ik “bestond”al….

Een tijdje geleden vond ik wat documentjes van wijlen mijn vader op zolder en liet er al eerder hier wat van zien, maar deze heb ik voor vandaag bewaard omdat er niet héél veel mensen meer leven die van zichzelf zoiets hebben.


Het bewijs dat ik al “bestond” in de oorlog want zonder distributie stamkaart bestond je niet en kon je géén spullen kopen die uitsluitend mét de daarbij behorende bon gekocht konden worden.


Mijn geboortedatum in 1942 laat al zien dat ik van de oorlog zelf niets bewust meegekregen heb.
Uit eigen ervaring weet ik nog wel dat er na de oorlog nog voor sommige artikelen een bon nodig was, koffie en  suiker  dacht ik. Ik weet dus ook niet wat er op deze kaart is aangetekend.


Voor mij dus geen herinneringen, ik  groeide op met  in hoofdzaak  de verhalen van oudere generaties, al waren die verhalen lang niet compleet. Voor mij is het  volkomen normaal om op 4 mei te gedenken .
Ieder zal z’n eigen gedachten hebben  tijdens die 2 minuten stilte en dat  mag ook, maar dat geeft niemand het recht het herdenken van anderen te verstoren.
Wie dat wil doen verspeelt het recht  gehoord te worden.

Henk heeft meer herinnering aan de oorlog, ( ik schreef daar al eerder de  logjes “nadreunen” en “bidden” over) hij is van 1936 dus beleefde de oorlog als kind van 4 tot 9 jaar. Ongeveer zoals mijn oudere zussen en broer die,  misschien niet echt oorlogsslachtoffers waren zoals we die gedenken, maar zeker wel narigheid en angst mee hebben gemaakt.
Als kind tussen de 5 en 10 jaar mee op hongertochten naar de boeren, waar je dan soms in je uppie werd achtergelaten omdat de mensen daar uit mededogen wel wilde zorgen dat zo’n kind weer even goed te eten had.
Het moet wel heel bijzonder geweest zijn voor die éne zus  dat juist op haar zevende verjaardag  Nederland bevrijd werd. Ik kan het haar niet meer vragen, ze is er al 12 jaar niet meer maar juist haar verjaardag, zou dit jaar de 80ste geweest zijn,  vergeet ik door die datum zeker nooit.

En mocht ik het vergeten,  in de tuin staan ook de lelietjes der dalen in bloei. Mijn vader zorgde altijd dat zij een bosje lelietjes kreeg, wáár hij ze ook vandaan moest halen als het voorjaar op zich liet wachten.  De lelietjes zijn voor mij dus altijd met de meidagen verbonden.
Mijn vader  zou het dit jaar makkelijk gehad hebben, ze bloeien volop bij ons in de tuin.

Advertenties