babbeltje

Zo af en toe komt Henk wel zijdelings in de logjes voorbij maar echt bij praten hoe het nu gaat doe ik meestal niet. Dat doe ik altijd op de prive site om vooral  de kinderen op de hoogte te houden én alles van me af te schrijven.
Ik pluk even twee recente stukjes van die site, die geven zéker geen compleet beeld maar zijn wél de stukjes waar je  nog wat humor in zou kunnen zien.
Alleen…. Henk kan er niet om lachen, het confronteert hem met dingen die hij niet begrijpt. Voor humor  heb je  een klankbord nodig, dat is er dan niet en dus hoef ik ook niet te lachen.  De meest  vervelende kantjes sla ik trouwens liever over, het is gewoon  niét m’n bedoeling “zielig”, dan wel “sterk ” over te komen, ik ben het allebei (meestal) niet!


We gaan maar even boodschappen doen in het dorp, mét de rolstoel al loopt hij er achter bij wijze van rollator,  hij zit er niet in.  Bij het kruitvat zeg ik hem even bij de ruime ingang te wachten, de paden staan vol spullen dus de stoel is dan lastig maar natuurlijk zie ik hem even later, alle spullen uit de paden maaiend, achter me aan komen..
Bij thuiskomst zet ik  de rolstoel in de auto terwijl hij vast naar binnen gaat. FF jammer dat hij mijn sleutel heeft gebruikt,  hij is zo doof als een kwartel en hoort de bel meestal niet, of denkt dat ik wel open doe want ik zal wel binnen zijn. 
Nog net voor ik dóór de ruit heen ram  heeft hij door dat ik voor de deur sta en doet open. Gisteren flikte hij het met de schuifpui, terwijl ik iets uit de schuur pak doet hij de schuifdeur op slot.


Het dagelijkse feest met de programmagids. Als hij op maandag zit te kijken en  niets ziet dat hij leuk vindt bladert hij verder tot hij iets ziet, vouwt het blad op die pagina en zegt bijv. ; “je krijgt tussen kunst en kitsch om 8,30. ” dan kan ik praten als Brugmans dat hij op de verkeerde dag kijkt maar hij zegt , “kijk dan het staat er toch”.
Dat herhaalt zich een paar keer per avond en ik kan de pagina terug leggen, uitleggen, maar hij blijft me wantrouwend aankijken alsof ik hem dat programma niet gun, óf hij gaat zitten mopperen “dat zetten ze er weer niet in” als er iets anders komt dan hij gezien heeft op de verkeerde dag.

Tja….. als dit de beroerdste dingen waren zou ik er vast vaker om kunnen lachen!
Bij zijn door onmacht gepijnigde gezicht  op veel  momenten valt er  niets te lachen.
Toch lukt het  steeds weer  nieuw evenwicht te vinden en aangepast aan “het leven” deel te blijven nemen. Nee zeker niet altijd makkelijk maar reuze ze moeite waard.
En natuurlijk, hiér kan en mag gelachen worden  dus kom maar op met die galgenhumor!

Advertenties