warmte op ’t walletje

Tjonge, héb ik toch  even een verhaal!!! Iedereen kent natuurlijk “de walletjes” in Amsterdam, je weet wel,  waar mooie dames voor het raam zitten om brood op de plank te krijgen.  Walletjes, dat is meervoud dus alleen in Amsterdam kun je” van (minstens) twee  walletjes eten” houdt dat mens dan nóóit op met haar spreekwoorden, maar in Delft blijk je ook terecht te kunnen als je van één walletje wilt eten.


En je gelooft het niet wie ik daar achter het raam zag zitten,  ze had zelfs al een man gestrikt, tttssss, zou je dát nou achter Trees gezocht hebben?


Nou ben ik niet vréselijk verlegen  en eh…, een triootje? Moet kunnen hoor!


Zoals je kunt zien heeft Trees al letterlijk  “brood op de plank”  en Jan zit volgens de vriendelijk serveerster die de foto maakt in een te donker hoekje, oke…. dan zetten we daar toch even een lampje op!


Sorry sorry sorry,  ik kon het weer niet láten ! Maar nu het echte verhaal!

Al sinds vorig jaar  hadden  Trees  en ik het er wel eens over elkaar “in het echie” te ontmoeten maar liep dat steeds stuk op het feit dat het héél lastig voor mij  is  om een paar uur alleen op stap te gaan.
Maar nú moest het eindelijk eens van komen vonden Trees en Jan en met de medewerking van Inge die wel een paar uur voor Henk wilde zorgen, én de onwijs ruime medewerking van Trees en Jan kwam het ervan.
We spraken af voor het oude nostalgische stadhuis waar Trees en Jan natuurlijk even op het bordes op de foto moesten.


Wat is ons weblogleventje toch bijzonder, al van verre herkenden we elkaar en na een kort sprintje verdween ik beurtelings in een warme omhelzing bij Trees  en Jan.  Alsof we elkaar al járen kennen, (wat ook eigenlijk wel zo is natuurlijk) .
Er werd spontaan ingehaakt en we kwebbelde wat af, je wilt het niet wéten. Of misschien juist wel maar het was écht teveel, 3 meter log pikt niemand!
Zo kwamen we dus  bij  ’t Walletje terecht waar ik op een lunch werd getrakteerd, heerlijk én gezellig.  Zo leuk dat alles zo vertrouwd was dat geen onderwerp onbespreekbaar was en de mensen die als blogmaatjes zo warm aan voelen blijken in werkelijkheid ,zo mogelijk, nóg warmer te zijn.

Om écht de toerist uit te hangen werkte het weer niet erg mee, ook ff lastig dat ik m’n camera vergeten was maar sommige foto’s móet je gewoon maken, dan maar een telefoon.

Helemaal verwend werd ik, ze hadden zich echt beloofd mij een paar onbezorgde uurtjes te bezorgen, zó lief, en ook zo welkom want wat wás ik daar aan toe! En wat wérkte het want wat kwam ik ontspannen thuis nadat ze er ook nog op stonden me even naar huis te brengen.

Lieve Trees en Jan , het was zó ’n fijne middag, dank jullie wel!

Advertenties