door zijn ogen…

Ik zie dat ze  probeert vandaag eens te schrijven alsof ze alles door mijn ogen ziet, “ze” is mijn vrouw, jullie Rietepietz, maar dat moet je een beetje ruim zien. Sinds “broeder dementie” bij mij zijn slopende werk doet ga ik ook vaak op mijn gevoel af. Als ik haar moederlijke zorgzaamheid  bemerk is het gewoon logisch om  haar “mama” te noemen. Vooral in de donkere nachten voelt dat goed en zij weet wel dat ik haar bedoel als ik “mama” roep omdat ik naar de wc moet en haar hulp nodig heb, soms wel drie keer per nacht, dat schept echt een band. Die was er natuurlijk al járen maar nu wil ik die band ook het liefst altijd voelen.

Wat wel vervelend is dat ik haar soms zo moeilijk duidelijk kan maken wat ik bedoel, zó weet ik wat ik zeggen wil, maar als ik dan ga praten raakt alles in mijn hoofd ineens in de war, en sla ik dicht als een verliefde dwaas. Of ik zeg dingen die ik helemaal niet wou zeggen.
Vaak moet ik lang nadenken na een vraag, eer ik alles “vertaald” heb  denkt zij  allang weer aan andere dingen, maar toch lukt het haar vaak wel  eruit te peuteren wat ik wilde zeggen.

Lastig is ook  dat ik nogal doof ben  en de laatste nieuwe hoorapparaten hebben toch een vervelend kantje, na 2x herhalen kan ik haar meestal wel hóren maar dan blijken de apparaten ineens wat zij zegt in het Swahili te vertalen  en  begrijp ik dus nóg niet wat ze zegt.
Ik zie haar wel eens met van die ten hemel geslagen ogen ongeduldig  kijken, alsof het mijn schuld is.  Misschien zijn het niet eens de hoorapparaten  maar spreekt ze zélf  Swahili, ik zie wel dat ze het ook anders  probeert te zeggen maar dan wordt het Swahili met een Russisch accent, kan ik ook niets mee.

Op die momenten zie ik haar meewarig naar me kijken, waarschijnlijk ziet ze dan wel hoe wanhopig  ik daar van wordt, waarom kan ze nou niet gewoon praten zoals ze altijd deed!
Daardoor lukken veel heel gewone dingen ook niet meer, aankleden is best lastig met al die gaten waar iets door moet.  Toch wil ik  haar gewoon heel graag met alles  blijven helpen, als ik het stofzuigersnoer niet vast houd doet niemand het.
De boodschappen opruimen is soms lastig voor me want “iemand”, ik noem geen namen, blijkt steeds weer alle laden en kasten anders in te richten, hoe moet ik in ’s hemelsnaam  dan weten waar ik alles op moet ruimen, (en later terug vinden)  nou ja, eigen schuld dat zet ik het maar gewoon ergens neer want haar in de steek laten is geen optie voor me, ik weet gewoon dat ze niet zonder me kan.

 

Advertenties

98 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. hanscke
    Feb 03, 2018 @ 11:24:33

    Lieve Riet, wat ontroerend om dit op deze manier te lezen, wat vertaal je dit goed.

    Beantwoorden

  2. gewoonanneke
    Jan 29, 2018 @ 21:12:53

    Zoals ik al eens eerder gezegd heb, jij hebt het vermogen om dingen ook als ik wel eens wat schrijf ook van een andere kant te laten zien. Dat je dat ook kan met Henk maakt het natuurlijk nog veel mooier al zal het niet altijd meevallen dat weet je ook wel. Petje af…… blijf bezig met dat petje hoor haha maar ik meen het echt het hartstikke veel respect voor je want het valt niet mee.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 29, 2018 @ 21:31:00

      Nee klopt, ik wéét allemaal wel hoe het in elkaar steekt maar natuurlijk verlies ik tóch soms m’n geduld. Eigenlijk net zoals je bij kinderen wel eens hebt, hoe lief ze ook zijn, soms halen ze het bloed onder je nagels vandaan al zijn ze zich dat niet bewust.Maar het helpt wél dat ik begrijp, dat maakt dat ik er meestal vrij goed mee om kan gaan.

      Beantwoorden

  3. De Gans (Marije)
    Jan 29, 2018 @ 13:58:24

    Ik ben er even stil van….wat mooi geschreven en hoe liefdevol. Wat zijn jullie sterk. Liefs x

    Beantwoorden

  4. cornma
    Jan 29, 2018 @ 11:26:39

    Uit dit met liefde geschreven stukje blijkt dat je ook heel goed kunt observeren. Bovendien ken je Henk natuurlijk door en door en ik denk dat de basisHenk al heel erg lief en behulpzaam is. Dat verdwijnt niet zomaar.
    Diep respect voor jou.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 29, 2018 @ 14:15:29

      Ja absoluut, hij zal ook nog nóóit vergeten me voor te laten gaan nadat hij de huisdeur heeft geopend. Ik laat hem dus altijd maar scharrelen met de sleutels,ook als het af en toe moeilijk gaat.

      Beantwoorden

  5. meninggever
    Jan 29, 2018 @ 11:20:29

    Je maakt van iets zeer ernstigs (en naar ik aanneem verdrietigs..) bijna proza. Prachtig om de observaties eens te spiegelen. Derde persoon enkelvoud, en toch zo indringend. Ik wens jullie samen nog heel lang een periode samen waarin je nog wat kunt funtioneren als stel.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 29, 2018 @ 14:13:57

      Ik schrijf altijd makkeljker “zware kost over mezelf” in de derde persoon, dan ben ik er wat minder bij betrokken. We zijn nog altijd wel een stel maar vaker “moeder en kind” dan echtelieden.

      Beantwoorden

  6. Michel
    Jan 28, 2018 @ 20:14:49

    Zo mooi geschreven, knuffel voor jullie beide.

    Beantwoorden

  7. natasjaslifestyle
    Jan 27, 2018 @ 20:41:11

    Vol liefde geschreven. Ik kreeg een brok in mijn keel. De laatste zin zegt alles.

    Beantwoorden

  8. Leonoras life
    Jan 26, 2018 @ 19:33:14

    Hier komen de tranen. Zo mooi verwoord. Liefde blijft het meest bijzondere op aarde.. En daarna..😘 dikke knuffel

    Beantwoorden

  9. Zus
    Jan 26, 2018 @ 16:46:27

    Riet , Wat heb ik een bewondering voor je.Ik neem een voorbeeld aan jou en hoop dat ik het net zo goed ga doen als jij.Want ik vrees dat het mijn voorland is wat jij beschrijft.Ik denk aan jullie en geef je een knuffel in gedachten, want die arm om je heen is zo nodig af en toe. Groet X

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 26, 2018 @ 17:27:30

      Maar je niet al te veel zorgen hoor, hoe ouder je bent hoe kleiner de kans dat iemand echt dement wordt, wat vergeetachtig ja, maar echt dement openbaart zich zelden n;adat iemand al ver in de 80 is. Maar natuurlijk heb je elkaar hard nodig als je ouder wordt en is het soms een beetje “de lamme helpt de blinde”. Dank voor je knuffel , dat kunnen we altijd gebruiken.

      Beantwoorden

      • Zus
        Jan 27, 2018 @ 17:05:53

        Toen Theo de eerste keer gevallen is heeft hij een lichte hersenbloeding gehad daar zijn we pas achter gekomen. Dat schijnt de verandering te veroorzaken, zei de dokter die foto’s gemaakt had.(Neuroloog). nee gelukkig geen dementie.Zo zie je maar een geluk bij een ongeluk.

        Beantwoorden

        • rietepietz
          Jan 27, 2018 @ 17:19:34

          Ja dat zou zeker kunnen, dat heeft ook invloed op hoe mensen functioneren, ook niet leuk natuurlijk maar de cognitieve vaardigheden krijgen daar veel minder van te lijden dan van dementie . Maar verder ook niet makkelijk hoor omdat het vaak wel lichamelijke en spraakproblemen kan geven. Maar je schrijft gelukkig een “lichte”, dat kan nog best redelijk herstellen.

          Beantwoorden

  10. Melody
    Jan 26, 2018 @ 14:12:47

    Wat heb je dit mooi beschreven als is de aanleiding daartoe dat uiteraard niet. De zorg is zo intensief, 24/7, dat beseffen niet veel mensen, laat staan instanties. Ik hoop dat er ook regelmatig tijd ‘ vrij’ voor jou is zodat jij je ♥ kunt luchten en op adem komen, dat wens ik jou in ieder geval enorm van ♥-e toe.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 26, 2018 @ 14:32:20

      Mijn hart luchten kan ik gelukkig altijd, en op meerdere manieren, tijd voor mezelf is er altijd tijdens zijn slaap uurtjes overdag , verder niet héél veel want er komt gewoon teveel bij kijken , moet ik m’n dochter lastig vallen en dat doe ik dus niet voor “even winkelen”. Maar ik kom mét Henk echt nog wel veel buiten hoor en omdat hij dat ook fijn vindt heb ik ht dan ook naar m’n zin.

      Beantwoorden

  11. Yova
    Jan 26, 2018 @ 10:26:50

    Wat heb je mooi geschreven. Vooral erg ontroerend om te lezen. Liefde..
    Fijn weekend voor jou.

    Beantwoorden

  12. leidseglibber
    Jan 26, 2018 @ 02:30:03

    Ik ben even stil en heb diep respect voor je Riet, wat ben je toch een geweldig mens en wat ben ik blij en trots je te kennen.

    Beantwoorden

  13. Ferrara
    Jan 25, 2018 @ 16:41:45

    Ontroerend stuk. Diep respect.

    Beantwoorden

  14. Regenboogvlinder
    Jan 25, 2018 @ 16:18:10

    Wat een ontzettend ontroerend logje weer Riet. De liefde voor elkaar komt hier zo goed in uit. Je kunt je heel goed in Henk verplaatsen lijkt het.. misschien ervaart hij het wel op die manier. In ieder geval wil hij je blijven helpen, lief toch hè.. dat zorgzame, dat het er steeds nog in zit. En dat hij je mama noemt? Ach.. zij was ooit de eerste belangrijke vrouw in zijn leven en aangezien hij terug naar vroeger gaat komt ze weer in beeld. Ik zit hier nu wel weer te snotteren… Veel sterkte lieve Riet, want dat het steeds moeilijker voor je wordt is wel duidelijk. Een hele dikke kus en knuffel XXX

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 25, 2018 @ 16:39:03

      Het klinkt zo lief als hij mama zegt, een beetje verlegen omdat hij omdat hij onzeker is of hij me wel mag roepen voor dingen waar hij wel voor moét roepen omdat hij net niet meer weet of niet meer kan. Ik begrijp hem omdat ik destijds zoveel met zijn moeder opgetrokken heb.
      Heb bij haar gezien hoe belangrijk het is hun foutjes te verdoezelen zodat ze nog een béétje zelfvertrouwen houden. Thuis wilde ze niets meer doen om geen fouten te maken, hier deed ze van alles. Mijn schoonvader zat altijd vol verbazing te kijken. Hij wordt ook meer een kind dan een echtgenoot , kindsheid was gewoon zón goede naam, en van je kind hou je nou eenmaal onvoorwaardelijk.

      Beantwoorden

  15. majaer
    Jan 25, 2018 @ 15:33:43

    Wat heb je dit liefdevol en ontroerend geschreven Riet. En wat zal hij blij met jouw zijn als hij zich zo onzeker voelt en toch een veilige haven heeft.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 25, 2018 @ 15:41:58

      Soms laat hij wel eens merken ja dat hij blij met me is, ik ben zijn houvast in een steeds onzekerder, en kleiner wordend wereldje . Dat heb je wel heel goed tussen de regels gelezen.

      Beantwoorden

  16. willy
    Jan 25, 2018 @ 12:01:57

    ontroerend en mooi beschreven Riet..

    en je slotzin is veelzeggend..

    groeten

    Beantwoorden

  17. beaunino
    Jan 25, 2018 @ 11:02:08

    Wat heb je dat ontroerend mooi beschreven. Zo verdrietig dat er een stukje Henk ‘op vakantie’ is.

    Vanmiddag vier ik met drie verpleegkundigen ons 25-jarig jubileum. Een van deze vrouwen gaat ook vandaag met vervroegd pensioen zodat ze bij haar man kan zijn. Hij heeft dezelfde ziekte als Henk.

    Een hele dikke knuffel van mij. Je doet het zo knap. Xxx

    Beantwoorden

  18. Mammalien
    Jan 25, 2018 @ 09:55:44

    Mooi geschreven zeg. En toch weer met dat grappige randje. Hoewel het helemaal niet zo heel grappig is, als je niet goed meer kunt communiceren.
    Best herkenbaar bij mijn ouders die voor zover ik weet niet dement zijn maar wel doof en hier en daar soms toch wat vergeetachtig of de kluts kwijt. Swahili ja. Dat zegt de blik in de ogen vaak.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 25, 2018 @ 11:45:22

      Dat grappige randje doe ik ook niet bewust maar is toch wel mijn manier van schrijven. Maar inderdaad, er valt ook wel eens helemaal niéts te lachen in deze situatie al helpt humor wél.
      Doofheid word vaak onderschat als handicap, het plaatst mensen buiten de samenleving. En bij dementie is het een stevige extra hanicap.

      Beantwoorden

  19. San | Koningskrabbels
    Jan 25, 2018 @ 09:14:13

    Poeh…met ingehouden adem lees ik met je mee, zo indrukwekkend jouw schrijven… 💝

    Beantwoorden

  20. Bertie Van de Griend
    Jan 25, 2018 @ 08:52:07

    Dit had je niet mooier kunnen verwoorden. Kippenvel en een paar tranen

    Beantwoorden

  21. Neeltje
    Jan 25, 2018 @ 08:13:26

    Ik denk dat je het hier zo duidelijk beschrijft wat er gebeurt met Henk en hoe hij de wereld om zich heen beleefd. Tegelijkertijd zijn je woorden zo liefdevol! Wat kostbaar Riet. Dat het intensief is, hoef je mij niet te vertellen. Jouw blog brengt mij bij een theatervoorstelling ‘Ons kan niets gebeuren’. Daarin wordt jullie werkelijkheid gespeeld door Jan en Helma Rauh. Zij willen met hun voorstelling zichtbaar maken aan de buitenwereld wat een ziekte als dementie doet met een mens, maar ook met zijn of haar partner. Maar zo vanuit liefde voor elkaar, onvoorwaardelijk. En dat lees ik hier ook bij jou. Als liefde zoveel kan verduren, dan moet het echt wel liefde zijn. Met warme groet van mij.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 25, 2018 @ 08:57:13

      Ik begrijp wel dat veel mensen geen voorstelling hebben van wat dementie doet met een mens, het is soms ook zó onbegrijpelijk. Het steeds weer aanpassen van “de protocollen” om verslechtering een plaatsje te geven en hij niet meer tegen foutjes aanloopt. En dan steeds toch voldoening als er een nieuw evenwicht bereikt kan worden. Bijv. de volgorde waarin we douchen omgooien omdat ik hem dan kan helpen met aankleden, de badkamer redderen moet dan wel op een ander moment want dat deed ik na het douchen terwijl hij het ontbijt deed, er zijn zovéél dingen die invloed kunnen hebben. Dank voor je warmte, ik weer dat jij als miMakker weet waar ik mee bezig ben.

      Beantwoorden

  22. margrietspanjaard
    Jan 25, 2018 @ 08:06:06

    Dat heb ik meer gezien…het niet meer kunnen verwoorden wat je in gedachten hebt…en dan die pijnlijke blik ten gevolge daarvan en de machteloosheid…..moeilijk Rietepietz…wel heel fijn – ook voor jouzelf – dat je je zo goed in zijn wereld kunt verplaatsen, dat maakt het ietsje draaglijker, lijkt mij. Ik hoop dat jullie snel wat langer naar buiten kunnen om even “lucht” te krijgen 🤗🤗🤗

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 25, 2018 @ 08:46:59

      Ja klopt, maar bij mij voelt hij zich “vrij” om te mogen haperen. Gelukkig voelt ook onze dochter feilloos aan hoe zijn hoofd nu werkt zodat ik niet in eigen kring tegen onbegrip hef te knokken.

      Beantwoorden

  23. Renesmurf
    Jan 24, 2018 @ 23:13:41

    Zo is dat! Elke dag maar weer het beste er van maken, daar zijn de dagen voor! Op naar langer licht ook! Veel fijner.

    Beantwoorden

  24. Petr@
    Jan 24, 2018 @ 22:22:43

    Mooi Riet! Wat de boventoon voert is de liefde en respect voor elkaar.
    Ik bewonder je zeer xxx

    Beantwoorden

  25. schrijfselsvanmij
    Jan 24, 2018 @ 22:03:06

    Lieve lieverds …..

    Beantwoorden

  26. Marja
    Jan 24, 2018 @ 21:24:09

    Natuurlijk kan ze niet zonder je. Blijf alsjeblieft die cursus Swahili volgen en houd het snoer goed vast. Stel je voor dat zij er met haar voet achter blijft haken. Dan is het leed niet te overzien.
    Ik hou van jullie allebei!

    Beantwoorden

  27. Mrs. T.
    Jan 24, 2018 @ 21:11:11

    Ach lieve Rietepietz, wat een ongelooflijk ontroerend logje is dit. Petje af. In alle opzichten. Dikke knuffel voor jullie allebei.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 24, 2018 @ 21:22:13

      Dankjewel, ik denk dat hij het zo een beetje beleefd, heeft niet altijd in zelf in de gaten dat er veel mis gaat, en hoe traag hij is. Alleen z’n spraak is altijd hem een grote zorg, de rest realiseert hij zich niet altijd als ik ongemerkt bij kan sturen.

      Beantwoorden

  28. Matroos Beek
    Jan 24, 2018 @ 21:11:05

    Wat heb je dat ontroerend mooi door zijn ogen geschreven.

    Beantwoorden

  29. Kakel
    Jan 24, 2018 @ 20:18:55

    Door te schrijven alsof we het door zíjn ogen zien, laat je nog meer van jezelf zien. Ik moest een traantje wegpinken. Je hebt het zo liefdevol geschreven en tegelijkertijd schrijnend. Maar een paar regels verder komt de lach. Het liefst zou ik ook voor jou je stofzuigersnoer vast willen houden. Alle beetjes helpen immers?
    Liefs en een dikke knuffel

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Jan 24, 2018 @ 20:30:21

      Dat zijn vaak de meest ontroerende momenten voor mij,, de meest zinloze dingen doen omdat hij mij ermee denkt te helpen. Hij wil bezig zijn maar heeft er meestal geen grip meer op.

      Beantwoorden

      • Kakel
        Jan 25, 2018 @ 13:14:04

        Hopelijk kan je het schrijven ook een beetje voelen als gedeelde smart. Dat we als bloggers het liefst om jullie heen zouden gaan staan, zodat jullie niet om kunnen vallen. Ik wens je lichtere dagen, al heeft dat vooral met de lengte ervan te maken ♥

        Beantwoorden

  30. Mrs. Brubeck
    Jan 24, 2018 @ 19:45:45

    Wat een ongelooflijk ontroerende blog. Liefdevol én realistisch. Zoveel respect hier in België voor jullie! En een dikke knuffel x

    Beantwoorden

  31. Villasappho
    Jan 24, 2018 @ 19:08:54

    Zo mooi en zo schrijnend tegelijk.

    Beantwoorden

  32. Hartelijke Hot Hulk
    Jan 24, 2018 @ 19:07:30

    Toevallig hoorde ik meer over de werking van de cbd olie.
    1e Het werkt daar waar in het lichaam/geest de zwakke plekken zijn.
    2e Het reset alles in je lijf.
    ( Dat laatste, zoals je verwarmingsketel )

    Beantwoorden

  33. Hartelijke Hot Hulk
    Jan 24, 2018 @ 19:02:10

    Zo mooi liefdevol!
    Hulkentraantje.

    Beantwoorden

  34. AnneMarie
    Jan 24, 2018 @ 18:34:13

    Dat heb je prachtig verwoord Riet. Het zou best kunnen dat hij het werkelijk zo voelt. Het is een bijzonder logje geworden. Een met een lach en een traan maar om eerlijk te zijn vind ik het mooi. Mooi om de liefde en zorgzaamheid die er uit spreekt. Mooi omdat jullie het samen redden, hoe moeilijk het ook is. Mooi omdat Henk thuis kan blijven en het niet nog meer verwarrend wordt. Een dikke knuffel voor jullie allebei.

    Beantwoorden

Rietepietz is gék op reacties ,dus .....ga je gang ! je hoeft het niet noodzakelijk met me eens te zijn!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: