nee, dan mijn oma

Wat waren de reacties op het vorige logje waren weer hartverwarmend, dat wil ik toch even gezegd hebben, hartje, hartje, hartje!
Gelukkig waren de weken rond kerst en oud en nieuw niet alléén maar zorgelijk. We konden toch ook af en toe genieten van het feit Ruud dit keer kleinzoon Sebastian mee bracht.
Die kon helaas niet zo lang blijven als Ruud en moest  gisteren rond het middaguur helemaal in z’n uppie (gelukkig wel onder begeleiding van een chaperonne) terug vliegen. Hij is ondertussen  goed aangekomen.
Wel ff jammer dat het dáár nu net sneeuwde en hij  nog  niet naar school hoefde. Lekker voor de jetlag maar jammer, had hij later terug kunnen gaan!

Hij heeft het réuze naar z’n zin gehad met helemaal niets bijzonders, spelletjes gedaan… vooral aan barricade had hij goede herinneringen.
En als hij verloren heeft wil tante Inge hem natuurlijk wel even troosten.

 

 

 

Wat hij zo geweldig van Nederland vindt is het feit  dat je makkelijk even op de fiets kunt springen om ergens een bezoekje te brengen al is naar Zoetermeer fietsen toch net even wat minder in de winter, maar er is altijd wel iemand die met de auto meewil.
Hij is ook graag bij de kleintjes van kleindochter Jennifer en met het hele gezin werd er een fikse wandeling gemaakt. Zó lief, hij nam al zijn play mobiel mee voor de kleintjes.

  Maar er is ook iets dat voor hem niét gewoon is. In Amerika is  er tijdens de jaarwisseling alleen groot, georganiseerd, vuurwerk te zien.
In Nederland is het ( gelukkig) nog niet zo ver en Sebastian is volledig overrompeld door wat hij tijdens de jaarwisseling hoort en ziet ; “it looks like war”. Gelukkig heeft hij vroeger op de dag al kennis gemaakt met  vuurwerk zoals wij dat gewend zijn.
Geen zakken vol maar  hij moet natuurlijk wel even leren hoe hij er mee om moet gaan om niet zonder handjes naar de USA terug te moeten. Hij heeft de nacht van z’n leven al schrikt hij menigmaal van vuurwerk dat in zijn omgeving wordt afgestoken.Nieuwjaarsmorgen gaan ze nog kijken naar de nog na brandende vreugdevuren op het Scheveningse strand.
Oud en nieuw in Nederland is duidelijk wel iets voor Sebastian. Nou ja, welke 13 jarige Hollandse knul vindt het  niét een groot avontuur!
Ik ben blij dat hij  toch nog met stoere verhalen bij z’n vriendjes aan kan komen. Daar heeft hij zich  zorgen over gemaakt toen hij mijn “kerstklok”hier zag staan. Net als iedereen die hier van de week  was ging  hij er mee op de foto.
Tante Inge liet hem op de laptop nog wat van de m’n andere kerstcreaties zien waaronder Rietepietz als kerstboom, als kerstster en als kersttafelstuk.  Met een ( naar ik hoop) gespeelde  radeloze  uitdrukking op zijn gezicht zei  hij iets van  “heb ik dat”  en vervolgde ;
“ál mijn vrienden hebben  stoere oorlogsverhalen over hun opa’s en oma’s,  en ik kan ze slechts vertellen dat mijn oma met  planten op haar hoofd uit een tafel omhoog komt”!
Misschien vraagt  Sebastian wel  asiel aan  in Nederland! Mij heeft hij!

 

Advertenties