incorrect grootje

Dan heb ik het over mezelf ja, zo incorrect als de gemiddelde Nederlander van pakweg een halve eeuw geleden. En dat wil ik graag zo houden!  Welke zonde ik dan begaan heb? En tegen wat ik gezondigd heb?
Ja het kán eigenlijk niet meer  maar Oeps…  wij  gaan  één van onze nazaten niét gender neutraal tegemoet treden, verschrikkelijk hé.
Niet respectvol ten aanzien van kinderen die er geen prijs op stellen voor  jongen, dan wel meisje aangezien te worden, die voor  de “diversiteit” gaan zal ‘k maar zeggen.

Ons achterkleinkind Amber dat van een  XX chromosoom voorzien is, dat lijkt me de veiligste omschrijving omdat  X en Y  chromosoom  écht  de enige geslachtschromosomen zijn,  wordt binnenkort alweer 3 jaar en dan moet er natuurlijk een cadeautje komen.
Ze wil een badpak en dat hebben we gevonden……
Als dit niet helemaal X-chromosoom is weet ik het ook niet meer.
Vreselijk rolbevestigend ja,  ik schaam me natuurlijk te pletter om zoiets voor het arme schaap te kopen en  haar met haar XX chromosoom om de oren te slaan.
Het is ook nog voorzien van een enorme glitterrand zodat er echt niémand op het idee zal komen zij  over een Y chromosoom zou kunnen beschikken.

Maar je moet wát als grootje van Amber als het kind helemaal van de kook is van sprookjes figuren.
Natuurlijk heeft ze echt álle verkleedspullen, inclusief de nep vlecht, om  zich Ariël  of welke prinses dan ook te voelen.
Wie ben ik dan om met een gender neutraal  effen  rode swimsuit  aan te komen. Ik loop dan wel een paar keer extra over een regenboog zebrapad, daar schijn je op andere gedachten  te komen waar het diversiteit betreft.
En Amber….? Die  denkt gelukkig nog niet na over “wie zij is”  maar is helemaal zichzelf, bij voorkeur als prinses of Ariël.

Advertenties

feestje gemist

Yep, we hebben zaterdag een feestje gemist en dat terwijl we éigenlijk zelf ook een klein beetje feestvarken waren.
Er was n.l. een verrassingsetentje voor onze oudste kleindochter die 30 jaar geleden geboren werd.
Ja goed gezien, onze oudste kleindochter, dat betekent dus dat bij haar geboorte onze dochter voor het eerst   moeder werd, wat ze daarvoor nog niet was. En wij opa en oma werden wat we daarvoor óók nog  niet waren.
Natuurlijk is iédere  geboorte  bijzonder maar die verandering in de “titilatuur” is iets dat  je maar één keer  per “titel”mee maakt.
Vandaar dat wij eigenlijk óók een beetje feestvarken waren maar ja, zo’n avond in een roezemoezig restaurant heeft Henk helemaal niets aan en is best een belasting voor hem,  wij zijn dus  vanmorgen een  “bakkie gaan doen”.

Onze drie  “Nederlandse” kleinkinderen zijn allemaal ruim volwassen en dat is iets dat ons “nakomertje”, de Amerikaanse  Sebastian van 13 jaar ineens opviel. Zoons maken je sowieso later grootouders dan dochters maar Ruud  had wel een erg lange aanloop nodig.
Misschien was onze seksuele voorlichting iets té grondig voor onze eerstgeborene. Of niet grondig genoeg, zou óók kunnen.

Sebastian  ( toen hij in december hier was) begreep even niet hoe het kwam dat niet alleen hij, maar   óók de  drie volwassen neven en nichten ons  “oma en opa” noemen.
Enfin, het is niet de eerste keer dat de familierelaties in Nederland voor Sebastian op een rijtje gezet moesten worden, dat hoort wel een beetje bij zijn leeftijd maar gaat bij hem schoksgewijze omdat hij hier niet zo vaak is.

Sebastian is het meest muzikale   kleinkind maar ze spelen, of liever gezegd speelden,  allemaal wel iets, variërend van keyboard tot dwarsfluit en drummen.
Op dit moment bekwaamd iedereen zich ineens in het gitaar spelen, Jennifer kreeg dan ook een gitaar voor haar verjaardag. Nee nog geen filmpjes natuurlijk, er moet nog gelest worden.
Maar van Sebastian kreeg ik weer een filmpje.
Op de  digitale vleugel amuseert hij zich geweldig, eerst zijn eigen spel opnemen en dan dáárop gaan zitten improviseren, altijd beter dan de hele dag aan de computer zitten gamen.

en toch is het goed!

Allereerst natuurlijk even een dikke knuffel voor al die lieve meevoelende reacties op het vorige logje. En ja zeker, ik héb met enige regelmaat  een zware dag ( of nacht) maar ik haast me te zeggen “en tóch is het goed”, we hébben  het ook  goed samen.

We komen dagelijks buiten, op de sombere/natte  dagen wat korter, maar dan zoeken we met de auto wel naar een locatie als bijv. een tuincentrum om er even uit te zijn.
Maar  een dag als vandaag, of  zondag j.l. zijn natuurlijk cadeautjes. De rolstoel is  een goede beslissing gebleken, Henk kan wat langer lopen met de rolstoel als “rollator” en als het niet meer gaat neemt hij plaats op zijn schapenvacht in de stoel, plaît eroverheen en ik loop lekker nog een uurtje door.  Voelt al gauw als vakantie, écht!
Want  wat we dan niet tégen komen …. echt het voorjaar lijkt al in de lucht te zitten, kijk maar.


Het is allemaal nog heel teer maar toch,  wie een allergie heeft moet echt al een beetje op gaan passen.


Verder natuurlijk nog heel veel bemoste bomen, van deze boom was ik eigenlijk een beetje “ondersteboven…” hhmmm, toch weer die  dirty mind van me.


Maar het was heerlijk in het grote Westerpark in Zoetermeer waar ik al wandelend uiteraard ook weer wat spreekwoorden tegen kwam, zoals deze….


Het gras is altijd groener aan de andere kant…… en deze……


Hier heeft iemand z’n schaapjes op het droge  al weet ik niet of de wolbalen wel in het water gelegen hádden, want aan water geen gebrek in het park. Als ik het goed zie zijn er ook meerdere zwarte schapen in deze familie.
In het water zien we geen schapen, wél iets anders….


De roeiboten die in het voorjaar verhuurd worden liggen vrijwel allemaal onder water, wat zeg je….. ratten?  Nee geen rat gezien, ratten verlaten het zinkende schip en dit “schip is al gezonken dus de ratten zijn al weg. Geeft niet, we waren toch niet van plan om een stukje te gaan roeien, nee hoor, wij maken er een fijne voorjaarswandeling van en denken vol mededogen aan al die mensen die moesten werken vandaag, tja, verschil moet er zijn hoor.

door zijn ogen…

Ik zie dat ze  probeert vandaag eens te schrijven alsof ze alles door mijn ogen ziet, “ze” is mijn vrouw, jullie Rietepietz, maar dat moet je een beetje ruim zien. Sinds “broeder dementie” bij mij zijn slopende werk doet ga ik ook vaak op mijn gevoel af. Als ik haar moederlijke zorgzaamheid  bemerk is het gewoon logisch om  haar “mama” te noemen. Vooral in de donkere nachten voelt dat goed en zij weet wel dat ik haar bedoel als ik “mama” roep omdat ik naar de wc moet en haar hulp nodig heb, soms wel drie keer per nacht, dat schept echt een band. Die was er natuurlijk al járen maar nu wil ik die band ook het liefst altijd voelen.

Wat wel vervelend is dat ik haar soms zo moeilijk duidelijk kan maken wat ik bedoel, zó weet ik wat ik zeggen wil, maar als ik dan ga praten raakt alles in mijn hoofd ineens in de war, en sla ik dicht als een verliefde dwaas. Of ik zeg dingen die ik helemaal niet wou zeggen.
Vaak moet ik lang nadenken na een vraag, eer ik alles “vertaald” heb  denkt zij  allang weer aan andere dingen, maar toch lukt het haar vaak wel  eruit te peuteren wat ik wilde zeggen.

Lastig is ook  dat ik nogal doof ben  en de laatste nieuwe hoorapparaten hebben toch een vervelend kantje, na 2x herhalen kan ik haar meestal wel hóren maar dan blijken de apparaten ineens wat zij zegt in het Swahili te vertalen  en  begrijp ik dus nóg niet wat ze zegt.
Ik zie haar wel eens met van die ten hemel geslagen ogen ongeduldig  kijken, alsof het mijn schuld is.  Misschien zijn het niet eens de hoorapparaten  maar spreekt ze zélf  Swahili, ik zie wel dat ze het ook anders  probeert te zeggen maar dan wordt het Swahili met een Russisch accent, kan ik ook niets mee.

Op die momenten zie ik haar meewarig naar me kijken, waarschijnlijk ziet ze dan wel hoe wanhopig  ik daar van wordt, waarom kan ze nou niet gewoon praten zoals ze altijd deed!
Daardoor lukken veel heel gewone dingen ook niet meer, aankleden is best lastig met al die gaten waar iets door moet.  Toch wil ik  haar gewoon heel graag met alles  blijven helpen, als ik het stofzuigersnoer niet vast houd doet niemand het.
De boodschappen opruimen is soms lastig voor me want “iemand”, ik noem geen namen, blijkt steeds weer alle laden en kasten anders in te richten, hoe moet ik in ’s hemelsnaam  dan weten waar ik alles op moet ruimen, (en later terug vinden)  nou ja, eigen schuld dat zet ik het maar gewoon ergens neer want haar in de steek laten is geen optie voor me, ik weet gewoon dat ze niet zonder me kan.

 

rechts of links

Niet schrikken hoor, ik ga er echt géén politiek logje van maken, rechts en links hebben  tegenwoordig eigenlijk alleen nog een politieke associatie, sorry voor wie op dit onderwerp  op google zocht, die  heeft vette pech.
Er is nog zo iets als rechts- dan wel linkshandig en daar kom ik weer helemaal per ongeluk op als log onderwerp, echt waar!
Ik wilde alléén maar een logje maken over een schaartje dat ik ook in de spullen van m’n vader op zolder vond, maar het liep natuurlijk weer even allemaal net even anders.
Het ging om dit schaartje……


Juweeltje toch?  Wat een vormgeving, ik schat ergens uit de jugendstil periode  van rond de jaren 20/30. Kijk nou toch, met hoeveel aandacht  dit schaartje gemaakt   is……


Ook voor de veiligheid is gezorgd, je kunt jezelf niet in je vinger knippen doordat de scherpe kant van het éne deel in een afgeschermde kant valt.


Een kunststukje uit de tijd dat de schaar nog geen wegwerp artikel was, zoals de scharen met de gekeurde plastic oren van tegenwoordig,
Juist, de tijd dat de scharensliep nog met zijn kar door de straten liep om huis aan huis de scharen en messen te slijpen.
En tóen wilde ik jullie natuurlijk zo’n moderne schaar laten zien, ik heb er  een met blauwe oren, maar met flitsen werd die foto niks. Gelukkig hebben we Google afbeeldingen en was een schaar zo gevonden.


Toen ik het plaatje een beetje op maat maakte zag ik pas dat het een schaar voor linkshandige is, ja echt kijk maar. Het is goed te zien dat de delen net even anders over elkaar heen sluiten en dat is geen onzin!
Onze dochter is linkshandig en er ging een wereld voor haar open toen ze haar eerste linkshandige schaar kocht. Probeer zélf maar eens links te knippen met een “gewone”rechtse schaar als je rechtshandig bent.
Het is aan te leren maar het blijft altijd een beetje wringen, volgens mij niet heel ongewoon bij rechts en links  maar dat weet je niet van mij!
Kijk, zo kom ik nou aan mijn logjes, er is wel een ideetje maar dat pakt, linksom of rechtsom, altijd nét even anders uit zodra ik ga schrijven…. het zij zo!

spreekwoordelijk

Weet je toch, het is gewoon spreekwoordelijk  dat gebruik van spreekwoorden en/of gezegden van mij in m’n logjes.
Ze zijn er vroeger zó ingestampt dat ik ook vaak in spreekwoorden dénk als ik situaties zie die eigenlijk gewoon het spreekwoord of gezegde uitbeelden. Zoals hier bijvoorbeeld……


Hier  zijn heel duidelijk “alle puzzelstukjes op z’n plaats gevallen”! In dit geval letterlijk, figuurlijk  bedoelen we dan ongeveer dat je ineens het grote geheel kunt overzien van losse,  kleine gebeurtenissen die niet direct verband met elkaar leken te hebben maar uiteindelijk  samen een betekenis blijken te hebben.
Je kunt ook nog “het ontbrekende puzzelstukje vinden”, óók een blijde gebeurtenis want een puzzel waar een stukje aan ontbreekt is pure frustratie, Zowel letterlijk als figuurlijk, daarom spring ik  secuur met m’n   puzzels en is ook deze compleet,  dus géén foto van een ontbrekend stukje.

Maar ook buiten overkomt het me, zie hier…….


“Ieder wolk heeft een zilveren randje” ja ik wéét het, met mijn automaatje  zie je dat iets minder maar geloof me, het randje knalde eruit!
Betekenis “vervelende dingen hebben óók vaak iets goeds in zich”, tja, daar moet je soms wel naar zoeken hoor. En meestal  weet je pas achteraf wat voor goeds er uit een nare situatie voort is gekomen.
Een beetje hetzelfde idee  is deze………


Dit  was gistermorgen en ik kan het niet helpen, dan denk ik “achter de wolken schijnt altijd de zon”.
De figuurlijke betekenis is ongeveer “al zie je de  mooie dingen van het leven even niet, ze zijn er wel  en komen weer in beeld als de problemen opgelost zijn”.

Kun je ook nog dit treffen…..

zon in 't water
“De zon in het water kunnen zien schijnen” wat zoveel wil zeggen dat je niet jaloers bent als een ander het beter heeft getroffen dan jij zelf. Nou ik wéét dat sommige van mijn lezers mijn lezers véél betere foto’s gemaakt zouden hebben  van dit gegeven, maar daar kan ik mee leven hoor.
Op die roeiers rechts bovenin ben ik zéker niet jaloers want het was bést frisjes ondanks het  zonnetje.

Maar áls dan die zon weer doorbreekt  is het tijd voor een waarschuwing!
Ach, die weten jullie allemaal vast wel, vaak heel nuttig voor politici……


Precies …… “wie boter op z’n hoofd heeft kan beter uit de zon blijven……”  oftewel, wie iets op z’n kerfstok heeft moet  geen  aandacht vragen!

Over stokken gesproken …. ja ik zat een beetje op mijn stokpaardje maar dát had ik niet bij de hand om een foto te maken, plaatje dan maar, moet kunnen hoor!

 

meer oude doos

Letterlijk uit de oude doos  want in een grote sigarendoos  kwam ik die foto van m’n  vader als militair tegen. Ik vroeg me al af of de band om zijn arm een rouwband kon zijn en dat is wel heel waarschijnlijk.
Op de achterkant stond 1930 en  vader Abraham ik zag dus al heel jong Abraham maar dit terzijde was daar dus voor zijn nummer in dienst.
Hoewel ik wist dat zijn vader jong gestorven was had ik geen idéé wanneer dat was.

Maar hier bracht internet uitkomst, ik vond in ieder geval een basis van een stamboom waarin de trouwdatum , geboortedatum van zijn vader en moeder én het sterfjaar van zijn vader…. 1930 dus.
Dat hij één van de zestien kinderen was wist ik, en een paar van zijn broers en zussen heb ik als kind wel eens gezien.
In tegenstelling tot  de ooms en tantes van Henk, die ik allemaal goed kende, wist is zelfs niet eens alle namen van de broers en zussen van Brammetje, ik kom niet verder  dan, Piet, Jan, Frans, Jans, Dora en Jaan.  Dat is heel jammer want ik vond  een foto met zijn broers en zussen en nu  weet ik dus  óók niet “wie wie is”. Ja mijn vader natuurlijk, die jongeman in het midden op de laatste rij.


Ja je hebt goed geteld, het zijn er maar veertien, er zijn twee kinderen overleden maar dat is ook alles dat ik weet. Misschien zijn het er zelfs maar dertien is de derde vrouw vanaf links “mijn oma”. Ik weet het niet, de enige keer dat ik haar gezien heb zag ik een gebogen, stokoud vrouwtje in het zwart dat 98 leek. Maar nu ik haar geboortejaar weet was ze op dat moment  zelfs nog maar net 70 jaar oud.

De oudste zoon Piet, links boven kwamen we vroeger nog regelmatig over de vloer. Van de oudere zussen kende ik Suus wat beter, was nog op haar 90 ste verjaardag. Jaren later ontdekte onze dochter Inge dat de schooljuf van  haar kinderen  een kleindochter was van deze  Suus. Jammer genoeg weet ook deze “juf”maar heel weinig van de familie.

Pas véél later hoorde ik waarom mijn vader met zijn moeder had gebroken. Na de dood van zijn vader hertrouwde zijn moeder met een broer van haar man, mijn vader kon daar niet mee uit de voeten en was  in dienst. Hij is decennia lang niet naar huis terug gegaan. Ik kan me wel iets voorstellen bij de beslissing van zijn moeder, je zal maar in je uppie voor een huis vol kinderen moeten zorgen in de jaren dertig.
Wanneer zijn moeder overleden is vermeld de gebrekkige stamboom niet, en of mijn vader het wist…. ik weet het echt niet.
Ik zei het al, de oude spulletjes roepen meer vragen op dan ze beantwoorden.

Vorige Oudere items