Hendrik

En….? Volg jij de serie over het geheime dagboek van  Hendrik Groen.
Gisteren aflevering 3 van de serie die omroep Max naar het boek maakte.
Van een aantal lezers weet ik  dat ze zeker kijken én genieten.
Het boek is geweldig en dan houd je je hart vast als men er een TV serie over maakt, meestal blijft er dan weinig over van het oorspronkelijke  boek en wordt er veel naakt en/of vrij scenes  aan toegevoegd om kijkers te trekken.

Toegegeven, in het bejaardenhuis is dat misschien  toch iéts lastiger in te vullen, al  zien we de onderbroek van Hendrik Groen in beeld met een warm kruis maar dát heeft niet met vrijen te maken.
Nee ik ben verrast hoe dicht men bij het boek is gebleven, hoe goed men de sfeer heeft getroffen en zijn humor overeind is gebleven. Heerlijk om eens niét  12 scenes in een seconde voorbij  te zien komen  maar “Hendrik’s” rustige stem als voice-over  de scenes aan te horen vullen.

Er is ook veel herkenbaarheid voor mensen die enige “bejaardenhuis ervaring” hebben en die heb ik,  ik kwam 9 jaar lang in een verzorgingshuis over de vloer  bij/door Marion.
Marion was eigenlijk een beetje Hendrika Groen, dezelfde humor als Hendrik en dezelfde inzet   om zich niet mee te laten slepen  in  het tehuisklimaat waar ook Hendrik  zich tegen afzet.

Aan de andere kant begreep ik van haar dat niet alles zo pesterig  is als het lijkt. Neem nou dat gedoe  om niet aan een tafel aan te mogen schuiven op een lege stoel omdat “mevr. Huppeldepup daar altijd zit”.
Het lijkt inderdaad heel kinderachtig maar….. zo’n tehuis is dus op dat moment het “thuis” van die bejaarde. De eetzaal is thuis en éigenlijk is het  redelijk normaal dat je een vast plekje om te eten hebt met mensen waar je je prettig bij voelt. Je gaat thuis ook niet iedere dag ergens anders zitten toch?

Een nieuwe bewoner kreeg destijds bij Marion in het tehuis te horen dat hij/zij óveral mocht gaan zitten maar ook daar kreeg men toch  vaak een weigering. Marion had een gezellig tafeltje van vier dames  waar het altijd plezierig tafelen mee was…. tót een van de dames  naar de gesloten afdeling moest.
Er kwam een nieuwe tafelgenote bij, een arrogante dame waarmee het totaal niet klikte wat  Marion uiteindelijk  zelfs de eetlust benam. Ze zag er  wekenlang tegenop om te gaan eten en was daar verdrietig over.

Uiteindelijk werd het tafeltje door de arrogante  tante verlaten met medeneming van één van de dames waar Marion het wél mee kon vinden maar daar had ze vrede mee.
Tja, toch ook hier weer twee kanten aan een zaak, ik daar moest ik even aan denken bij één van de afleveringen.
Maar het meest denk ik  aan alle mooie middagen die we samen hadden om, net als Hendrik, het gewone leven op te snuiven. Wat hébben we “buiten” genoten terwijl in het tehuis de bingoballetjes in hun kooi rammelden.

 

Advertenties