smullen….

Het woord smullen kun je op meerdere manieren invullen en dat doen we hier dan ook regelmatig.
We hebben gesmuld van het voor ons ongewoon lange bezoek van Ruud aan onze contreien maar natuurlijk, aan alles komt een eind en dus moest hij zondag j.l. weer in het vliegtuig stappen omdat de plicht riep.
Een goede reden om de zaterdag ervoor  een koud buffetje bij ons thuis op touw te zetten zodat iedereen hem gedag kon zeggen in een huiselijke sfeer.

Vond iedereen een goed plan, dat ik dat allemaal  zelf wilde regelen vonden ze minder.
En dus  heerste er drukte in diverse keukens en vlogen  foto’s van de vorderingen over en weer via de familie app.
’t Is een summiere collage van  heerlijkheden (kan nog steeds niet goed met nieuwe PSP overweg maar = een ander verhaal)   maar geloof me, er was héél veel en  het was smullen.

Er waren natuurlijk wat cadeautjes over en weer en dat werd voor mij alweer smullen maar dan anders.
Ruud had een dik boek voor me gekocht en  was vrij zeker dat het wel in mijn straatje zou vallen.
Nou lees ik tegenwoordig om verschillende redenen weinig dikke pillen maar dit boek vraagt geen úrenlange  gespannen aandachtsboog, het zijn heel korte op zich zelf staande verhaaltjes omdat het een dagboek is.

Hendrik Groen is al over de tachtig en verblijft in een verzorgingshuis alwaar hij  “pogingen iets van het leven te maken” doet! Hij beschrijft met veel zelfspot, humor en realiteitszin het leven in het tehuis.
Ik ben nog niet héél ver maar lig regelmatig in een deuk terwijl aan de andere kant  volkomen duidelijk is dat het leven in een verzorgingshuis het midden houdt tussen een kleuterklasje en een strafkamp waar je ondergeschikt wordt gemaakt aan een directie die de  eigen belangen behartigt.
De verhalen kende ik eigenlijk al van Marion die tot haar dood over een goed functionerende hersenpan  beschikte.  Zij kon soms net zulke zwartgallige humor   etaleren als “mijn vriend” Hendrik in het boek doet.
De uitgever heeft een onwijs leuke boekenlegger in het boek gestopt.
Dat heeft tot gevolg dat je tijdens het lezen door Hendrik bespied wordt.
Zijn priemende ogen lijken je voortdurend boven het boek te observeren, alsof  hij wil  weten of zijn boodschap overkomt.

Ik weet dat Ruud, als hij voldoende tijd heeft, één van mijn lurkers is.
Hij leest  met enige regelmaat hier mee maar…. hij is bioloog en geen letterkundige  dus ik weet eigenlijk niet of ik iets moet doen met de leuke opdracht die hij op het eerste blad heeft geschreven.
Misschien wil hij me  bij voorbaat mogelijkheden aanreiken voor het geval dát ik naar een tehuis moet verkassen, en zegt hij met Hendrik dat ik ook dán nog wel iets van het leven zal kunnen maken.
Of eh….. zal hij het toch gewoon als een  compliment  bedoelen. Ai….  dan ben ik toch wel weer ijdel genoeg om dat heel erg leuk te vinden, al vat ik zijn suggestie dan weer niét serieus op.

Advertentie