theater van de lach

Bij al mijn vakantieverhalen  valt  de onwetende en/of oppervlakkig  lezende lezer misschien niets op van onze “persoonlijke omstandigheden”.
We hebben de zorgen ook écht thuisgelaten maar dementie kun je niet thuislaten, die gaat gewoon  mee. Natuurlijk is iemand met dementie makkelijk gedesoriënteerd in een andere omgeving, en een appartement in een hotel is een vreemde  omgeving.
Als Henk thuis in de nacht naar de wc gaat staat hij op, schuifelt een meter of drie vooruit en daar vind hij links de deurklop van de wc in de slaapkamer.

Ons appartement was ruim ( voor een hotel). Achter de huisdeur lag een gang waarin nóg 7 deuren zijn, allemaal onbekende deuren voor Henk die dus regelmatig in de gangkast stond wanneer hij naar z’n slaapkamer wilde, of vanuit zijn slaapkamer de huiskamer niet kon vinden.
Dat gaf soms  een beetje hilarische taferelen van met deuren slaan en verrassingen achter die deuren. Overdag geen probleem, we waren er op bedacht en hielden allemaal een oogje in het zeil.
Voor de nacht had ik hem al gezegd dat hij me wakker moest maken als er een probleem was  en dat probleem wás er inderdaad regelmatig.

Zodra hij dáár uit bed stapte en vooruit schuifelde stond hij voor een muur met aan zijn linker hand een kast deur die hij (gelukkig) niet open kreeg omdat kastdeuren nou eenmaal heel andere  deurknoppen hebben dan hij zocht.
Dat werd dus halen en brengen, maar we konden het de volgende nacht een klein beetje oplossen door de wc deur op een kier te laten staan met het licht aan. Zo liep  hij als hij de slaapkamerdeur open had tegen een blikvanger aan en dat werkte. Nou ja dat werkte vaak, want wij zijn allemaal keurig opgevoede mensen en soms deed een ander na “gedane zaken” macht der gewoonte het licht weer uit.
Maar oke, jullie snapten ongetwijfeld wel dat er tussen alle ongein ook “zorgende” momenten waren.

Genoeg serieuze zaken, tenslotte  werd er  mega veel gelachen en leverde dat vaak leuke of gekke foto’s op, zoals deze waar Ruud en Inge de  bedlampjes gebruikten als omroepinstallatie zoals ze dat vroeger deden met twee conservenblikken met een touwtje er tussen.  Ken je dat nog?


Op het strand  geeft Ruud een pikante striptease  en ritst z’n broekspijpen af…..


Waarna Inge een demonstratie geeft hoe ze ooit op Kreta  zo’n broekspijp benutte om een zonnesteek geen kans te geven toen ze haar zonnepet was vergeten. Lekker stel kabouters toch?


Als wij op straat zien dat we verondersteld worden  hand in hand te  lopen…….

Dan doen we dat  consequent , ook op het strand…….


Natuurlijk kies ik als het éven kan de meest charmante foto’s van mezelf maar oke…. ik sta  natuurlijk ook wel eens heel ónelegant op een foto.


Geen zorgen hoor, ik heb hem niét helemaal tegen deze hoogte op gesleurd, we hebben even zitten kijken hoe de kinderen zich amuseerden met  een foto voorbereiden die niet mag ontbreken……


Er  viel een kleine 50 jaar van ze af want natuurlijk moesten ze even dollen…..

Advertenties