richting de boot sturen

Eindelijk is de rust in huis weergekeerd. Alle gedoe was  best een aanslag op Henk’s incasseringsvermogen. Meer verward dan anders, (ik kon m’n tanden niet poetsen want ik kon de kraan niet vinden)  maar een ook moeizamere spraak. Steeds verdwijnt wat hij wil zeggen vóór hij de zin heeft kunnen vormen en midden in de nacht wordt ik wakker gestreeld en probeert hij haperend z’n zorgen te uiten. Hij is verdrietig en wil weten waarom het  niet over gaat.

Ik weet niet beter dan te vertellen dat ouder wordende  aderen  in je hoofd ook schade aan kunnen richten, zoals bij een hersenbloeding, maar dan in het klein, met kleine bloedinkjes die de boel in de war gooien in je hersenpan. En dat de enige optie is er samen zo goed mogelijk mee om te gaan want helaas, jonger worden gaat niet meer lukken.
Ik vertel ook dat ik hem gelukkig zó goed ken dat ik meestal wel weet wat hij wilde zeggen met het weinige dat hij wél kan zeggen.
Misschien niet gerustgesteld maar wel getroost wil hij weer gaan slapen en al snel hoor ik  aan zijn  rustige ademhaling  dat hij slaapt…. dat hoor ik nog lang!

Een aantal dagen héél geschikt werk in de drukkerij gaf afleiding en geleidelijk ging het weer iets beter met de verwardheid.
We, ( de kinderen en ik)  willen zó graag dat hij ook wat voorpret kan hebben over ons uitstapje naar Terschelling zondag maar de vraag is of het niet ” voorangst” zal zijn voor hem.
We drinken  een keer koffie met z’n vieren waar Inge “heel toevallig” vertelt dat kleindochter Anne  een weekje naar Terschelling gaat.  Ik haak erop in, wij willen al tijden ook zo graag  bla bla bla …  ( terwijl Henk er natuurlijk bij betrokken wordt )
Ruud draagt een steentje bij, hij is nog nooit op de eilanden geweest  en “wat zóu het leuk zijn als”….  enz… waarna Inge belooft zich  eens op het internet storten of er écht geen mogelijkheden meer zijn.
We lachen nog even om vroegere vakanties en verder laten we het erbij.

Vandaag kwam Inge weer even langs en je raadt het al, láát ze nou een leuke optie gevonden hebben….. alleen is er nog geen plaats op de boot voor de auto maar misschien wordt er nog een boot ingezet. De oplettende lezer herkent het verhaal, alleen speelde dat al twee weken eerder.
We liegen niet, vertellen hem het verhaal  alleen pas twee weken later.

Een paar uur later heeft hij pas vragen,  als die wat te benauwd zijn leg ik weer even de nadruk op ” nou ja, het is nog niet zeker dus als het niet voor ons bedoeld is komt er gewoon geen extra boot”.
Dat stelt hem  weer wat gerust maar de verwarring slaat toch weer wat meer toe. Er ligt nog wat vouwwerkt thuis,  door  steeds weer de zelfde handelingen te doen die zijn aandacht vragen wordt hij rustiger.
We gaan pas vrijdagavond zeggen dat er een extra boot is ingezet, dat is nog vroeg genoeg.