die oudjes toch

Tjongejonge, zó druk bezig geweest in de drukkerij dat ik gewoon  niet in de gaten had dat ik eigenlijk gisteren al een nieuw logje had moeten schrijven. Ik meld het maar even voordat jullie me “op m’n vestje spugen” dat ik te laat ben want dat gebeurt niet zo vaak.
Maar we zijn nu eindelijk door een paar grote klussen heen, wel ff jammer dat het mooie weer nu ineens op is. Attelenooien,  je waait hier aan de kust uit je hemd!

We hadden gelukkig wél een extra lang weekend dus we kwamen ook nog wel even buiten hoor, geen zorgen, zelfs al liep ik (waarschijnlijk daardoor)   tóch weer een verkoudheid op. Snotterdesnotter, bálen, kan óók  een gevalletje verlaagde weerstand zijn, daar wil ik vanaf zijn.
En ik had nog zo’n charmante omslagdoek omgeslagen (heeft Henk gruwelijk de pest aan) maar het mocht blijkbaar niet baten.


Ja klopt, ook  even langs de vliet gewandeld toen de regen nog niet met bákken uit de lucht viel en zelfs nog even op een bankje kunnen zitten in een mager zonnetje. Niet dat ik standaard een boek bij me heb als we wandelen, nee hoor. Maar er staat daar een mini-biep in het gras langs het water en daar snuffel ik wel eens in.

Er staat een boek tussen over de ontvoering van twee 10 jarige meisjes, een waargebeurd verhaal.

Oppervlakkig gezien is het vlot geschreven (voor zover ik dat zonder bril kan zien) dus ik besluit het mee naar huis te nemen.
Aanvankelijk vertellen “de meisjes over hun jeugd” .
Dan komt de ontvoering aan  bod en dán weet ik eigenlijk niet of ik nog wel verder wil lezen.
Hoewel uit het feit dat het boek met hun medewerking geschreven is  blijkt dat ze het overleefd hebben  zijn de details behoorlijk gruwelijk, dit ondanks dat het “beschaafd kinderlijk” beschreven wordt.
Met de vermoorde tienermeisjes in m’n achterhoofd ga ik er nog eens over denken, misschien zet ik het wel weer gewoon terug in de minibiep, met  een boek van mezelf als bonus voor het lenen.