verzoekje

De Nederlandse taal is  blijft altijd een fijn onderwerp voor een logje. Van de week hoorde ik een oproep voor “taalvrijwilligers”op de regionale omroep. En nee, het ging niét om afgestudeerde “neerlandici” , gewoon de Nederlandse taal goed beheersen was genoeg.
Tja, ben ik daar de aangewezen persoon voor? Ik  héb  een certificaat HAVO Nederlands met een 8, maar als ik dan zie wat ik allemaal nog fout doe heb ik toch m’n twijfels!

Van de dingen die  ik wél goed doe gaat het meeste immers “op gevoel” goed, domweg omdat ik  met de taal opgroeide, maar uitleggen waarom  het één goed is en het ander fout is een ander verhaal.
Zo kunnen wij iemand iets vragen…. én je kunt iemand  iets verzoeken, wat op het eerste gezicht hetzelfde lijkt maar het zeker lang niet altijd is.

Maar hoe leg je dat verschil nou uit, eh…. een verzoek zul  je meestal alleen maar ja of nee op kunnen zeggen,  het lijkt verdacht veel op iemand verkapt  een “opdracht verstrekken”!
Zoals de ambtenaar van de burgerlijke stand zegt”mag ik U verzoeken elkaar de on gehandschoende rechterhand te geven”. Oke,  dan zeg je geen ja of nee maar voegt de daad bij het woord want anders kun je  in mooie  kloffie  meteen afmarcheren.
Of eh…. een geagiteerde moeder die haar puber  met rollende ogen “verzoekt” voortaan de vuile was in de wasmand te doen. Dan is het voor die puber echt raadzaam met een volmondig JA te antwoorden.

Op een vraag kan ook een ja of nee komen, maar daar zijn véél meer mogelijkheden, daar wordt om informatie, om toe-of instemming gevraagd.  Dus “hoe laat ben je thuis vanavond” aan diezelfde puber, of  ” zal ik je kamer even opruimen als je weg bent”. Nou ja, ik geef maar een voorbeeld hé want voor moeders van pubers is de puberkamer een “no go area”  en hoe laat hij/zij thuis is  kán behoorlijk afwijken van de afgesproken tijd.

Goed lezen is zeker  een must.  Ik las  gisteren een sms je op m’n telefoon; ( tja mijn logjes komen nooit helemaal uit de lucht vallen)   ”  gekke vraag, wil jij wat zeggen op de crematie plechtigheid van mijn vader( mijn zwager) ?” Zoiets lees je dan even snel terwijl je bezig bent  en wanneer je daar nog even over nadenkt slaat de twijfel toe.
Vraagt  ze nou  of ik het  plan heb iets te gaan zeggen…. omdat  zij daar dan tijd voor in moet plannen …. of verzoekt ze me om iets te zeggen  omdat dat eigenlijk binnen de familie ongemerkt mijn taak is geworden.

Ik lees het sms je nog eens over, en dan blijkt het toch een verzoek, ” zou jij wat willen zeggen bij de crematie van mijn vader”.
Ik heb haar maar snel gebeld om te zeggen dat ik dat natuurlijk wil  doen, ze heeft nog meer dan genoeg vragen aan haar hoofd in deze verdrietige situatie.