mislukte surprise

Ja dat kómt wel eens voor dat een verrassing mislukt omdat iemand zich verkletst.  Toen zoon Ruud in mei  een week in Nederland was  met kleinzoon Sebastian zei hij bij het afscheid; “ik kom  gauw weer”.
Maar dat nemen wij dan met een korreltje zout, desnoods een heel zoutvat want het kán wel eens 2 jaar aanlopen eer hij weer in de buurt is.

Maar sinds de laatste verhuizing is hij “iets gaan doen op het gebied van consulting”  en richt zich daarbij wat meer op Europa  omdat hij graag wat vaker bij ons binnen zou vallen.
In ieder geval bleek het nodig dat hij enige tijd in Nederland vertoeft alleen was dát voor ons geheim gehouden. De opzet was dat dochter Inge ons uit zou nodigen voor etentje  en dat zoon Ruud door middel van een geïmproviseerde  vorm van telekinese  zomaar aan zou kunnen  schuiven……..
……… en wie verkletst zich in de laatste week voor zijn aankomst hier……?
Héél verwonderlijk is dat niet hoor, wie Ruud kent wéét dat hij  minstens 5 kwartier in een uur kan praten en tja, dan is “a slip of the tongue” zó gebeurd!
Het was evengoed tóch een grote verrassing want daar hadden we écht nog niet op gerekend.
Niet dat we hem dagelijks zullen zien maar hij zit in ieder geval weer in dezelfde tijdzone,  wat contact hoe dan ook een stuk makkelijker maakt.

Gisteren, de dag na zijn aankomst stond uiteraard in het teken van “ff bijkleppen”  en een gezellig etentje met “de kinderen” waar de meligheid vanaf droop. (nee de maaltijd heeft niet geleden onder de meligheid) De sfeer deed denken aan vroeger  wanneer het, aangekomen op de camping voor een weekje vakantie,  altijd ontaardde  in sniklachen om de grootste kolder.

We zijn er nooit achter gekomen hoe dat kwam en ook gisteren ging het kwaad tot erger. Vooral de zin en onzin van de Nederlandse taal lag onder vuur, ik moet helaas bekennen dat het stikte van dubbelzinnigheden, kán ik beter m’n mond over houden…… jawéhel….!
Ik schaam me  diep dat ik m’n steentje bijgedragen heb door aan te dragen dat  op de Nederlandse TV   een  presentator  ons kan informeren dat  de  “artiesten zich klaarmaken voor een optreden”  dat is echt téveel informatie,  daar krijg je enge beelden van op het netvlies!
Ook van  mij dus een welgemeende “mea culpa” al kan ik niet beloven dat het nooit meer zal gebeuren, waar ik stiekem alweer vrolijk van word!

Advertenties

rust roest….

Rust roest ja, maar is af en toe toch best even lekker hoor, dan nemen we bij uitzondering maar eens een glas cola, dat schijnt roest weer heel goed op te lossen.
Met rust bedoel ik dat we even vrijwel niet op de drukkerij nodig zijn want  na een paar héél drukke weken blijken de kaboutertjes hier in huis er ook de kantjes afgelopen te hebben.

En dat met twee ontploffende tuintjes, waar weliswaar weinig onkruid staat omdat het mudje vol staat, maar het is toch wel handig als er nog pad overblijft.
Het weer leende zich er wel prima voor dus eerst maar op de knietjes de voortuin in, de buxushaagjes knippen.
Heel geweldig is het niet geworden maar  ik kan gegarandeerd 2 dagen niet meer op en neer want ; “zij zijn klein en ik ben groot” om de kreet van Calimero  in een nieuwe vorm te gebruiken.
Precies, de bilspieren door het rondkruipen over de piepkleine grindpaadjes die bijna verdwenen waren!

Daarna binnen aan de slag, de vriezer heeft overuren gedraaid met die hoge temperaturen en is toevallig nu bijna leeg…. zucht…. ik wou dat het m’n hobby was, maar dat is het zéker niet.
En nóg zo’n klusje dat je altijd véél te lang uitstelt, de friteuse verversen én schoonmaken, echt “vét”,  en dan bedoel ik natuurlijk niét dat het zo’n  geweldig klusje is, gewoon baggervet!
Ondanks dat we niet zo vaak frituren (of misschien wel juist daarom) moet het tóch zo af en toe gebeuren.

O ja, en achter de was aangerend want de wasdroger  heeft nu écht de pijp aan Maarten gegeven dus moest alles netjes buiten opgehangen worden….. hoe bedoel je rust………..
Laat ik jullie de rest maar besparen, iedereen weet zélf wel wat er allemaal blijft liggen wanneer je veel buitenshuis werkt.
Maar geen zorgen hoor, we hebben natuurlijk wél de momentjes benut dat het weer zich van z’n beste kant liet zien.
Weer eens in het prachtige “te Werve” gewandeld en zo hier en daar onderweg een lunch gescoord, ach het valt met mee met die roest uiteindelijk, het zullen wel sproeten zijn!

 

geknipt en geschoren

Ja dan heb ik het over Henk z’n baard al wéét ik eigenlijk niet of hij nou geknipt of geschoren is. Hij gebruikte al jarenlang één van de eerste trimmers die er voor particulieren op de markt kwamen en waar toen nog een aardig prijskaartje aan hing.
Volgens mij gebruikte vroeger uitsluitend  herenkappers ze, maar ik kán iets gemist hebben.
Maar goed sinds de stoppelbaard zijn ze dus in alle soorten en maten te koop, voor “heel weinig” tot “voor heel veel” dus er viel wat te kiezen toen de oude trimmer het kort geleden begaf….., dat hij ruste in vrede.

De keuze was snel gemaakt, niet de áller goedkoopste maar zeker niet de duurste ging mee naar huis en tóen hadden we een probleem. Henk kan de overschakeling naar een nieuw apparaat niet verwerken. Hoewel de verschillen niet héél groot zijn pikt hij het niet meer op dat alles net even anders werkt.
Dat wordt dus een snelcursus “barbier”  voor me, of heet dat anders als je vrouw bent, eh…. barbiëra….? barbierin misschien? Ach, dat doet er ook niet toe, feit is dat ook ik er natuurlijk mee om moet leren gaan en dat levert Henk al gauw een stijve nek op.

Lastig hoor om die die hals onder de kin onder handen te nemen zonder zijn nek te breken want dat hoofd moet natuurlijk best ver achterover hangen. Vol vertrouwen levert hij zich over maar aan de bewegingen van zijn adamsappel zie ik dat “de held” toch regelmatig even moet slikken.
Door het mooie weer vind ik ineens een oplossing voor, of liever tegen,  die knik nek….. eureka…. de verstelbare tuinstoel.
Gaan we proberen natuurlijk en het blijkt tot tevredenheid te werken.
Dankzij het mooie weer kan hij in “de blote bast liggen, scheelt een hoop gekriebel van haren in z’n overhemd toch? Wat een gedoe is dat om rondom die mond alles netjes te krijgen.
Ik heb écht nog wel iets te leren en sta zélf m’n mondhoeken  in de meest vreemde figuren te trekken.
Ja precies, zoals je  óók doet wanneer je een klein kind aan het voeren bent en bij iedere hap ook zelf je mond beweegt.
Het uiteindelijke  resultaat is redelijk, de baas is tevreden. Nu nog even denken  hoe ik dat in de winter op ga lossen!

 

vakantie-oudje

Er zijn al de nodige bloggers in de “vakantie-stand” maar wij doen eigenlijk niet meer zo aan vakantie. Vroeger natuurlijk wel een beetje want kinderen willen toch wel iets doen tijdens de lange vakantieweken.
Ik pluk nog maar eens een oud logje (uit 2006)  uit het archief, met een vakantieverhaal over “toen we láng geleden” met de kinderen van 10 en 12 jaar écht zouden gaan kamperen…….

……… We zouden dus op stap gaan met 2 sheltertjes waarvan de grootste, die van ons dus, een (niet) sta(an) hoogte van rond de 1.50 mtr had. De kindertent was nóg lager waardoor de kinderen weer terug waren in het “kruiptijdperk “dat ze al járen achter zich gelaten dachten te hebben .

Met een  1-pitsbutagasbrander, om zelf thee te kunnen maken bij het ontbijt en eventueel een blik soep warm te kunnen maken. Met verder  zo min mogelijk bagage zouden we een rondrit door Nederland maken en zo op diverse campings, letterlijk , de tenten opslaan.
De kleding werd zo praktisch mogelijk meegenomen, kinder kleding die op de nominatie stond om vervangen te worden, te klein of versleten, had de voorkeur want die kon gekiept worden en hoefde niet weer vuil mee terug.
Bij het ondergoed kwam ik niet om de wijze lessen van m’n moeder heen, je ondergoed móest in orde zijn want “stel dat je een ongeluk kreeg en in het ziekenhuis terecht kwam met kapot of vuil ondergoed”.
Versleten ondergoed kon dus niet mee maar….. destijds was er nét een nieuwtje in de handel, papieren onderbroeken. Het ei van Columbus voor de kampeervakantie want  2 weken vuil ondergoed van 4 mensen in de auto opsparen word je niet vrolijk van.

Bij ons vertrek was het  mooi weer en we reden de eerste dag naar een, voor mijn doen, verre bestemming! Aan het eind van de dag op de eerste camping met vereende krachten aan de slag om de tijdelijk behuizing te regelen, en natuurlijk had het aardig wat voeten in de aarde eer de tentjes het model hadden dat ze móesten hebben .
Nog even een flinke wandeling in de omgeving en dan naar bed, (of wat daar voor door moest gaan .)

Staande uitkleden was geen optie dus Henk ging zittend uit de broek waarbij tot mijn grote verbazing  meteen “de edele delen” op de slaapzak rolden.
Er was niets te zien van de beeldschone roze papieren onderbroek waarin hij die morgen ( toch al onder protest) van start gegaan was.
Toen ook het overhemd uitging bleek dat rond zijn middel nog een elastiekje hing met wat franje van het roze papier, de rest was in de loop van de dag waarschijnlijk door de wrijving bij het autorijden verdwenen!
We hebben zó ’n lol gehad dat we  het “bijna in de broek deden” van het lachen,….. al  was  dat voor Henk natuurlijk al geen optie meer. 

intimidatie?

“Amsterdam is helemaal klaar met het gepsssst op straat. Als het aan de wethouders en burgemeester van de stad ligt, moet deze vorm van straat intimidatie strafbaar worden gesteld.
Het gaat niet alleen om het sissen en nafluiten op straat, maar ook om specifiekere uitspraken die kunnen worden gezien als intimidatie. “

Of het er van gaat komen is natuurlijk een andere vraag, uiteindelijk is het lang niet altijd als intimidatie bedoeld en soms alleen maar een blijk van waardering. Ik had zélf van de week nog zo’n twijfelgevalletje……,
Práchtige bruine ogen had tie……,
……en die kon hij  niet van áf houden ……
……….terwijl hij met z’n lippen smakkende  kus bewegingen maakte!
Ik heb er wél stiekem een foto van gemaakt, maar ik wéét het niet, moet ik nu aangifte doen of niet?
Oke, je mag natuurlijk niet zómaar een foto op het internet zetten van iemand die een overtreding begaat,  dus heb ik die achter de foto  verstopt ( even klikken op de foto)

 

alweer walletjes

Ja we eten weer van twee walletjes,  er moést een paar uurtjes gewerkt worden  maar…. zoals jullie weten gebeurt dat werken op slechts een paar honderd meter van de Scheveningse boulevard.
Niet m’n favoriete strand maar als extraatje op een dag dat we werken kunnen we ons er prima mee redden.  En wij zijn heus niet de énige hoor die voor, tijdens of na het werk even een blik in  de zee komen werpen…….. overdrachtelijk hé, want de meeste gooien hun lege blikjes keurig in de bakken die er  overal staan.
Ja natúúrlijk heb ik daar een foto van, ik weet héus wel wat belangrijke foto’s zijn  hoor.


Maar we zijn niet de enige zei ik, kijk maar, met vrijwel om de hoek een brandweerkazerne  komen die heren soms óók even kijken,….  of de hartstochten op het strand niet zó hoog oplopen dat er geblust moet worden denk ik….
We komen ze óók vaak tegen bij de supermarkt aldaar. Ik heb begrepen dat, wanneer ze dienst hebben, de groep samen voor een  maaltijd zorgt en tja, je kunt natuurlijk nét zo goed bij het strand wachten op een alarm als in de warme kazerne een paar honderd meter verderop.


De ziekenwagen maakte alleen maar een rondje, net als even later een politieauto en nog wat later een wagen van  douane, ik zag géén apparatuur om kentekens te controleren.
Maar oke, als je tóch “op de weg moet zijn” is het dáár natuurlijk  goed rondjes rijden.
Maar ook op het strand is genoeg te zien, hele groepen kinderen krijgen les in allerlei water  activiteiten  eerst op het strand natuurlijk……..


Maar al gauw gaat het hele spul los voor de eerste aarzelende surfoefeningen.


Ik sta dan al lekker tot m’n enkels in het water om de vermoeide voeten even op te frissen, héérlijk!


We blijven nog een tijdje zitten kijken en knabbelen een broodje zalm en paling weg. Er is genoeg te zien, maar het leukst blijft het toch om die kleintjes lekker bezig te zien terwijl één van de ouders op let. Heerlijk dat kleine krullenbolletje met zijn kasteel. Hij doet erg denken aan onze kleinzoon Maikel toen die zo klein was , jammer, onze Maikel gaat niet meer met oma en opa naar het strand, dát waren nog eens tijden!

fietsend Nederland

Even een stukje uit de krant van  14-6-’17

“Met tranen in hun ogen staan ze soms te kijken naar een rotonde” .…. dat zeg ik niet, maar de directrice van de Dutch Cycling Embassy. Zij  krijgt wekelijks wel tien verzoeken uit het buitenland  om hulp bij het ontwikkelen van fietsbeleid.  en ze gaat verder;

Laatst was er een groep Amerikanen op bezoek om de Nederlandse fietspaden te bekijken, zegt Borsboom. “Ze vonden het geweldig hoeveel rekening iedereen hier met elkaar houdt. Sommigen werden emotioneel.” Maar, zo relativeert ze droogjes, “je weet hoe Amerikanen zijn”.

Tja…. waar hálen ze het vandaan  dat rekening met elkaar houden…., ik wéét het niet hoor,  “met elkaar ” wil toch zeggen dat fietsers rekening houden met overige verkeer en omgekeerd?

“Vanuit de hele wereld zijn er deze week  wetenschappers, beleidsmakers en belangenclubs  in Nijmegen bijeen voor Velo-city, het grootste fietscongres ter wereld. Wat kunnen andere landen leren van het Nederlandse fietsbeleid?”

Eh…. zal hen verteld worden dat in Nederland een fietser nóóit iets fout doet en dus nooit schuld heeft aan een ongeval? Maakt het “appen” op de fiets een stuk makkelijker natuurlijk want (op die enkele aso na)  de automobilist haalt zo nodig  halsbrekende toeren uit om een stuntende fietser te mijden.

Goh….ik wist helemaal niet we ons in het verkeer zo keurig gedragen tegenover elkaar, je hád me kunnen foppen hoor. Maar oke, we zijn dus blijkbaar een “wereldvoorbeeld” en het is in ieder geval wáár dat er hier heel veel fietsers de wegen bevolken.
Met als uitschieters de  Universiteitssteden waar je bij ieder station over de hoofden fietsen kunt lopen.


Nee de foto hierboven is niet bij een station, die foto is een gevalletje “jong geleerd is oud gedaan” . Dit het het schoolgebouwtje bij ons op de hoek van de straat, een basisschool waar buurtkinderen tussen de 4 en 12 jaar klaargestoomd worden om professor te worden….. of een ietsje minder.

Ik kan me niet herinneren dat er in mijn lagere  basisschooltijd   kinderen op de fiets naar school kwamen. En volgens mij was er zelfs nog geen verkeersexamen, ik hád ook gewoon geen fiets. De enkeling die wél een fiets had zat  in de hoogste klas en had een afgedankte fiets van een ouder met blokken op de trappers om het tekort aan lengte in de benen te overbruggen.

Er was in die tijd ook bar weinig keuze in kinderfietsjes, zeker niet “alle soorten en maten” zoals ik nu bij het schooltje zie staan. Echt al héél kleine fietsjes voor kinderen waar ik mezelf nooit mee in het verkeer zou durven storten. En ze hoeven het niet eens “op een oude fiets te leren” want het zijn allemaal juweeltjes.

Verhip, ineen realiseer ik me dat zelfs Levi bij voorkeur op de fiets naar school gaat, vier en een half jaar oud en de zijwieltjes uit het filmpje zijn er ondertussen  vanaf.
Het troost me een beetje dat de weg naar zijn school op één oversteek na uitsluitend over woonerven gaat, ttjjjsss, ook bij Levi….jong geleerd…….

Vorige Oudere items