gemengd

Komt wel eens voor dat ik éigenlijk geen tijd heb om een logje te schrijven.  Dan  kwakken ze van de drukkerij even snel een haast klusje binnen, een paar  duizend stroken  papier waar zes kaarten op gedrukt zijn die dan zigzag gevouwen moeten worden….”gisteren klaar als het ff kan”! Doen we hoor,  lekker muziek je erbij aan en karren maar.

Wat zeg je? Oh wat voor muziekje  we dan draaien. Nou in ieder geval geen LP, dan moeten we te vaak opstaan maar we hebben ook zat CD’s. Van pop tot klassiek en nog veel  ertussenin. Ja hoor dat kan best dat je zowel van pop als van klassiek houdt. Zo  kan het gebeuren dat na  Racoon  de CD van  Micheal Bolton aan de beurt komt.
Allebei pop zeg je?  Zou kunnen maar in dit geval niet waar.

Michael Bolton maakte ook “my secret passion”,  een CD met allemaal bekende aria’s uit de klassieke wereld. Hij kreeg die geheime passie nadat hij ooit meewerkte aan een liefdadigheidsconcert waar hij “met friends”  én Pavarotti zong.  Dat de “friends” er meer een dronkemansriedeltje van maken….ach,wie kan het schelen als het geld voor een goed doel opbrengt, maar Michael Bolton ( met de wapperende lange haren)  gooit er toch een aardige uitsmijter uit.
Nou ja luister zelf maar even hoe hoe “de popzanger”zich handhaaft  naast Pavarotti. In ieder geval is zijn “secret passion” één van mijn favoriete CDtjes.

Advertenties

goud oud (je)

Marion De wat nieuwere lezers kennen haar al niet eens,  Marion  stierf een jaar geleden op eerste paasdag.
Marion die ik al loggende leerde kennen waarna ze 9 jaar lang een lieve vriendin van me was.
Ze was een actieve tachtig plusser  met  altijd strálende ogen en  kon dat zelfs niet verbergen als de warme chocolademelk haar brillenglazen liet beslaan !
Ze  was vaak m’n inspiratie  voor een logje en je begrijpt, ik mis haar alleen al dáárom, nee hoor verder mis ik haar écht niet.
Nou ja, ik haal gewoon even een logje  uit 2011  over haar van stal, gewoon omdat ze zo’n leuk mens was.


15 april 2011

Op dit moment “straalt” Marion  als nooit tevoren en is   actief zoals ze nog nóóit geweest is ….. zeg maar “radioactief”.

Vanmorgen mocht ik haar ophalen nadat ze  ruim twee dagen in “eenzame opsluiting” op  een kamertje van nog geen 9 vierkante meter heeft gezeten met “een slok op”!  Nee joh, natúúrlijk zat ze niet in de gevangenis ….. Marion is een schatje en zou zich nooit zo misdragen dat ze daar terecht komt !

Nee, deze winter bleek  dat haar schildklier véél te snel werkt, daardoor viel ze heel snel, heel véél af!
Omdat ze ook stevig botontkalking heeft viel ze van de éne ellende in de andere ! De schildklier kan met een radio actief medicijn behandeld worden, tegenwoordig in capsule verpakt,  maar vroeger vloeibaar en “gewoon gedronken”  waardoor  de behandeling  nog vaak “de slok” wordt genoemd !

Omdat de mensen in het ziekenhuis op die afdeling natuurlijk dágelijks te maken hebben met “stralende patiënten” komt  ná de slok niemand de kamer meer in. Eten wordt in een sluisje gezet en moet de patiënt zélf binnenhalen.
De patiënt moet zich maar zien te redden en vooral zien te amuseren .
Voor Marion allemaal reuze onhandig, zij loopt moeizaam en alleen met een rollator en ondanks alle beloften vooraf was de kamer een náuwelijks te nemen vesting !

Na het verwijderen van de tafel kon nog stééds de deur van de badkamer niet ver genoeg open dus moest  ook het bed verschoven worden! De deuropening van de badkamer was zo smal zodat vaardig laveren  een pré was, maar dat kán ze gelukkig wel !

Ondertussen heb ik haar weer thuis afgeleverd waar ze nog een week iedereen op een eerbiedige afstand van zo’n meter of twee moet houden wegens de nog aanwezige lichte straling in haar lichaam.
Voor heel éven mag je haar  dichter benaderen, gelukkig maar … anders had ik een 6 meter lange limousine moeten huren om haar thuis te brengen wat bij nader inzien óók z’n charme zou hebben .
We kregen  uit veiligheidsoverwegingen natuurlijk wél een politie escorte mee, de straling was nou óók weer niet zo erg dat Marion zélf voor zwaailicht door kon gaan !

escorte
Whahahaha, geintje hoor, er werd hier gewoon een een grote, langzaam rijdende, donkere auto begeleid waarvoor ik ruim baan moest maken en die ik niet mocht passeren zolang ik er achter reed, áls de inzittende al Jan heette zal hij zeker géén pet gedragen hebben .

escorte2
Nee hoor, ik heb Marion gewoon gezellig in de Splash thuisgebracht  en daar zal ze zich een stuk  minder vervelen dan in het ziekenhuis …… daar heeft ze immers  mijn logjes weer om te lezen?

de ziel

Minder mooi weer dan vrijdag maar toch mooi genoeg om langs de vliet te wandelen vandaag.
Het vergroot onze krimpende actieradius weer een beetje als er op een bankje gezeten kan worden.
Langs de Vliet op een bankje zitten geeft op een zonnige dag veel vertier op het water zowel als langs het pad.
Het wemelt er altijd van de roeiers die vanaf het pad opgejut worden  door iemand die op z’n gemak mee fietst langs het water.
Als we weer opstaan van het bankje valt me het kleine plaatje op dat op de rugleuning zit geschroefd.
Ik heb er net nog met m’n rug tegenaan gezeten en nieuwsgierig Aagje  wil  weten wat er op staat……….

Ach……., ik heb de man niet gekend maar de tekst komt binnen en ik betrek die onmiddellijk op onszelf!

Ja natuurlijk zorg ik goed voor “Henk z’n dondertje”,  je zág toch nog in het vorige logje hoe ik hem laat  smullen met z’n snoet in de zon op een beschut plekje! En waren niet alle bloedwaarden helemaal “als van een jonge vent” bij de laatste controle?

Ook het buiten zijn is goed voor “z’n dondertje” , hij doet het daar ook meestal beter dan binnen waar hij soms  met afhangende schouders  in een kromme houding  lijkt te staan wachten op …. ja, waarop eigenlijk….

De  ogen zijn de spiegel van de ziel maar op die momenten lijkt ” zijn zieltje” zijn ogen niet meer te  kunnen bereiken.  Het moet er dan duister zijn, en eenzaam, want mijn woorden kunnen hem daar dan ook niet goed meer bereiken.
Tja, daar kan je  nu wel “mooi poëtisch” over schrijven maar dat  maakt  ook krassen op de ziel, hoe goed je ook voor “je dondertje” zorgt.

Maar vandaag is hij met  hart én ziel aanwezig tijdens het wandelen.
De goede momenten zijn toch nog altijd in de meerderheid al is wel duidelijk dat het achteruit gaat.
Vandaag wil ik gewoon niet denken aan die momenten waarop “z’n ziel” er even niet door kan komen, al blijft er dan nog genoeg zorgelijks over, dat dan weer wel!

van 2 walletjes….

Ja hoor, van twee walletjes eten kun je wel aan Rietepietz over laten. Als we gebeld worden of we vrijdag morgen een paar handjes bij kunnen steken op de drukkerij zeg ik “ja natuurlijk”! Ja óók als de weervoorspellingen  een heerlijke voorjaarsdag aangeven…. want tja, als  de drukkerij op een paar honderd meter van de boulevard gesitueerd is  bied dat ook andere  mogelijkheden.

Een deel van het werk is wat minder geschikt voor Henk en dus heb ik een pittige ochtend en ben om half 1 té moe om direct naar huis terug te rijden…… jawéhellll, zo moe moet je niet achter het stuur kruipen in het drukke verkeer, dan moet je éérst even  in de buurt “onthaasten”, toch?


Ideaalplekje toch? En alle strandpaviljoens zijn al opgebouwd en in bedrijf. Dan loop ik natuurlijk óók nog te sjouwen met een zak geld die we vanmorgen verdiend hebben, véél te zwaar, daar moeten we vanaf……


Geen zorgen hoor, ik ben héél vindingrijk in die dingen, gaat wel goed komen. Toevallig zei Henk ook al dat hij honger heeft…. ik lust ook wel iets maar hou het bescheiden ( als ik ben)  bij een tosti met een glas melk. Maar Henk lijkt zichzelf iets  overschat te hebben, als ik zie wat er op zijn bordje ligt.


Tjongejonge, een portie hete kip op een megadikke bruine boterham  waar een bootwerker een zware klus aan zal hebben.  Maar hij stort zich als een jonge knul op het volle bord, we hebben immers geen haast?


We hebben een heerlijk hoekje in de zon uit de wind, terwijl ik de tosti wegwerk  zie ik zijn bordje steeds leger raken, als 80 jarige hoeft hij er weliswaar niet meer van te groeien maar, hij weet dondersgoed wat hij lekker vindt!
Je ziet het, wij weten dus prima van  twee walletjes te eten, nou ja van een bord ook natuurlijk en Henk laat bijzonder weinig over van het overvolle bord, een klein stukje korst en wat groenvoer.
Waar láát ” die kleine” het!

hop hop paardje

Het Wester park in Zoetermeer  komt hier zo af en toe wel eens voorbij. We wandelen er regelmatig, soms samen en soms met Levie of Amber  want die wonen in de wijk waar dat park achter ligt.
Achter het huis waar onze dochter woont loopt de dijk langs de polder richting het Noord A  en ook daar wandelen we vaak.
Mooie groene omgeving daar en een uitgelezen locatie voor een manege natuurlijk, Het zal dus niemand verbazen dat ruiters  geen zeldzaam verschijnsel zijn in deze contorijen.


Ziet er natuurlijk altijd leuker uit dan zo’n slingerende sliert  wielrenners die je er gelukkig minder vaak ziet ( sorry Hulk) Natuurlijk is er ook overal  speelterreintjes.  Oh wacht ff, je zag het paard niet..? Ik haal hem even dichterbij……


Levi zag het paardje wél direct  en raakte geïnspireerd…..  je hebt heus geen écht paard nodig hoor vindt Levi, bén je gek… nogal niet groót zo’n echt paard!
Nee hoor, als je je oma bij je hebt is een paard zó gevonden…..


Je zoekt een mooi v-vormige tak die de wind voor je neerhaalde en “hop paardje hop”  rijlessen zijn niet nodig want een oma-paard stuurt zichzelf, nergens voor nodig zo’n dure manege , nou ja, misschien ooit… véél later!

restaurator

Alweer in 2002 had de een of andere minkukel de treurige moed twee kostbare doeken van van Gogh  te stelen, ” zijn geld raakte op”  zei hij  in in een interview met de Telegraaf.
Tja, jij en ik gaan dan aan het werk, of als dat niet lukt leef je zo goed en zo kwaad dat gaat van de uitkering die iédere Nederland kan aanvragen!
Écht riant zul je daar niet van kunnen leven al wéét ik dat er onder mijn lezers mensen zijn  die zich er goed mee redden en niet de behoefte hebben iets te stelen dat hen niet toebehoort.

Oeps ik dwaal af, terug naar  de museumkraak uit 2002, want láten nou de twee gestolen doeken teruggevonden zijn, het gaat om deze twee doeken.

Het ene schilderij, Zeegezicht bij Scheveningen, is beschadigd. Het andere werk is min of meer ongeschonden. Van beide schilderijen ontbreekt de lijst. De doeken worden later gerestaureerd.
Nee Rietepietz is niet van de Kunst met een grote K maar met  het werk van van Gogh heb ik wel iets, misschien wel door het boek over zijn leven dat het afscheidscadeau was op de lagere school in 1948.
Zeker weten dat de marinestukken van Mesdag mooier zijn maar toch….. !

Wie trouwens de AVRO/TROS serie “Jeroen Krabbe op zoek naar van Gogh” heeft gevolgd zal waarschijnlijk nét zo geboeid hebben gekeken als ik. De man is behalve acteur en schilder ook een begenadigd verteller en zag kans mij ook de volgende serie “op zoek naar Picasso” ádemloos te laten volgen, en met het werk van  Picasso heb ik écht helemaal niets. Tjongejonge , ben ik alweer afgedwaald. …..
Terug naar die arme dief die nu in de piepzak zit dat hij schadevergoeding moet betalen, nog een naheffing moet betalen over  wat hij “verdiend heeft” of alsnog in de bak in moet omdat nog niet alle akkefietjes van hem bekend zijn .

Maar meneer is nu “klaar met de misdaad”!
Meneer werkt mee aan documentaire om aldus zijn “bekendheid” te gelde te maken. Eigenlijk zou iedereen die dáárvoor wil betalen zélf aangepakt moeten worden, ik vind het een grof schandaal  die “publicerende criminelen”.
Zelfs als ze wél geld verdienen doen ze  er álles aan om niets te hoeven betalen voor de schade die ze aangericht hebben en daarin weten ze blijkbaar wél heel goed de weg.
Maar over schade ligt zo’n inbreker niet wakker. Alles voor de eigen veiligheid wanneer er een stukje van schilderij is afgebroken, dat spoel je dan door de w.c.
Bij de  kraken waar meneer liever niet over wil praten zat trouwens nóg een van Gogh, klopt, dat is geheim gehouden.

Het gaat om dit doek, eveneens van van Gogh…..

Ook dat doek is teruggevonden maar dermate beschadigd dat het nog wel even zal duren eer het weer helemaal hersteld zal zijn.
Heb ik eigenlijk wel eens verteld dat ik óók “restauratiewerk” doe?
Precies  zo kwam dat laatste werk bij mij terecht….. vernield in 1000 stukjes….. ga d’r maar aan staan, zou het nog goed komen met dit doek van van Gogh?

snotneus

Jullie zitten toch niet allemaal te snotteren hé, dat ik eens één keer een logje oversla  moet kunnen en is geen reden om te huilen. Laat dat snotteren nou maar aan mij over want uiteindelijk had ik een flinke aanvaring met een snotneus.
Nee niet met  éne meneer Jesse Klaver al wordt die in de wandelgangen ook wel een snotneus genoemd. Of dat terecht is kan ik niet helemaal beoordelen maar ik ben geneigd daar geloof aan te hechten. Als mijn vader vroeger iemand een snotneus noemde bedoelde hij dat die iemand  “een beetje wijs voor z’n leeftijd” zat te kakelen terwijl hij  (nog) geen benul van het werkelijk leven kon hebben.

En nee ik had ook geen aanvaring met deze snotneus,
Volgens wiki: “ Een olielamp is een soort kruikje met een daarin vloeibare  brandstof  en een pit, gebruikt voor verlichting  of om een vlammetje  te bewaren.
De brandstof bestond uit dierlijk of plantaardig vet  of  minerale olie. ……
Als men het tegenwoordig over een olielamp heeft, wordt vaak de antieke  aardewerken of  metalen vorm bedoeld: de soort die men met z’n  mouw zou kunnen opwrijven in de hoop een goede geest  op te roepen zoals in het verhaal van  Aladin.”

Echt, aan zo’n goede geest ben ik wel toe want mijn vlammetje stond er een paar dagen een beetje flakkerend bij terwijl er toch héél veel  aan mijn snotneus werd gewreven….. maar helaas, weinig goede geesten.
Vást de verkeerde brandstof gebruikt, ik smeerde met vettigheid, dat had natuurlijk olie moeten zijn. Misschien wel wonderolie! Maar ja, of wonderolie nou wel zo verstandig is als je ook veel moet hoesten….. ik wéét het niet, dat kon wel eens een verre van geestige bijwerkingen hebben.
Maar oke, ik ben er weer, als de geesten me in de steek laten doe ik zélf  wel weer een poging om geestig te zijn, ik wrijf nog maar eens wat vettigheid onder m’n rode snotneus!

Vorige Oudere items