op schema

Ja hoor, alles ligt hier  op schema voor 5 december want natúúrlijk wordt de verjaardag van de goedheiligman gevierd.
We  hebben het altijd gevierd al is de manier waaróp niet altijd hetzelfde.
Soms speelden we met alleen volwassenen het Sinterklaas dobbelspel met tientallen kleine pakjes, soms werden er surprises gemaakt en soms kwamen Sint en Piet opdraven.

Ze kwamen zelfs twee keer toen er niet eens gelovigen waren, oke….  noem ons maar kinds om Sint en zwarte  Piet te laten opdraven voor volwassenen, daar hebben we de leeftijd voor toch? ik zit er niet mee hoor!
Maar altijd is er een hoop geheimzinnigheid, gevolgd door een héleboel pret.
Een “klein deel” van de voorpret is vergald door een groepje mensen die weinig respect op kunnen brengen voor een oud kinderfeest, cadeautjes kopen gebeurt “dankzij” deze engerds  in winkels waar  geen greintje  Sinterklaassfeer voelbaar is.
Bang gemaakte winkeliers durven geen zwarte Piet poppetjes te etaleren en  van het inpakpapier is hij helemaal verdwenen,  gezongen wordt er vrijwel nergens meer.

Ondertussen is wel bekend dat ik zéér Sinterpietofiel ben en dús laat ik dat wel merken in de winkels. Als ik inpakpapier zoek en zie alleen politiek correct inpakpapier ga ik vragen of men ook écht Sinterklaaspapier verkoopt.
Bij verwijzing naar hún papier  merk ik nuffig  op dat dát niet “het echte” is en verlaat  demonstratief de winkel met de opmerking, dan koop ik dat wel ergens anders. Maar gelukkig kon ik nog een paar rolletjes vinden.

sint
Dit jaar natuurlijk een éxtra feestelijk Sinterklaas feest  met zelfs twéé gelovigen, het wordt dus een écht kinderfeest dit jaar.  Natuurlijk  toch wel voor alle volwassenen   ook hier en daar een pakje maar géén surprises.
We vieren het zondagmiddag en het wordt nú toch echt wel tijd om de dichtklieren te activeren  want ook een gedicht hoort er  bij in huize Rietepietz.
Even proberen of ik het nog kan……

“Sint heeft uren zitten denken
wat hij jou dit jaar zal schenken…”      nah……. dát moet beter kunnen…….!

Advertentie

latten

Echt sportief zijn we niet, echt reislustig óók al niet maar “op wintersport gaan” leek toch iets dat z’n charme kon hebben.
Ik heb het over pakweg  de jaren 80  in de vorige eeuw ja dat klinkt zo leuk dat vorige eeuw, alsof we nu al ver in de 100 zijn. 
We waren “in de bloei van ons leven”  en de kinderen waren zo goed als volwassen en dus tijd om wat dingen te gaan doen “die er nog niet van waren gekomen”.

Niet dat skiën op het verlanglijstje stond maar zo’n wit Oostenrijks dorpje leek ons wel wat, temeer omdat de reis per trein mét slaapplaats gemaakt kon worden.
Dat betekende minstens een halvering van de reistijd, de rest kreeg je niet mee omdat je die “schijnbewusteloos”doorbracht. Héérlijk dat gedender van de trein  op je schuddende tot bed verbouwde bankje.

Heerlijke herinneringen hebben we bijvoorbeeld aan Persisau waar we uiteindelijk tóch op de latten stonden, maar dan de langlauflatten.

pertisau-1
Wordt door de sportieve skiër uiteraard op neergekeken maar is uiteindelijk onwijs  hard werken. Je moet immers ieder heuveltje op eigen kracht op, al mag je als beloning dan net als de skiër naar beneden glijden. Nee  jaren 80, nog niet de tijd van de flitsende outfits dat is wel duidelijk op de foto maar het was héérlijk om in je eigen tempo door de stille besneeuwde bossen te glijden.

Soms even stoppend om rond te kijken of  in een berghut  iets te eten en/of  drinken, opwarmen was meestal niet nodig. Dat zei ik toch, het was hard werken.
Het gemoedelijke sfeertje in zo’n berghut is me altijd bijgebleven. Maar ook dáár moest soms gewerkt worden voor je naar binnen kon. Waarschijnlijk sta ik hier het briefje te lezen dat je van harte welkom bent  maar alléén wanneer je twee blokken hout mee naar binnen bracht.  Het vuurtje blijft immers niet vanzelf branden!

pertisau

We gaan al járen niet meer maar ik moest er aan denken toen ik van de week op zolder aan het ruimen was en de langlauflatten tegen kwam.
Tja, wat doen we ermee!
lattenGeen idee of ook op dát gebied veel veranderd is aan het materiaal dat gebruikt wordt. Het ziet er nog wel goed uit maar bij het skiën zijn zowel latten als bindingen sterk veranderd.
lattenbindingDe bijbehorende schoenen heb ik nog niet gevonden, moeten er wel zijn maar ja, zo’n 30 jaar oud, zijn die niet verteerd?

En dan nog,  wie “lauft” er nog “lang”? Het had zelfs tóen al een beetje oubollig imago.  In ieder geval leert een belletje naar de kringloop dat men dáár geen interesse heeft. Jammer, ik heb er toch moeite mee ze in de vuilcontainer te stoppen, áls dat al zou gaan want de latten zijn langer dan we zelf zijn.

Zoekt er nou niémand nog een fijne  “lat relatie”?
pertisau2

bemoeienis of niet

vaccinsGáán we weer dacht ik vanmorgen toen ik in het nieuws hoorde dat er in de kamer vragen gesteld gaan worden over het weigeren van “niet ingeënte” kinderen in de  crèche.
Er blijkt een discussie te woeden  of een crèche bekend moet maken dat er ook niét geënte kinderen worden opgevangen.
Tja dacht ik, je kunt overal wel een probleem van maken, als jouw kind wél geënt is kán het toch die ziekte niet krijgen dus waar maak je je druk om? Leven en laten leven.

Maar dát bleek toch  iets te kort door de bocht toen ik wat op het internet  ging spitten. Waar ik even niet aan gedacht had was dat een baby natuurlijk niét via het geboortekanaal in de baarmoeder al  geënt kan worden, dat gebeurt pas later.
Dan wordt er om de paar maanden  zo’n afzichtelijk grote naald gestoken in die schattige mollige armpjes of beentjes. de naald is zó lang dat hij de moeder zelfs in het hart raakt. 

Er blijken steeds meer ouders te zijn die  al die entingen sceptisch bekijken.  Dat begrijp ik óók.
Ik schreef er al eens eerder over, ziektes met een vaak dodelijk verloop als tetanus en polio, waarbij polio bij overleven vaak nare  restverschijnselen  oplevert,  heb ik geen twijfels over.
Ziektes als de bof en de mazelen kan ik me de twijfels wél voorstellen. Deze ziektes verlopen meestal vrij mild en het aantal  gevallen  waar  complicaties problemen geven  weegt  aardig op tegen het aantal gevallen dat juist de vaccinatie  voor complicaties zorgt.

Maar moet er dan een meldplicht komen voor de créche? Natuurlijk worden de kinderen wel een beetje naar leeftijd opgevangen worden  maar meestal wél in het zelfde gebouw.
Een ongeënte baby kán een ouder broertje of zusje hebben dat hoogstwaarschijnlijk dus óók niet geënt is en op die manier kán de baby met  een al ziek broertje of zusje de andere baby’s   infecteren.

Toch een lastiger ethisch  probleem dan ik dacht.  Wat mij betreft wordt er ondertussen wel wat tevéél gevaccineerd, nog net niet voor een snotneus. Naar mijn idee is het mede de oorzaak dat er zoveel mensen allergiën hebben.
Kinderziektes hebben wel degelijk een functie en geven het lichaam de kans zélf antistoffen op te bouwen.

Mijn kinderen hebben ook nog gewoon het hele rijtje kinderziektes gehad.In die tijd werd er alleen tegen polio, difteritis, kinkhoest en  tetanis geënt.
Déze prikken zijn ook hard nodig en zou ik niet , zoals in de “bijbelbelt” voor bescherming aan een God overlaten.

Voor de griep neem ik het risico zelf wel en laat de griepprik al jaren aan me voorbij gaan. Echte griep heb je gewoon niet zo vaak en tegen al die virusjes of koutjes die we griep nóemen helpt die prik dan weer niét! Ach , misschien ben ik wel gewoon een beetje  “grieplijer”, kán toch?

opbiechten

Ja zeker,  ik moet iets opbiechten…… je verwacht het niet van twee schattige oudjes maar….. we hebben in de gevangenis gezeten. zó…. dat is eruit!
gev-p4 Van Henk is daar wel een foto van, van mij niet!
Zie je ‘m zitten? In een donker hok  van, pakweg, 3 x 3 meter, waar een paar eeuwen terug met gemak 15 misdadigers langs de kanten zittend een slaapplaats vonden.
Wachtend tot hun zaak voorkwam deelden de “gevangenen” precies één secreet in een hoekje van het hok.
Néé joh,  denk nou niet dat de mannen om de beurt hun gerief zochten bij een gemene vrouw, het secreet was gewoon een poepdoos die ze met z’n allen moesten delen.   Eindelijk een gevangenis die een beetje recht doet aan mijn “rechtsgevoel” dan móeten ze zich maar gedragen en niet dit soort dingen doen.
gev-p5
Klopt, we hebben éindelijk goed gemaakt dat wij, geboren en getogen in Den Haag waar we een halve eeuw woonden, nog nooit dit gebouw bezocht hadden.

gev-p2
Precies, de gevangen poort tegenover het binnenhof. Ga nou niet al te veel geschiedenis van me verwachten hé, ergens vind ik die oude gebouwen meestal leuker om te bekijken dat de geschiedenis die er aan kleeft.
Als die kleine ramen met dubbele tralies  vertellen misschien wel hun eigen geschiedenis. Maar wat ik dan weer graag bekijk is hoe dat er van binnen af uit ziet al lukt het niet om zicht op de hofvijver vast te leggen.

gev-p1

Aan de voorkant ligt o.a. de raadzaal waar  de veroordelingen werden uitgesproken.
De gevangen poort was éigenlijk een huis van bewaring en géén gevangenis. Men zat er dus niet lang en na een bekentenis werd de straf bekend gemaakt en kort daarna uitgevoerd.

gev-p7
Schandblokken, radbraak”spulletjes” martelwerktuigen, het is er allemaal te zien. Uitproberen hoeft gelukkig niet want echt vrolijk zou je er niet van worden.
Maar het gebouw zélf is eigenlijk al moordend genoeg als je niet zo piep meer bent.
Héél veel ingangen en bijgebouwtjes die om binnenpleintjes liggen met kleine steentjes.

gev-p
En dán natuurlijk overal hoogteverschillen die met op-en afstapje of trapjes overbrugd  worden. Kleine ramen en mega dikke  muren en tja, er is wél elektrisch licht ondertussen maar daar zijn ze héél zuinig mee geweest om  de sfeer van een paar eeuwen terug erin te houden, je begrijpt, veel nekbrekertjes  in het halfdonker.
Dan moet je óók nog je hoofd erbij zien te houden want men wás vroeger nou eenmaal geen 1.80mtr. lang. Zelfs Henk en ik vinden deuropeningen waar we even door de knietjes moeten om het hoofd niet te stoten en wij zijn maar 1.65 mtr.
dsc00773Dat niet alle trapjes een leuning hebben is ook al niet handig, zéker niet in het half donker.
Dit was een gunstige uitschieter, weliswaar géén leuning maar in het daglicht én niet half versleten.
Uit het donkere gedeelte dus weinig foto’s want de flits moest uit.
Ach, je moet gewoon zelf maar eens gaan kijken, dan hoor je meteen wat de gids allemaal te vertellen heeft, dat is sowieso zinniger dan wat ik erover vertel denk ik.
Maar wij vonden het dankzij de gids toch zeer de moeite waard.

gev-p3

 

 

 

tttsss…..

Het is een klein geluiddicht kamertje……,

…..met een koptelefoon op luistert hij gespannen……

…..héél ingespannen……..

…..dan mag de koptelefoon af……..

wát hij te horen heeft gekregen wéét ik niet…..

…….maar ’t wás heftig…….

…….hij kreeg er “rode oortjes” van……..

oortjes1
En wat dit voor vage onduidelijke “spullen” zijn……

….. willen we al helemaal niet wéten!

oortjes

 

gewoon omdat het móet

Als een paar mensen  met hard schreeuwen kunnen bereiken dat een grote zwijgende meerderheid overruled wordt…….

…….moet de grote zwijgende meerderheid dus gewoon méér van zich laten horen om te voorkomen dat een gewéldig kinderfeest over de rug van de kinderen verziekt wordt.

Wie in deze ruim drie minuten video racisme of discriminatie ziet heeft een wel héél verwrongen geest.

Mijn complimenten aan de gemeente Rijswijk die van de intocht van Sint Nicolaas een ouderwets fééstje maakte waar jong,  oud  en héél oud van hebben  genoten.

(En tel je zegeningen, er is minstens 10 minuten “geknipt” meer lukte écht niet )

bijna vergeten

Haagse-Markt-nieuwIn september had ik een logje over de vernieuwde  Haagse markt,  ff jammer dat ik er nou net op donderdag was , dan is er géén markt. Maar ik beloofde nog een keer terug te gaan om de nieuwe markt in bedrijf te laten zien en dat dééd ik twee weken later.

De marktkooplieden zijn  niet onverdeeld tevreden,  de vaste container achtige kramen zijn flink duurder dan de oude houtenkramen die met zeildoek gedekt waren. Er wordt ook flink gemopperd omdat ze de kramen ook verplicht moeten bemannen en dat komt lang niet iedereen uit. Ook is het beloofde camera toezicht nog steeds geen feit, vervelend omdat er nog steeds veel zakkenrollers hun slag proberen te slaan en er ook regelmatig schade veroorzaakt wordt door daders die op het kerkhof liggen.

Maar even als markt bezoekster, ….. het viel me niét tegen!
Vergeleken bij toen ik er de laatste keer was, zo’n jaar of tien geleden, is het aanbod veel meer divers geworden. Uiteraard nog steeds veel groenten en fruit kramen met aanbod van zowel Hollandse kost als de meest exotische  groente en fruit soorten.
De viskramen zien er keurig verzorgd uit, alles gekoeld, en laten een keur aan vissoorten zien.

Ook nog steeds de meest gigantische kitschzooi om een middelgrote woonwagen in te richten, en op hetzelfde niveau glimmertjes in vitrines, misschien wel om  de indruk te  wekken dat ze de moeite van het stelen waard zijn.
Maar ook kleding van super “over de top” tot rokken voor zulke  brede heupen dat ze bijna  vierkant zijn! Ook veel kinderkleding  van heel gewoon tot “prinsessenkleding”.

Een leuke “kousenstand” waar je terecht kunt voor steun kousen maar, als je “stoute plannetjes” hebt, óók een mooie  netkous kunt vinden.
Het doet  me plezier dat er nog steeds tule te koop is voor  een habbekrats en in alle mogelijke kleuren. Ik kocht het er héél lang geleden regelmatig om m’n dansjurken in elkaar te knutselen.
Voeg daar nog de gewone huishoudelijk zaken bij en je zóu er al je boodschappen kunnen doen en zelfs een gezellig koffiehoekje kunnen vinden.
Al met al……ja,  een verbetering met als  enige kanttekening dat ik blijkbaar een rustige ochtend had gekozen, maar kijk zelf maar even!

 

wat zien ik?

We komen nog wel eens iets tegen als we wandelen. Ja precies en dan maak ik meestal een foto met de gedachte: “komt vast nog wel eens van pas voor een logje.”
Meestal snap ik ook helemaal waar het om gaat, hier bijvoorbeeld, dit bordje is duidelijk,

meerpad1
Zie je wel, gewoon de richting volgen die het bordje aangeeft en je kunt verder wandelen want dáár is meer pad.

meerpad
Maar soms weet ik óók ff niet meer wat ik er van moet denken zoals hier……

colporteur

Wie staat hier nou voor de de deur ? Het is niet bij mij voor de deur, dan zou  het nog kunnen kloppen,  als hier een meneer met een vage boodschap aan de deur komt moet hij ábsoluut  “met de billen bloot”!
colportur-1Misschien was meneer wat te opdringerig en werd hij door z’n vrouw buiten de deur gezet om even af te koelen, je wéét het niet!
Nee hij staat zeker niét in z”n hemd en hij is min of meer “bloot” gesteld aan aan de elementen.

De enige manier om alles aan de weet te komen,   zucht….. dáár had ik het lef niet voor, aanbellen en naar de naakte waarheid te vragen.

vlekje wegwerken

Je kent het wel,  kom je de badkamer in om je tanden te poetsen …. heeft je voorganger  zich uitgeleefd met de tandpasta en grote klodders van het witte spulletje  ontsieren je aanvankelijk brandschone wastafel.
Niet bij de  bpakken neer zitten, denk ik oplossingen…..en heus die zijn er!

pasta
……een ander merk tandpasta doe wonderen….

pasta1
…….echt  nóóit geen grote witte klodders  meer in de wastafel…..

pastavlek

 

hoofdrekenen

Kom d’r eens om bij jongelui! Volgens mij wordt het zelfs nog amper geleerd op scholen. Alles gaat met “de zak-japanner”.
Was er natuurlijk niet bij in de jaren 50 toen ik m’n schoolperiode als nog net geen 14 jarige afsloot.
Omdat ik wél 8 leerjaren had, 6 jaar lagere school en 2 jaar HHschool, mocht ik wél al werken en mijn zwager kon wel een hulpje gebruiken. Hij had aanvankelijk nog een besteldienst maar was ook één van de eerste die “schuimplastic“ging verkopen.

winkel2
Een heel nieuw product dat naast schuimrubber, dat al wat langer bestond, ook goedkopere mogelijkheden bood om zelf  je stoeltjes te bekleden, kindermatrasjes te maken en later, toen het allang “polyeter”genoemd werd , ook heel veel verkocht werd voor caravan- en bootkussens.

In grote platen werd het aangeleverd en in de winkel kon op het  maat besteld worden, dan werd het met een gewone broodzaag op maat gesneden. Maar….. dan moest natuurlijk de prijs uitgerekend worden. Zónder rekenmachine want hé, het was pas 1957 of daaromtrent.
Dus  als iemand wilde weten hoeveel  een stukje van 45 x 40 van 3 cm dik kostte dan was het even rekenen…lente x breedte x hoogte x de vierkante meter prijs.
En als het dan eigenlijk wel 5 cm korter mocht, of een cm dunner kon je weer opnieuw beginnen.
Dan waren er  ook nog twee kwaliteiten die  een gedeeltelijke herberekening noodzakelijk konden maken.

Ik had al snel door dat het anders moest kunnen  en ging aan de knutsel met een multomap en een pak papier om een “tabellenboek” te fabrieken.
Nee, zeker niet op de HHschool geleerd,  gewoon maar begonnen met per 5 cm iedere breedte uit te rekenen tot 200 cm lang want langer waren de schuimplastic platen nooit.

tabel
Nee natuurlijk had ik van Exel nog nooit gehoord, trouwens ook niet van een computer. Aanvankelijk was er zelfs geen typemachine voorhanden en dus schreef ik alles keurig  (nou ja voor mijn doen dan want ik heb een hanenpoot) met het handje rijtje voor rijtje uit.
Een héél enthousiaste  baas maakte dat ik er lol in kreeg en ieder momentje dat er geen klanten waren benutte om weer een rijtje uit te werken.
Het boek werkte perfect, ik begon natuurlijk met de meest gevraagde maten maar uiteindelijk was het  compleet vanaf 10x 10 cm t/m 120 x 200 cm, alles t/m 10 cm dik.

Toen er later een typemachine kwam heb ik het nog een keer over gedaan, dat was ook nodig omdat de prijzen ondertussen gestegen waren en dus….. wéér veel rekenwerk, allemaal op een kladpapiertje hoewel ik soms wel “logische rijtjes” ontdekte en met af en toe een controle berekening toe kon.
Omdat we ondertussen ook doorzichtig plakplastic verkochten werden de bladzijden uit het nieuwe boek “gelamineerd” en voorzien van keurige tabjes!

Het was een heel geknutsel maar het resultaat was héél goed bruikbaar. Ik heb later ooit nog van mijn opvolger gehoord dat hij er nooit één fout in heeft kunnen vinden.
Het boek raakte natuurlijk in onbruik zodra de rekenmachine z’n intrede deed, best wel jammer dat het  boek waarschijnlijk verloren gegaan bij de overdracht aan een nieuwe eigenaar,  ik zou m’n primitieve  staatje excel knutsel  nog graag eens door willen bladeren.
Met de rekenmachine heb ik nooit gewerkt, die kwam pas enige jaren nadat ik in 1962, zwanger van ons eerste kind,  gestopt was met werken,  tja, toen was ik een soort van “uitgerekend”!

winkel-1

 

 

Vorige Oudere items