bidden

Henk is met zijn 80 jaar nog van een generatie “die WO 2 heeft meegemaakt”.
Daar hebben we het zeker niet dagelijks over hoor maar heel af en toe  wordt hij door iets herinnerd aan die tijd.
Oude foto’s bekijken is zo’n  tricker ……..het laatste jaar kleuterschool aan het begin van de oorlog……..

henk-klein_0008
Henk is van 1936 en was dus nog een kind, iets dat de beleving van een oorlog toch anders maakt dan van een volwassene in die tijd.
Hij herinnert zich nog dat als er luchtalarm was álle kinderen naar de lange gangen werden gedirigeerd waar ze dan onder de kapstokken moesten gaan zitten om zich zo klein mogelijk te maken.
Van angst kan hij zich niet zoveel herinneren maar des te meer van de verhalen  van Puk en Muk, het boek waar de juf dan altijd uit voorlas.

Er komt meteen nog een ander verhaal boven dat zich thuis afspeelde.
De Duitsers hielden huiszoekingen in de straat en Henk’s moeder lag op haar knieën voor het raam. Ze wist dat er in diverse huizen mannen ondergedoken zaten om niet in  Duitsland te werk gesteld te worden.
Als goed katholiek weet zij niet beter te doen dan te bidden dat de mannen niét gevonden worden.

Ook Henk en zijn zusje moeten bij het raam op hun knieën knielen en   bidden in de hoop dat het helpt!
En de gebeden wórden verhoord, in één van de huizen worden twee motoren aangetroffen die méér dan de interesse hebben  van de Duitse soldaten. De zoekactie wordt afgebroken en de motoren ingepikt en zo bleven er een aantal mannen niét  ontdekt en misschien wel gespaard voor de dood.

Aan het eind van de oorlog was  Henk bijna 9 jaar oud en een gewone kwajongen  die de oorlog mééstal nog als een avontuurlijke tijd kon ervaren. Veel zaken die normaal “not done”zijn zijn in oorlogstijd vaak een kwestie van overleven.
De V2 die bij hen in de buurt was neergekomen had een half huizenblok in puin gelegd en dat was  een uitdaging voor jongetjes van zijn leeftijd.
Het enige pak rammel dat z’n vader hem ooit gaf kreeg hij nadat de hele familie in angst had gezeten omdat hij maar niet thuis kwam.
Kinderen zien nou eenmaal nauwelijks gevaar en speelden op gevaarlijke plaatsen  meestal zonder dat de ouders wisten waar ze uithingen, het pré-telefoontijdperk weetjewel.

Het cirkeltje om zijn hoofd op de foto betekent dus géénszins dat hij een “heilige” was ( of is), maar dat is wel aan zijn snuitwerk te zien, gewoon het boefje dat ik nog regelmatig op zijn 80 jarige gezicht zie inbreken, ja écht wel!

henk-branie

Advertenties

45 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. Trackback: ik “bestond”al…. | van koninklijk tot knettergek
  2. ariadnesdraad
    Okt 24, 2016 @ 15:52:38

    De kiekjes uit die tijd zijn extra bijzonder !

    Beantwoorden

  3. Spontanity
    Okt 22, 2016 @ 17:45:21

    Mijn moeder is van 1926.
    Heeft soms ook nog echt geweldige verhalen.

    Beantwoorden

  4. willy
    Okt 22, 2016 @ 17:41:27

    mijn ouders waren waren net geen 20 toen de oorlog begon…

    mijn vader heeft enige tijd gedwongen in Duitsland moeten werken,en daar praatte hij liever niet over..

    zelf ben ik na de oorlog geboren en was ik in mijn jeugd niet van het leven tijdens de oorlog bewust..

    leuk dat je die foto’s nog hebt

    prettige dag

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 22, 2016 @ 17:47:45

      Voor zover ik weet was in Duitsland werken geen pretje, maar veel mannen probeerde er onderuit te komen omdat ze niet voor de vijand wilde werken. Maar helaas hadden geen keuze als ze gesnapt werden.
      Ik heb zelf ook geen bewuste herinneringen aan de oorlog, was nog geen 3 jaar bij de bevrijding. Maar ik heb dan wél bewust de nasleep van de oorlog meegemaakt , alles werd pas eind jaren 50 allemaal veel beter. Daarna werd het alleen maar beter. Van mezelf heb ik vrijwel geen foto’s van toen ik klein was maar Henk heeft nog vrij veel oude familiefoto’s en daar zijn we zuinig op.

      Beantwoorden

  5. Petr@
    Okt 21, 2016 @ 23:24:26

    Wat een mooie scherpe foto’s, vooral de eerste.
    Altijd leuk oude foto’s kijken.
    Henk keek inderdaad al ondeugend, het loopt zijn ogen uit!
    Kan me voorstellen dat het voor hem juist een interessante tijd was, omdanks alles.
    Van mijn ouders weet ik niet veel van de oorlog, wel dat er honger was en dat er tulpen werden gegeten.
    Mijn opa heeft toen 3 maanden in Scheveningen in de gevangenis gezeten wegens illegaal slachten. Erg he? Zijn kinderen hadden amper te eten dus ja wat doe je dan?

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 22, 2016 @ 07:53:15

      wat een ondeugd straalt ervan die foto af hé, zo leuk dat dit soort foto’s nu makkelijk bewaard kunnen blijven door ze te digitaliseren.
      Er gebeurde inderdaad veel dat “normaal” verboden was , veel bomen gekapt om aan stookhout te komen enz, het was de enige manier om te overleven ,vooral in dat laatste oorlogsjaar.

      Beantwoorden

  6. meninggever
    Okt 21, 2016 @ 14:34:59

    Wij zijn van na de oorlog. Kennen deze verhalen slechts vanuit de overlevering. Voor de ouders was de oorlog een grote en heftige ervaring. Die ze graag aan ons overbrachten. En dat jongetje in een oudere heer moet je koesteren hoor. Dat houdt jong en levendig….

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 21, 2016 @ 14:52:28

      Ja met een gezin had je in die tijd natuurlijk een grote verantwoording en véél meer angst dan jongeren die in veel dingen nog een soort avontuur in zagen.
      Geloof me maar ik ben er héél zuinig op en probeer natuurlijk óók “het meisje”in mezelf te bewaren.

      Beantwoorden

  7. beaunino
    Okt 21, 2016 @ 09:15:54

    Mooi verhaal Riet. Mijn vader was van aug ’35 dus maar ietsje ouder, dus het doet me veel. Hij vertelde vaak over de Spitfire die in het land achter Wormerveer was neergestort. (bijna op de plek waar we later woonden in de flat). Hij las er veel over later, en bouwde de vliegtuigen uit die tijd na. Denk ook verwerken, denk je ook niet?
    Wat een boevenkoppie heeft Henk inderdaad haha!

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 21, 2016 @ 11:37:00

      Ja scheelt een jaar, je moeder was een jaar jonger dan ik als ik me goed herinner dus heeft zij e oorlog ook niet bewust meegekregen. Maar jongens van die leeftijd konden waarschijnlijk hun angst nog kwijt in avontuur en dat is inderdaad ook een vorm “overleven”.
      Ja leuk hé, en echt waar, die blik zit er nog in hoor, ik herken hem direct op die foto!

      Beantwoorden

  8. Leidse Glibber
    Okt 21, 2016 @ 00:49:56

    Mijn moeder was 22 toen de oorlog begon en ik heb ook veel van dit soort verhalen gehoord in mijn jeugd. De laatste jaren wilde ze liever niet meer over de oorlog praten.

    Beantwoorden

  9. Corja
    Okt 20, 2016 @ 23:46:17

    Wat een heerlijke foto’s! En ja, als je denkt dat iets helpt, is dat meestal ook zo. Ik denk dat voor veel kinderen de oorlog een soort van spannende tijd was. Ook voor mijn vader, die 19 was toen de oorlog uitbrak. Hij kon er smakelijk over vertellen! Waarschijnlijk zagen de ouders het veel realistischer en dus somberder in. En voor mensen die waren opgepakt en in kampen zaten was het uiteraard een regelrechte ramp. Voor velen moet het een nare, angstige tijd zijn geweest.
    En nu is dat nog steeds zo, in sommige gebieden. De mens leert het nooit…..

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 21, 2016 @ 08:51:51

      De juf deed goed werk voor de kinderen, een associatie maken met iets leuks bij een nare ervaring en vooral de “afleiden”i.p.v. de nadruk leggen op gevaar.
      Je vader was dus al volwassen maar misschien nog jong genoeg om er ook wat “avontuur”in te zien. Voor wie toen al een gezin had was dat uiteraard meestal anders. Maar toch hoorde ik thuis eigenlijk ook uitsluitend de “Pietje Bell”verhalen om de Duitsers te slim af te zijn, over de échte angsten werd meestal niet gesproken.

      Beantwoorden

  10. RenéSmurf
    Okt 20, 2016 @ 22:29:37

    Ja, bidden helpt niet, want de vijand bidt ook. Heel erg naar, oorlog.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 21, 2016 @ 08:45:47

      Nee uiteraard helpt bidden niet, maar het kan mensen blijkbaar wel geruststellen en soms het gevoel geven “iets gedaan te hebben”. In ieder geval doe je er niemand kwaad mee, met oorlog inderdaad wél.

      Beantwoorden

  11. Mrs. T.
    Okt 20, 2016 @ 21:45:29

    Mijn schoonvader is 93 en hij kan nog altijd heel indringend vertellen over WOII. Het is belangrijk dat we die verhalen koesteren en doorgeven.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 20, 2016 @ 21:58:45

      Jouw schoonvader was dus een volwassen man met misschien al een al een beginnend gezin, die verantwoording moet heel zwaar gewogen hebben voor mensen. Uit de eerste hand vertellen sterft langzaam uit ja, dat is niet te voorkomen.

      Beantwoorden

  12. Kakel
    Okt 20, 2016 @ 21:16:58

    Mijn vader is van 1934 en heeft op een haar na het bombardement op Rotterdam overleefd. De ene dag lag hij in het ziekenhuis aan de Coolsingel en de volgende dag werd het plat gebombardeerd. Allebei mijn ouders hebben herinneringen aan de oorlog. Mijn vader de meeste omdat hij er meestal op uit ging.Met een buurjongen speelde hij vaak “hoedje wip” bij de Duitsers.
    Wel heel toevallig: heb vanmiddag een verhaal over de Hongerwinter geschreven.
    Lieve groet

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 20, 2016 @ 21:44:57

      Dat is inderdaad wel heel toevallig dat we allebei met dit onderwerp bezig zijn. Hier is meestal de fotodoos de veroorzaker.
      Jouw vader heeft dus waanzinnig veel geluk gehad, Henk eigenlijk ook wel want toen in 45 die V2 verkeerd terecht kwam léék die aanvankelijk recht op hun uis af te komen, hij kwam uiteindelijk aan de andere kant van het blok huizen neer.

      Beantwoorden

  13. terrebel
    Okt 20, 2016 @ 21:04:20

    Bijzonder, Riet! Mijn moeder zat als meisje van acht in een Jappenkamp en ook dat was geen pretje. Ik begrijp dat zij moeite heeft met praten over die tijd. Zij verloor haar oudere broer in het kamp en dat verlies heeft z’n sporen achtergelaten. Helaas zijn er ook vandaag nog oorlogen waar vooral kinderen de dupe van worden. 😦

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 20, 2016 @ 21:13:07

      Nee zeker weten, dan heeft jouw moeder het héél zwaar gehad. Kinderen zijn aan álle kanten de slachtoffers, dat is inderdaad heel erg. Henk is gelukkig niet echt een slachtoffer geworden van WO 2, hij heeft relatief weinig meegemaakt vergeleken bij mensen als bijv. jouw moeder en vele anderen.

      Beantwoorden

  14. Regenboogvlinder
    Okt 20, 2016 @ 20:32:15

    Kinderen zien ook bijna nooit gevaar.. Maar dat die familie doodsangsten uitstond is logisch natuurlijk.. Die rotoorlog heeft toch wat aangericht, verschrikkelijk.
    Leuk dat je dat jongetje nog regelmatig tegenkomt 😉

    Beantwoorden

  15. Marja
    Okt 20, 2016 @ 20:21:00

    Mijn ouders spraken heel open over hun oorlogsherinneringen. Pap was al 18 toen de oorlog begon en mijn moeder was bijna 16 toen het afgelopen was.
    De ondeugd straalt van zijn snoet. Henkie was een boef.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 20, 2016 @ 20:41:18

      Jouw ouders hebben er dus veel meer van meegekregen, op die leeftijd begrijp je al veel meer van de gevaren en krijg je ook met meer angst te maken. Ook voor Henk wáren er natuurlijk wel angstige momenten, vooral die V2 aan de nadere kant van hun blok huizen was natuurlijk gruwelijk angstig.
      Ja Henk is altijd een dondersteen gebleven, van mij hoeft hij niet te veranderen hoor, ik mag zijn ondeugende momentjes wel;-)

      Beantwoorden

  16. Mrs. Brubeck
    Okt 20, 2016 @ 19:49:44

    Misschien maar goed dat die kinderen niet alle gruwel onthouden hebben. Alle lof voor de leerkracht toen, als hij de verhaaltjes onthouden heeft! 😀😀

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 20, 2016 @ 19:59:35

      Volwassenen kunnen (en deden dat vast ook) veel doen om kinderen niet onnodig angst mee te geven. Maar dat lukt natuurlijk nooit helemaal , ik was pas 3 jaar toen de oorlog afgelopen was, heb er dus nies bewust van mee gekregen maar tóch was ik een heel nerveus en angstig kind .
      Maar inderdaad, die juf heeft het héél goed gedaan met en voor de kinderen.

      Beantwoorden

  17. datzalwel
    Okt 20, 2016 @ 18:24:54

    Mijn vader is wel te werk gesteld maar gelukkig terug gekomen. Verder weet ik helemaal niets van de oorlog alleen wat lugubere verhalen van soldate n die voor de deur neer geschoten waren. Voor de rest werd er angstvallig gezwegen.

    Beantwoorden

  18. Suskeblogt
    Okt 20, 2016 @ 18:04:00

    Wat mijn ouders over de oorlog vertelden was vooral dat ze honger leden of slecht eten kregen. Nu en dan vertelden ze dingen als over mensen die neergeschoten waren of een neergestort vliegtuig dat mijn vader zag.

    Beantwoorden

  19. Zus
    Okt 20, 2016 @ 17:39:10

    Tijdens de oorlog heb ik eens tegen een NSB dochter gezegd dat zij nodig zo’n jurk aan moest doen, met rood wit blauw er in. toen ze antwoordde dat ze dit aan haar vader zou vertellen, en die liet mijn vader wel oppakken. Weken ben ik panisch geweest. Maar verder had ik niet zo’n angst alleen naderhand met de V1 en V2’s Dan zaten wij ook dicht bij elkaar. De kinderen onder de tafel. en mijn moeder maar bidden !

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 20, 2016 @ 18:05:42

      Dat kind wist natuurlijk ook niet echt wat het allemaal in hield en praat alleen haar vader na. En natuurlijk doorzagen de kinderen de gevaren meestal niet en dat is maar goed ook, er was ook zo wel angst genoeg maar gelukkig niet altijd.

      Beantwoorden

  20. Melody62
    Okt 20, 2016 @ 16:45:44

    Mooi verteld…. ik kreeg dat van huis uit niet mee ondanks mijn grote interesse was het een verboden onderwerp.
    Mijn maandagmeneer daarentegen vertelt er wel over…. 91 …van 1925 …dus wel indrukwekkend

    En ja Henk is een duveltje in een doosje zijn ogen verraden het….geweldig…. jij ook dus perfect koppel

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Okt 20, 2016 @ 16:54:06

      Er werd bij mij thuis ook niet heel veel over gesproken en áls er over gesproken werd dan toch meestal alleen de bravoure verhalen. Over de angst werd zelden gesproken.
      Je hebt gelijk, we zijn aan elkaar gewaagd;-)

      Beantwoorden

      • Melody62
        Okt 21, 2016 @ 14:40:01

        aan dat laatste heb ik nooit getwijfeld en zeker niet meer sinds ik jullie samen zag bij onze 1e ontmoeting 😉

        Ik had wel graag verhalen van mijn familie gehoord maar helaas… het enige dat ik weet is dat 2 broers van mijn moeder in Indie hebben gevochten en dat hoorde ik nadat ik vroeg hoe ze toch aan al mooie objecten in hun huis gekomen waren

        Beantwoorden

        • rietepietz
          Okt 21, 2016 @ 14:54:42

          Uiteindelijk had ik óók meer willen horen over hoe mijn ouders die tijd door kwamen maar het kwam toch nooit verder dan de , misschien al een beetje aangedikte, verhalen over huzarenstukjes om de vijand te slim af te zijn.

          Beantwoorden

Rietepietz is gék op reacties ,dus .....ga je gang ! je hoeft het niet noodzakelijk met me eens te zijn!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: