met dank aan….

…. Medody,   die vorige week een logje plaatste waarbij mijn logklieren  begonnen te lekken.
Ze had op haar logje “veilig bij vader achterop”  een werkelijk práchtig  foto van een oud fietszadel   gezet en ze kon mijn smeekbede niét weerstaan, ik mocht de foto gebruiken.
De titel van haar logje zette me aan het denken, een liedje van Paul van Vliet  over vroeger waarvan dit het refrein was.

Veilig achterop
Bij vader op de fiets

Vader weet de weg
En ik weet nog van niets

Veilig achterop
Ik ben niet alleen

Vader weet de weg
Vader weet waarheen

Ik weet nog hoe het rook
Ik weet nog hoe het was

Met m’n armen om hem heen
M’n wang tegen z’n jas

Vader weet de weg
Ik weet nog van niets

Veilig achterop
-Bij vader op de fiets.

zadel
En  tóen zag ik dat zadel bij Melody en ik herinnerde me die gemene ijzeren veren,  als je éven niet oplette zaten je vingers er tussen als je vader zich op het zadel hees.
In deze tijd van “watjes” zou zo’n zadel zeker verboden worden, zoals zovéél waar ik groot mee geworden ben nu als lévensgevaarlijk beschouwd wordt.

Maar toch,  dat liedje van Paul haalde aardig wat herkenning boven, want  ik zat ook wel eens “bij vader achterop”.
Gewoon achterop de bagage drager, zonder kinderzitje, en  zonder kussentje onder de snelbinders,  in een jaren40/50 huishouding  was met twee “ouder”fauteuils en voor ieder van de 5 kinderen een eetkamerstoel  een kussentje overbodige prullaria.

Heel  af en toe mocht ik dus mee achterop de fiets en reden we wat rond in Haagse wijken waar wél veel groen was. Wijken die m’n vader kende omdat hij er als tuinman van de gemeentelijke  plantsoenendienst  regelmatig werkte.
Tijdens die ritjes was mijn strenge vader een andere vader dan thuis  waar kinderen alleen maar gehoorzaam moesten zijn, moesten  luisteren en voorál niet lastig zijn.
Maar onderweg liet hij bloemetjes ruiken, noemde namen van bloemen, kocht bij een koffiehuis een echt “flesje prik” voor me en deed op de terugweg of hij de weg niet meer wist, en liet mij de weg wijzen. De foutjes corrigeerde hij zó dat ik in de waan bleef dat het dankzij mij toch nog goed kwam.

Een fiets heb ik als kind nooit gehad, maar op zondagmorgen mocht ik wel eens een uur een fietsje huren  á  25 cent.
Mijn anderhalf jaar jongere broertje, hij was evengoed langer  dan ik, kreeg wel een fiets. Door m’n vader in elkaar geknutseld uit toevallig op zijn weg gekomen onderdelen….tja een herenframe, da’s niks voor “meides”.
Met broertje  op zijn fiets en ik bij m’n  vader achterop reden we ooit naar het Zuiderpark waar deze foto werd gemaakt in het rosarium (1951)
Op de fiets van m’n broertje is nog een puntje van zo’n”verenzadel” te zien, destijds doodnormaal, net als houten  blokken op de trappers om een te grote fiets  passend te maken.
Op de foto is helaas niet te zien of de blokken er nog opzitten maar dát ze er gezeten hebben is zeker!
1951 fietsen

Advertenties

42 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. ria
    Sep 07, 2016 @ 21:55:48

    Mooi liedje van Paul van Vliet. Oh ja achter op de fiets en als ie dan over een bobbel knalde nou dan eh…kneep je de billetjes samen 🙂

    Beantwoorden

  2. Melody62
    Sep 06, 2016 @ 14:15:28

    😉

    Prachtig blog… en ja ook ik herinner me soortgelijke fietstochtjes bij mijn vader achterop… er is ergens nog een foto van….dat ik met een verschrikt gezicht, blèrend en wel bij hem achterop zit…. de reden daarvan zal vast zo’n veer geweest zijn *grinnik*

    Ik ben geboren in 62 maar toch herinner ik me ook die houten blokken op de trappers. Ik kreeg mijn 1e fiets van de oom en tante die ik in mijn laatste zwijmelblogje benoemde… toen ik als kind uit het ziekenhuis kwam na een operatie, ik was toen een jaar of 4 a 5 … de eerstvolgende, echt nieuwe bedoel ik, kreeg ik toen ik slaagde voor mijn mavo-examen, van diezelfde oom en tante.

    Ik voel me vereerd dat je mijn foto koos om te gebruiken en ik lees dus ook met nog meer plezier dan anders dit log van jou 😉

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 06, 2016 @ 14:34:53

      Ik vond de foto héél mooi en creatief gemaakt en die wilde ik heel graag hier bij zetten, fijn dat het mocht.
      De houten blokken op de trappers verdwenen pas toen de kinderfietsjes goedkoper werden éner veel meer maten of verstelmogelijkheden kwamen
      Geweldig zo’n oom en tante, die had ik helaas niet dus moest het lang zonder fiets doen. Ik heb ook wel eens gillend achterop gezeten bij m’n vader maar dat had niets met zijn fiets te maken,maar alles met een andere fiets waar ik een aanvaring mee had, komt vast nog wel eens in een logje voorbij;-)

      Beantwoorden

  3. Leidse Glibber
    Sep 05, 2016 @ 22:23:18

    Mooi lied en ja ik had ook blokken op mijn trappers dat was toen normaal.

    Beantwoorden

  4. Suskeblogt
    Sep 05, 2016 @ 21:05:59

    Mijn ouders hadden geen auto dus mocht ik regelmatig mee achter op de fiets tot ik groot genoeg was om zonder gevaar met een kinderfiets de straat op te mogen. Als je het verkeer van vroeger met dat van nu vergelijkt vraag ik me af waar het gevaar precies zat.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 05, 2016 @ 21:21:19

      Ja inderdaad, toen ik kind was kon je de auto’s nog tellen, dat zat ik op zondagmiddag vaak voor het raam te doen;-) Ik zit nu soms te griezelen achter het stuur als ik in de spits door Den Haag moet rijden, er is amper ruimte voor fietsers maar ze némen gewoon die ruimte.

      Beantwoorden

  5. Mrs. T.
    Sep 05, 2016 @ 19:49:07

    Wat een mooi logje en mooie foto.
    Ik herinner me dat mijn moeder wel ‘ns vertelde dat ze als jong meisje eindelijk geld begon te verdienen en dat ze spaarde voor een fiets met versnellingen en handremmen. En toen had ze eindelijk genoeg geld bij elkaar, toen zei haar vader tegen haar ‘koop er maar één met terugtraprem dan kan ons moeke er ook op’. Ze was zo teleurgesteld.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 05, 2016 @ 19:55:25

      Ja zo ging dat vroeger, je had zelfs over je eigen verdiende en/of gespaarde geld niet veel te vertellen. Ik herinner me dat ik ooit wat geld had gespaard, met autos wassen voor de buurman die auto’s verhuurde, dat werd op enig moment zonder omhaal opgenomen omdat mijn ouders het nodig hadden. Ik herinner me nóg hoe onrechtvaardig ik dat vond, ik was toen een jaar of 12 en had voor een spaarbankboekje nog de handtekening van een ouder nodig!

      Beantwoorden

  6. tagrijn
    Sep 05, 2016 @ 14:31:59

    Leuk logje. Ik kreeg mijn eerste fiets pas op mijn tiende… Volgens mij zitten er geen blokken want de bovenste trapper steekt af tegen jouw rok. Je kunt door die trapper heen kijken als je de foto wat vergroot. Dus hier geen blokken.
    Dat liedje van Van Vliet herinner ik me natuurlijk nog heel goed.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 05, 2016 @ 15:53:40

      Nee dat zou kunnen, maar ze hébben er op gezeten dat weet ik zeker. Maar uiteindelijk groeide m’n broertje snel ( veel sneller dan ik) en konden ze er op enig moment af. Ik kreeg uiteindelijk helemaal nooit een fiets en kocht jaren later zelf mijn eerste “2de hansje! ”
      Vooral dat refrein ligt me nog goed in het geheugen.

      Beantwoorden

  7. schrijfselsvanmij
    Sep 05, 2016 @ 14:11:36

    Mooie foto, mooie blog 🙂
    Mijn vader was de oudste in een gezin met (maar) twee kinderen. Hij had een eigen fiets, dat was vrij zeldzaam in die tijd (hij is uit ’29).

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 05, 2016 @ 15:48:47

      Da was in die tijd zeker uitzonderlijk, in die tijd waren gezinnen van 10á 15 kinderen nog redelijk normaal. je had dan als kind inderdaad wel een voorsprong op kinderen uit een groot gezin want dan kon er natuurlijk veel meer. Ik was er zelf 1 van de 5, redelijk normaal in die tijd maar ook toen nog kon je zien dat er in gezinnen met een enigst kind dat kind véél meer had.Omdat ik midden in de oorlog geboren ben heb ik als kind nog wel een laatste stukje meegemaakt van alles héél zuinig, we leefden nog niet in grote armoede al zou men dat nu waarschijnlijk wél zo noemen, alleen op zondag vlees, 2 boterhammen met beleg , en dat waren zeker géén dure vleeswaren, en op zondag een glaasje ranja en 1 snoepje. Geen geld voor schoolreisjes of uitstapjes en zeker geen fiets of rolschaatsen en meestal kleding van oudere zusjes of de kerk.
      Maar gelukkig ging het al snel veel beter kwam er een mooie tijd van steeds wat beter. .

      Beantwoorden

  8. sweetlake
    Sep 05, 2016 @ 11:04:54

    En tenslotte moet je het op een oude fiets leren zegt men. Leuk verhaal en op die foto zijn goed de fam gezichten te herkennen.Ook lees ik dingen die ik nog niet wist haha jij? gevallen en in de ambulance terecht gekomen….. verklaart dus toch die kronkel in de hersenpan die je hebt 😉 😉 😉 Blij dat je die kronkel hebt overgehouden want daar heb je dus die creatieve gekkigheid van!
    xxsweetlake

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 05, 2016 @ 12:42:43

      Ja die kronkel is nooit meer goed gekomen;-)
      Omstanders zeiden dat ik op een veel te klein fietsje reed, geen idee. Ik weet óók niet hoe ik weer thuisgekomen ben want ik hoefde niet in het ziekenhuis te blijven. Moest wél een week rust houden en mocht overdag in”het grote bed”liggen. 😉

      Beantwoorden

  9. beaunino
    Sep 05, 2016 @ 11:00:14

    Wat een mooi logje en wat een mooie foto ook. Ik zou het heel leuk vinden als je af en toe meer van dit soort foto’s en verhaaltjes van vroeger plaatst.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 05, 2016 @ 12:37:17

      héél veel foto’s heb ik helaas niet van vroeger maar de doos met foto’s is nog steeds niet terug op zolder gezet. Er zullen dus nog wel eens van dit soort herinneringen uit floepen;-)

      Beantwoorden

  10. John
    Sep 05, 2016 @ 08:37:41

    Dat waren nog eens zadels. Nu moet alles zacht en gelachtig zijn en de veren zover mogelijk weggestopt.
    Wat een leuke foto trouwens 😀
    Tegenwoordig is er inderdaad (te)veel als gevaarlijk bestempeld. Kijk alleen al naar hoe schoon alles moet zijn. Geen bacteriën meer in huis want alles moet smet vrij zijn. Volgens mij is dat uiteindelijk funest voor de mens.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 05, 2016 @ 08:50:30

      Ja dat ben ik helemaal met je eens, het afweer systeem van de mens kan zich niet goed meer ontwikkelen als je alle bacteriën probeert uit te bannen. We hebben niet voor niets nu zoveel mensen met allergieën, temeer daar ook tamelijk onschuldige kinderziektes door enting verdwenen zijn. Die hadden echt een functie en bij sommige kinderziektes zijn de risico’s van de enting nét zo groot (of klein) als van complicaties bij de ziekte.

      Beantwoorden

  11. powerpointgreetje
    Sep 04, 2016 @ 22:46:39

    wat een nostalgie, erg mooi en leuk verslag met prachtige foto’s, dat was hier volop genieten, dank je

    Beantwoorden

  12. Regenboogvlinder
    Sep 04, 2016 @ 22:24:38

    Oh wat een leuke herinnering Riet! En die foto is echt helemaal geweldig!
    1951? Toen was ik 1 jaar.. Ik kreeg mijn eerste fietsje (denk wel 4e hands of zo) toen ik 6 was. Het was een zwarte, ik was er blij mee maar vond de kleur vreselijk voor mij dan, als klein meisje. Er moesten voor mij ook blokken op de trappers 😉
    Maar daar lachte niemand je om uit want inderdaad was het heel normaal.
    Dat achterop de fiets zitten bij mijn vader vond ik als oudste ook altijd prachtig. We gingen dan meestal even naar het viswater waar de fuiken lagen van mijn opa, de ouwe stroper..

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 05, 2016 @ 08:44:13

      Ja kleine meisjes willen natuurlijk een leuk kleurtje;-) in 51 waren de meeste mensen nog druk doende om de schade van de oorlog te boven te komen, dus kinderfietsjes zaten er toen bij de meeste niet in. Maar het ging vanaf toen wél vrij snel dat we het steeds beter kregen. Die blokken op de pedalen zag je inderdaad overal, ten eerste had je nog geen fietsjes in zóveel verschillende maten als we nu hebben maar ook was het meestal te duur om nieuw te kopen alleen omdat de maat niet goed was.
      Ik neem aan dat je opa de gevangen vis op at, dan is de vis in ieder geval goed besteed.

      Beantwoorden

      • Regenboogvlinder
        Sep 05, 2016 @ 10:03:05

        Ja die opbouwperiode zal niet makkelijk geweest zijn, ook voor mijn ouders was het heel hard werken en ook nog kinderen krijgen… Ik kocht mijn mobylette toen ik 17 was, splinternieuw maar zelf verdiend en betaald. Mijn eerste nieuwe fiets heb ik nog. Daar rijdt dochter op als ze bij mij is. Was denk ik ergens in de 80-er jaren toen ik die voor mijn verjaardag kreeg (maar zelf verdiend 😉 )
        Ja mijn opa was een palingstroper en rookte ze zelf. De dikste werden gebakken en de dunste werden gestoofd. Die heb ik heel vroeger teveel gekregen en toen ik 4 was heb ik het afgezworen. Ik hoef het nog steeds niet.. brrr..

        Beantwoorden

        • rietepietz
          Sep 05, 2016 @ 12:35:45

          Ik kan me ook nog net herinneren dat koffie en suiker nog op de bon waren, maar éigenlijk was de tweede periode van de jaren 50 geweldig omdat je alles álléén maar beter werd. Je jonge gezinnen van nu moeten juist leren met wat minder rond te komen en dat is veel moeilijker. Die 8 jaar die wij schelen maken dat jij al iets verder in de “goede tijd”van start ging dan ik. de echte armoede heb jij niet meer meegemaakt, ik als klein kind nog wel. Ooit een heel oude mobylette te leen gehad maar ik kreeg het kreng nooit aangetrapt;-)
          Je opa zal zeker in de oorlog aan deze “hobby”gekomen zijn, logisch, toen was alles dat eetbaar was meegenomen.Paling is ook niet mijn ding, maar Henk is er gek op!

          Beantwoorden

  13. Renesmurf
    Sep 04, 2016 @ 21:44:15

    Ja, gevaarlijk zeg, die veren. Ik zat wel eens bij moeder op de fiets. Maar herinner me er niet zoveel van, naar de slager of zo.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 04, 2016 @ 21:58:14

      Maar jij bent van een ander “bouwjaar”, mijn kinderen zaten ,toen ze klein waren, al op een bankje achterop de fiets, dus jij zeker want je bent nog jonger dan mijn kinderen en toen mocht het niet meer gewoon “los”achterop

      Beantwoorden

  14. Marja
    Sep 04, 2016 @ 20:51:34

    Ik heb genoten van je herinneringen en de prachtige foto. Ook ik herkende mezelf in die tekst van Paul van Vliet. Zo’n veilig gevoel bij mijn vader achterop.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 04, 2016 @ 20:58:51

      Zolang je je maar niet aan de veren van het zadel vast hield want dát kon heel gevoelig zijn;-(
      Voeten tussen de spaken was ook iets dat nogal eens voorkwam omdat niet iedere fiets een jasbeschermer had .
      Ik heb weinig herinneringen aan echt “warme momenten” met m’n ouders, dit komt er wel ongeveer het dichtst bij.

      Beantwoorden

  15. ariadnesdraad
    Sep 04, 2016 @ 20:41:20

    De foto is knap, en het fietslied leuk !

    Beantwoorden

  16. Kakel
    Sep 04, 2016 @ 20:34:37

    Wat een gewèldige foto! Dat je die nog hebt. Ik bedoel: er zal het een en ander van foto’s verdeeld zijn en jij hebt je tanden in dit exemplaar mogen zetten (-:
    Ik kreeg ook geen fietsje maar mocht er weleens eentje huren bij de “rijwielhersteller,” zoals dat toen deftig heette.
    Heerlijk blog ♥

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 04, 2016 @ 20:46:37

      Ja ik heb deze foto,zowel mijn vader( en dat is wel logisch) als mijn jongere broer zijn al jaren geleden overleden.
      Bij ons was een snoepwinkeltje dat ook kinderfietsjes verhuurde.
      Ik ben er ooit nog een keer mee gevallen en bewusteloos in een ziekenwagen naar het ziekenhuis gebracht. herinner me nog dat ik in de ziekenwagen even bij kwam en me realiseerde hoe heerlijk warm ik lag.
      Een beetje gehavend gezicht en een hersenschudding hield ik er aan over. Is nooit meer helemaal goed gekomen met me geloof ik 😉

      Beantwoorden

  17. hanscke
    Sep 04, 2016 @ 19:53:09

    Prachtig liedje, maar ik zat bij mijn vader voor op de fiets. Hij had een zadeltje op zijn stang. Wat heb ik dat mooi gevonden. Ik kreeg wel koude benen. Dat dan weer wel. Vaak moest ik een gebreide onderbroek over de gewone onderbroek tegen de blaasontsteking die ik door de kou zou kunnen oplopen.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 04, 2016 @ 19:57:50

      Ik heb wel eens schrijlings op de stang gezeten, maar voor een klein stukje want dat zat helemaal niet makkelijk.
      Voor kinderen is voorop zitten inderdaad een stuk kouder dan achterop!

      Beantwoorden

  18. Hartelijke Hot Hulk
    Sep 04, 2016 @ 18:08:42

    Mooie ode aan de fiets.
    Ik kwam ook ooit nog eens een hele oude tegen. Een ‘de Geeter’, gefabriceerd in Assen.
    Toen ik daar melding van maakte op de website Oude Fiets, kwam ik in contact met de achter, achter, achter kleindochter van de oprichter van de fabriek, Sandra de Geeter.
    Was een heel leuk contact!

    Beantwoorden

  19. Villasappho
    Sep 04, 2016 @ 17:57:59

    Groetjes terug Riet prachtige log en wat zal je blij zijn met die geweldige foto. En och die foto’s ik snap dat dat je herinneringen geeft. Ik had nooit nieuwe fietsen jatte mijn eerste van mn broer en heb huilend afscheid genomen van de eerste nieuwe fiets die ik kocht.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Sep 04, 2016 @ 18:14:44

      Hahaha, leuk, dankjewel.
      Vroeger hadden alleen kinderen van rijke ouders een fiets, je had ‘m immers meestal niet nodig want de school was om d hoek. mijn eerste tweedehandsje kocht ik toen ik al getrouwd was, (oke, nu zeggen ze dat ik toen nog een kind was met 18 jaar) en heb geloof ik ooit één keer een nieuwe fiets gekocht. Maar dat was nog vér voor er zoveel verschil in fietsen is, was meestal alleen kiezen handremmen om terugtraprem;-)

      Beantwoorden

Rietepietz is gék op reacties ,dus .....ga je gang ! je hoeft het niet noodzakelijk met me eens te zijn!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: