nattigheid voelen..

Nee ik voelde helemaal geen nattigheid toen ik over het strand van Scheveningen wandelde met Henk. Het was een heerlijk zonnige dag gisteren, we moesten even voor wat werkoverleg bij de drukkerij zijn en knoopten daar uiteraard een fijne wandeling aan vast.

Er stond een stevige bries, wat wil je nog meer, blauwe lucht, mooi schuimende golven en zand dat goed te belopen is omdat het  door  afnemend tij nog nat is.
Best een mooi  moment om een stukje golven  te filmen.
Op de watergrens zak ik krakend een beetje door de knietjes….mooi….. dáár komt net weer zo’n mooi rollertje aan dat waarschijnlijk weer nét iets minder ver komt dan de voorgaande rollertjes……. !

Maar dan blijkt het rolletje  ineens andere plannen te hebben…… het verandert van richting, versneld en heeft het op mij gemunt…..   de krakende knietjes zijn niet snel genoeg in staat om mijn  vege lijf te redden  en in luttele seconden voel ik m’n schoenen vollopen met zeewater zoals  ooit in de Titanic vol liep en sta tot m’n enkels in het water……

Ja sorry hoor, ik had de camera even niet helemaal onder controle, ik ben al blij dat ik ‘m niet heb laten vallen!
Zodra ik “droog” sta druk ik Henk de camera in z’n handen zodat ik een poging kan doen ten minste het water uit m’n schoenen te laten lopen.
Hij vindt het maar zo zo en wil me liever “tot steun” zijn omdat hij bang is dat ik omval, uiteindelijk ben ik niet als ooievaar geboren  en is op één been staand werken toch niet helemáál mijn ding.
Klopt natuurlijk maar ik  weet zeker dat een valpartij alléén maar iets toevoegt aan een filmpje.
schoenenMaar Henk blijft waakzaam en staat in de startblokken om me op te vangen, dat hij daarbij de camera dan weer niet helemaal volgens de regels hanteert is hem vergeven, het doel heiligt de middelen!
Soppend in m’n schoenen maken we de wandeling af en rijden in de auto naar huis waar ik een droge broek aan kan trekken en de schoenen mogen drogen!