in de olie…

Wie d’r in de olie is…? Ik niet hoor, maar de opa van Henk (van z’n vaders kant)in zijn tijd wél!
O nee foutje, hij wás  niet in de olie maar  handelde in olie, Amerikaanse  petroleum  om precies te zijn.
Door  de logjes van Marja over de bezorg “boeren” uit helft vorige eeuw  ben ik met Henk de zolder op gedoken om de foto’s van zijn ouders door te spitten.
En jawel,  we hebben een mooie oogst……. hier is de olieboer……

Am. petroleum
In de jaren 40/50  meestal nauwelijks  gebruikt om een kachel te stoken maar  iedere  huisvrouw  had nog een oliestel  om het vlees op gaar te sudderen, peertjes rood te  stoven en  soep te trekken om de “moderne” 2 pitsgastoestellen  te ontlasten.
petr.stelOm maar niets te zeggen over kosten van het gas die in die tijd meestal, met bij de kruidenier of waterbaas gekochte gaspenningen vooruit betaald moesten worden.
Had je geen penningen in huis om in  de gasmeter te doen….. dan ook géén gas.
gaspenningDat vond ik trouwens een leuk karweitje, munt in de gleuf doen (met het inhammetje in de munt op de juiste plaats)  dán de knop omdraaien waarna de munt verdween en je ‘m in een bakje kon horen vallen.
Op gezette tijden kwam dan een  meneer van het energiebedrijf dat bakje legen  en de boel verrekenen, soms een tegenvaller, bij betalen maar soms ook een meevaller en kreeg je geld terug.
Mijn ouders hadden nog een kennis die géén gas of elektriciteit aansluiting had.
Een  Brabantse “oude vrijster”  die  het allemaal te gevaarlijk vond.
in de olie2Rond  1950 kwam dat in de grote steden toch bijna niet meer voor.
Ik kwam  graag bij de oude dame omdat ze gék op spelletjes doen was en al die olielampjes   waren  toch wel heel bijzonder.
Ik durf er wel van uit te gaan dat ze nooit ongedierte in huis heeft gehad, de penetrante olielucht die door het hele huis hing  zou vást  teveel geweest zijn voor  vlooien, luizen en wandberen  die toen  nog  geen uitzondering waren.

Wat  later had de opa van Henk ook nog een “schillenwagen”, de foto daarvan hebben we (nog) niet kunnen vinden maar Henk herinnert zich nog  dat hij wel eens mee mocht op de bok en dan  mocht roepen om “schilleééhhhh!!!”
Schillenboer zijn, de voorloper van GFT inzamelaar,  was heus geen slechte baan. Het paardje  dat altijd voor de  kar stond  at er goed van, wat er verder met het “GFT afval” gebeurde weet Henk niet meer.
Waarschijnlijk verkocht opa het  aan boeren, als varkensvoer  of om te composteren.
In ieder geval ging het paardje op zondag voor de Tilbury  en nam opa zijn vrouw, schoonmoeder en nicht keurig opgedoft mee uit rijden en dáár vonden we gelukkig weer een foto van, leuk toch die dames met hun hoedjes?

ritje met koets
Henk zo’n oma heb ik nog goed gekend maar z’n opa moest een “moderne gril ” relatief jong met de dood bekopen.
echtpaarH srsrIn 1952 had hij op de tandem een modern hulpmotortje gemonteerd dat hij vol trots bij Henk z’n ouder thuis kwam laten zien.
Hij was toen net 60 en werd door z’n zoon (ja precies,  Henk z’n vader) gewaarschuwd dat hij te oud was voor dat soort nieuwigheden.
Op zijn vervolg rit werd dat bewaarheid, hij raakte een stoepje, verloor zijn balans  en stierf in het ziekenhuis aan  ernstige verwondingen  aan en in het hoofd. Oma  overleefde het maar lag nog in het ziekenhuis toen haar man begraven werd.

Verhip, zo eindigt onze speurtocht op zolder  onverwacht toch een klein beetje in een postuum eerbewijs…….

Johnny vlog

Ach héél letterlijk moet dat je niet nemen bij Rietepietz, een vlog is eigenlijk een logje met alléén een  videofilmpje  maar ja, je kent me. Het filmpje heb ik niet zelf gemaakt  en dan wil ik toch weer even het “hoe en waarom” uitleggen en waarom ik pronk met andermans veren.

De laatste week van Sebastians vakantie bracht hij grotendeels met zijn (half)broer Santy (kort voor Santiago) samen door. Pa en Ma moesten weer werken en lieten de broers samen in huis achter met de boodschap ” en jullie hangen niét de hele dag achter de computer met spelletjes spelen, denk erom”.

Het zijn gehoorzame jongens en al zóu je kunnen zeggen dat ze “gespeeld hebben met de computer ”
toch waren Pa en Ma bij thuiskomst méér dan tevreden over hun bezigheden.
De heren hebben samen een filmpje gemaakt, en ik zou bijna zeggen, een kunstwerkje!

Het is wel duidelijk dat beide kinderen behoorlijk creatief zijn, Santy gaat z’n tweede jaar kunstacademie  in en woont in New York. Hij bedacht het script voor de film én filmde terwijl Sebastian  acteerde en interpreteerde.
De  inspiratie kwam (denk ik)  deels uit een schilderij van hemzelf, dat thuis aan de muur hangt, en deels uit de muzikaliteit van Sebastian……. die in de film na een optreden enigszins uitgeblust en teleurgesteld thuiskomt en zijn hart uitstort bij “zijn vriend” Johnny………..

ff een bakkie?

Is de koffie al op? Kan bést Colombiaanse koffie geweest zijn en misschien zaten er wel bonen bij die door kleinzoon Sebastian geplukt zijn tijdens zijn vakantie in Columbia op de plantage van zijn oom.
Die oom begon een paar jaar geleden in z’n uppie koffie te verbouwen, eigenlijk omdat hij de maatschappij een beetje zát was  en de rust van de natuur zocht.

plantagehuis
Nee niks niet luxe haciënda, die bestaan wel en bieden ook vaak luxe vakanties aan waar je dan mee mag helpen op de plantage.
Maar ook hier mag je, als vrijwilliger,  wél meehelpen bij de opbouw van de plantage want er is nog veel voor verbetering vatbaar.

plantaoverzicht
Met zijn  “naaste buren”, indianen die ook nog écht als indianen leven, leven  ze  een soort jungle  waar een  machete niet voor show  in “de keukenlade”  ligt, die is regematig nodig om je een pad te banen!

plnatames
Omdat het voor de koffieplanten beter is worden er ook andere  gewassen verbouwd,  zoete aardappels,  maar ook bananen die natuurlijk ook prima voor eigen gebruik van pas komen want er is géén winkeltje om de hoek.
Tja verdiept heb ik me nooit in die koffieboon, jij wel? De koffieboon blijkt dus de pit van een kleine vrucht te zijn die éérst rijp moet worden, dan is de vrucht rood i.p.v groen zoals hier nog op de foto.

plantakoffie
Dat plukken kán machinaal, maar beter is met de hand omdat er dan nog een tweede bloei mogelijk is doordat de steeltjes dan niet afgerukt worden. Na de pluk wordt het vruchtvlees verwijderd waarna de “pitten” moeten drogen op grote rekken.

plantadroog
Op deze plantage is dat het einde van het proces, de gedroogde bonen worden in zakken opgeslagen en t.z.t naar een branderij gebracht en verkocht.
Het branden bepaalt grotendeels de smaak hoewel je natuurlijk van een slechte boon nooit een goede koffie kan maken, de plant is dus minstens zo belangrijk.

plantabonen
Al met al komt er dus áárdig wat voor kijken eer wij in ons kopje koffie kunnen roeren al gaat het op de meeste plantages toch wat minder primitief dan op de plantage van de oom van Sebastian, maar die heeft er zélf voor gekozen.
Gesprekspartners……. ja komen wel eens langs fladderen maar of het tot een goed gesprek komt…..ik wéét het niet.

plantagaai

stoken

Nee ik ga hier niét zitten stoken over medebloggers, al is het wél “de schuld” van een medeblogster dat dit logje er staat, en wel van Marja.
Marja hangt al enige weken haar “limerick op zondag” op aan “alle boeren” die  ruim een halve eeuw geleden nog op straat of huis aan huis  met hun waren in de weer waren.
Na groenten-, ijs- en voddenboer was het deze week de beurt aan de kolenboer en tja……. tóen sloegen bij dit oudje de herinneringen op hol!

150823 kolenboer
De kolenboer was de enige van alle bezorgende “verkopers” die ook invloed had op de huishouding. Mijn ouders bewoonde met hun 5 kinderen een dubbel bovenhuis en dus moest iédere mud kolen over de trap naar boven gesjouwd worden.
Dat gebeurde op de schouders van stevige kerels die  destijds geen benul hadden van wat de ARBO wet daar wel van zou vinden.
Tijd en geld voor de sportschool wás er  nog niet (áls ze er al van gehoord hadden)  maar dat hadden ze ook niet nodig, hun dagelijks werk was training genoeg!
traploperAl  ruim voordat de kolenboer aanbelde was de traploper van de trap gehaald, al waren de kolenzakken van stevige jute gemaakt, kolengruis liet zich niet tegenhouden.
Van een nood een deugd makend kreeg de traploper laat in de avond op straat  een flinke afranseling met de mattenklopper en de koperen roeden kregen een poetsbeurt. Nadat de kolen binnen waren  kreeg de trap een sopje en werd de loper weer neergelegd.
Zo’n luxe loper als op het internet plaatje kwam er trouwens pas járen later, een smalle kokosloper was in die jaren meer de norm bij werkmensen en  daar was je dan nog erg zuinig op ook.

De verwarmingseenheid voor héél het dubbele bovenhuis bevond zich in de huiskamer op éénhoog.
potkachelEen simpele potkachel die alleen overdag met roodgloeiende wangen zijn warmte naar vermogen verspreide.
Een hopeloze taak natuurlijk want de keuken bleef een ijskelder en in de slaapkamers tweehoog  vormden zich vaak  al vroeg in de avond de mooiste bloempatronen op de ramen als het stevig vroor.

Kolen waren een grote post op een gezinsbudget eind jaren veertig,  meer dan eierkolen  stoken zat er jarenlang  niet in.  Wiki”zegt over eierkolen;
“Eierkolen zijn briketten die bestaan uit met pek samengeperste  fijnkolen en kolenstof.
Een eierkool weegt 50 gram, is 55 mm lang, 42 mm breed en heeft een doorsnede van 34 mm.
Rechts op onderstaande foto de eierkolen
Molen_Grenszicht,_Emmer-Compascuum_steenkool

Pas heel ver in de jaren 50 verdween de potkachel en kwam er een haard.
kolenkachelDe kolenboer bracht vanaf die tijd echte antraciet, nog lang niet de duurste maar toch, een haard met antraciet gestookt  bleef  in de nacht  lang genoeg door gloeien om vroeg in de morgen met wat kunst en vliegwerk weer snel tot leven gewekt te kunnen worden.
Een dergelijke haard hadden wij zélf nog in de eerste jaren van ons huwelijk.
Helaas hadden wij geen mogelijkheid tot kolenopslag op onze zolderetage maar  er waren toen al papieren zakjes met kolen in de handel die we natuurlijk wel zélf  naar boven moesten dragen. Zo werd Henk mijn prive kolenboer totdat in de jaren 70, met enige weemoed, ook bij ons een gashaard z’n intrede deed!

taal(ent)

Niet dat ik echt een talent ben op taalgebied, o nee hoor, maar een beetje “pluizen in de taal”  vind ik altijd leuk.
Dat zijn de momenten dat ik wel snap dat Nederlands een tamelijk moeilijk aan te leren taal is, alleen al omdat we vaak meerdere woorden voor  “ongeveer hetzelfde” gebruiken…. maar dat er dan toch nét een  klein verschilletje is dat je aan moet voelen!

sport.phpNeem nou de woorden  tillen, beuren en heffen die allemaal  iéts te maken hebben iets oppakken. Je zegt nou eenmaal niet tegen iemand die vaak struikelt “hef je voeten dan ook op”. Bij iemand in de sportschool vraag je  dan weer niet hoeveel kilo hij beurt, hij zou je niets begrijpend aan kijken want hij “heft” z’n kilootjes.

En dan héb ik het nog niet eens over de dubbele betekenis die woorden vaak hebben die meestal pas uit   de context  blijkt.
maria-met-kind-op-armWanneer iemand een kind tilt kun je er wel van uitgaan dat het kind opgepakt is om het te dragen, maar “tilt” een volwassene  een andere volwassene is er toch iets anders aan de hand, dat is er sprake van “oplichten” ! Nu ik er over nadenk, dat gebruikte mijn vader vroeger óók wel als hij bedoelde dat je iets moest oppakken dat hem in de weg lag. “licht jij die krant  eens op” !

Hefbruggen gaan omhoog, men heft gewichten omhoog, maar ook de belasting heft. Helaas gaat er dan meestal niets omhoog maar  juist omlaag, jouw bankrekening.
De belastingdienst wil  dan zijn deel van je inkomsten “beuren” wat ongeveer zoveel als incasseren betekend.

Zet  er “ver” voor en je krijgt wéér totaal andere woorden, vertillen is niet ergens “ver weg tillen” maar je rug naar de knoppen helpen.
Beuren  wordt ook er al niet beter op wanneer je er “ver” voor zet, dan raak je spullen kwijt die je in onderpand had gegeven maar niet terug kunt kopen.
“Ver”heffen is nog steeds iets naar een hoger plan brengen maar dan meer symbolisch zoals bijv.iemand  in de adelstand verheffen.

“Op” ervoor zetten levert wéér andere betekenissen op!
“Op”hef maken is  een hoop drukte maken maar dat kun je dan weer “opheffen” wanneer je je verstand gebruikt.
“op”beuren kan, behalve optillen, ook nog betekenen dat je iemand een beetje probeert op te vrolijken.

Tja, of ik jullie in deze komkommertijd nou echt op kan beuren met zo’n logje weet ik niet, misschien voelen jullie je wel een beetje getild terwijl ik me misschien wel verheven zit te voelen!

 

 

incognito

Het was héérlijk wandelweer vandaag, ideaal om met Marion in Madestein rond te hangen. Boterhammetje en iets te drinken mee en karren maar.
Op een bankje onder een boom zitten we te eten als er  midden in het  pad waar we over aankwamen lopen, en ook weer terug willen, een bord en pilon worden neer gesmeten. Men zegt geen boe of bah en gaat ergens uit ons zich beginnen met maaien …tjsssss, en nu?

roller
We kunnen ons niet voorstellen dat men de rolstoel die met de rug naar het pad stond niet gezien heeft en dus……..maken we er een gevalletje burgerlijke ongehoorzaamheid van…….. omdat een rolstoel natuurlijk nogal opvalt,  nemen we onze voorzorgen en passen wat camouflage op Marion toe…….

zw.schoengr.schoenOnherkenbaar
toch?
’t is écht iemand anders die met een rolstoel de  pilon omver “maait”.

 

 

smakelijk

Het is nog steeds vakantietijd dus ik neem het óók makkelijk en herplaats nog een oudje.
Het is 2007 en we logeren op een soort landgoed met SPA allures in Friesland waar we, nét als kort ervoor in Limburg,  tegen  luxe **** maaltijden aanlopen…. als ik érgens  hikkerig van word dan dáár wel van!

Tja dat eten in het hotel ….. tóch weer royaal **** mjammie, maar niet heus.
De eerste avond op Landgoed de Klinze komen we er achter dat we uitsluitend
” 4 gangen verwen maaltijden“ geboekt blijken te hebben.
De ober, een lieve jongen, komt ons  vol trots melden dat we gaan verrast worden!
Mijn eerste gedachte is “dan moet je toch minstens met een heerlijk kruimig aardappeltje, Hollands kas sperzieboontje en een malse karbonade  komen”.
Ik slik het in natuurlijk (heb ik alvast iéts binnen) en luister braaf.
Hij wil niets verklappen maar wil wél graag weten of we ergens een allergie voor hebben! Open deur……, voor **** maaltijden uiteraard!

Ik vertel dat ik geen liefhebber ben van slakken en ander ongedierte waarna hij verdwijnt om terug te komen met het eerste voorgerecht …….. onze bange vermoedens worden geheel bewaarheid. .…
ober29De hakken gaan tegen elkaar, de billen worden samengeknepen en één hand gaat op de rug, in die houding krijgen wij een verslag van alle goedbedoelde zooi die de kok in deze “gang “verwerkt” heeft, drie mega garnalen liggen, waarschijnlijk in hun laatste lichaamsvocht, op het bord op “een bedje“ van algen of zoiets!
We zijn ondertussen reuze lacherig en hébben het niet meer als ook dit keer het hoofdgerecht onder een cloche (weet nog steeds niet hoe je dat schrijft) wordt opgediend.

Bij ieder gang gaan de billen weer tegen elkaar om op samenzweerderige toon te vertellen waaruit “de hap” bestaat, niet onlogisch want te herkennen is er niets. De twee gele druppels met een doorsnede van 1 cm. aan iedere kant van het bord blijken niet gemorst te zijn maar een saus die waarschijnlijk met een pipetje op het bord gedruppeld is .
oogHenk zit ondertussen met tranen in zijn ogen naar me te kijken, waarschijnlijk denkt de ober van ontroering voor mijn  in het kaarslicht flonkerende  ogen waar óók de tranen in staan .
De one- liners vliegen over de tafel heen en weer, zoals; ” ze weten dat we tóch niet weg kunnen want er is niéts in een straal van 20 km.” of ”ik zou wel wat willen eten tussen 2 gangen” want het neemt ruim  2 uur eer we uit ons lijden verlost worden.
Henk met een redelijk volle maag, we hebben de borden nogal eens verwisseld, en ik met de prettige gedachte dat ik nog krentenbollen in de tas heb zitten!

 

het grootje uithangen

Zei ik al in het vorige logje, de overgrootmoeder uithangen is óók reuze leuk. Vermoeiend, dát wel want als er gewipt moet worden weet zo’n jongeman niet écht van ophouden.
En dan heb ik het nog niet eens over de glijbaan……. nog één keertje oma….. en dat nóg een keertje…. en eh….. ja vul maar in!

In m’n argeloosheid ga ik dan nog bellen als  de regionale radiozender vrijkaarten voor het pretpark Drievliet weggeeft….en die win ik dan!

drievliet
Hebben jullie nu medelijden met me?  Doe maar niet hoor, ik wás een soort van gesloopt maar mensenkinderen wat wás het leuk na 20 jaar weer eens een dagje Drievliet  met  alweer een nieuwe lichting “dreumes”.
Gelukkig had ik wél versterking voor “de draaiende onderdelen” want  zelf hang  na een rondje in de kleinste kinderdraaimolen kotsend over de rand, maar dáárvoor  hebben we een volwassen kleinzoon als vrijwilliger aangewezen, aggossie wat sneu voor zo’n knul hé……

logje uit 2006

Ooit zag ik bij een andere blogster dat zij, net als ik, op haar 20ste moeder werd van een zoon en een paar jaar later een dochter kreeg. Toen ik haar die toevalligheid mailde bleek uit haar antwoord dat zij, ook al net als ik, vaak de vraag krijgt of dat “een ongelukje ” was! Bij ons verder contact bleek zij, alweer net als ik , getrouwd is toen ze 18 was .

Toen ik met Henk trouwde in  1961 was ik 18 en Henk 24 (een jongen van 18 is meestal nog niet rijp voor het huwelijk) en natuurlijk verwachtte in die tijd iedereen dat het wel “een moetje“ zou zijn.
Tot op zeker hoogte was dat zo…. maar niet omdat er een baby op komst was (ik was zó’n keurig meisje), nee in die tijd van grote woningnood was het aanbod van een héle zolderetage met eigen keuken en toilet voor een schappelijke prijs een gegronde reden om te trouwen, zonder trouwboekje was  een woonvergunning onmogelijk.

We hadden weinig geld maar het lukte ons, mede door de behulpzaamheid van Henk z’n ouders, zonder één cent schuld in het huwelijksbootje te stappen én de etage redelijk in te richten ( nou ja , voor de toen heersende normen ).
Vrijwel al onze jonge familieleden moesten destijds genoegen nemen met een kamer met gebruik van keuken en toilet bij een ander in huis dus wij hadden waanzinnig geluk! Natuurlijk waren wij van plan éérst veel te sparen en dán pas “aan kinderen te beginnen”, de voorbehoedsmiddelen werden juist in die jaren steeds beter en we konden dus prima wachten .
Maar ik was, en ben, gék op kinderen en na een jaar dachten we dat het best leuk zou zijn om een baby te hebben waardoor we “wat nonchalant” werden.
Nog voordat we écht een beslissing konden nemen (ik vind het niet niks een kind op de wereld zetten) bleek ik al zwanger te zijn, beetje per ongeluk /expres misschien wel om geen beslissing te hóeven nemen !
Nog op het nippertje in 1962 werd een dag na kerst onze zoon Ruud geboren, en in 1965 rond de paasdagen gevolgd door onze dochter Inge .
We hebben een geweldige tijd gehad met de kinderen, waren jong met de kinderen en werden vaak niet als de ouders van onze kinderen herkend.
Ook onze kinderen hebben het altijd fijn gevonden ( en nog ) dat ze jonge ouders hadden al moesten we ons toen ze tieners waren vooral niet ál te “popie”opstellen tegenover hun vrienden en vriendinnen.
We hadden áltijd een huis vol jong spul want juist deze combinatie, eerst een jongen dán een meisje maakt dat de vrienden / vriendinnen van de één verrekte interessant zijn voor de ander en er is wat gefeest op onze grote zolder compleet met bar !

Ik kan écht alleen maar voordelen opnoemen want toen de kinderen de deur uit gingen waren we eerste helft 40, we kwamen wat ruimer in de centjes en konden al die dingen gaan doen waar we niet aan toegekomen waren doordat we jong kinderen hadden en voorkwamen zo het beruchte “lege nest syndroom ”.
Natuurlijk heb je het niet altijd voor het kiezen maar door het bewust uitstellen van de kinderwens tot men half in de dertig of meer is missen ouder én kind volgens mij wel héél erg veel.
Neem nou alléén al jong oma ( én ondertussen  overgrootmoeder) zijn …..ooh dat is zó leuk maar…….. ik sla weer op hol, dat is een ander verhaal!

de bedriegertjes

Kan je zo hebben hé, ben je al hartstikke opgefokt na het schrijven van het vorige logje, kom je met de auto uit een flauwe bocht aanrijden zie je ineens twee peutertjes moederziel alleen aan de kant van de stoep staan!

oversteken
Gelukkig staan er Amsterdammertjes waardoor er op de stoep niet geparkeerd kan worden want dán zou je zo’n  klein kind zeker over het hoofd zien.
Lévens gevaarlijk natuurlijk  en je zóu die ouders wel eens wat op het vestje willen spugen. Zijn ze nou helemáál van de pot gerukt om zulke kleine kinderen zonder toezicht zo dicht langs de weg te laten spelen, je snápt gewoon niet dat ouders dat toe laten………

Gelukkig zie ik wanneer we langzaam door rijden dat hier geen sprake is van ontaarde ouders, integendeel!
Hier hebben slimme ouders  een grappige manier gevonden om alle verkeersdeelnemers er even aan te herinneren dat spelende kinderen uit het niets kunnen opduiken en dat je beter  je snelheid wat kunt aanpassen .
oversteken2blauwtjeLeuk gevonden toch?
Vooral als de wind een beetje vat op de lege mouwen en rokjes  krijgt ziet het er bedrieglijk echt uit!

Vorige Oudere items