een mooi 2014

Nee  natuurlijk ga ik niet achterblijven met goede wensen voor het nieuwe jaar.
Zoals ik in het vorige logje al zei 2013 was een mooi log jaar en  van de reacties die daarop kwamen ben ik nóg een beetje “ondersteboven”!
Ik ga het natuurlijk nog persoonlijk in een filmpje zeggen maar  schrijf het hier óók nog even op, behalve een mooi nieuw blogjaar  iedereen…..

VAN HARTE EEN  VOORSPOEDIG

GEZOND

EN GELUKKIG

2014

waar ik  nog  kracht  en warmte aan toevoeg voor hen waarvan ik weet dat ze dat zeker  kunnen gebruiken!

richting oliebollen…

oliebollen011Althans… de meeste mensen gaan nu toch wel richting oliebollen maar…… dán moet je niet bij mij zijn.
De oliebollen die ik bak zijn écht een aanklacht tegen de mensenrechten! Je kunt er desnoods nog een leuke wedstrijd blikjes omgooien mee organiseren maar ze éten kost je ábsoluut je eigen  risico in de zorg…je bent gewaarschuwd!
Zelf eet ik geen oliebollen…alleen  de náám al, ik wil desnoods nog een poging doen “in de olie” te geraken in oudejaarsnacht maar  een oliebol nuttigen ….gétsie!

Maar oke, ik bedoel dus dat we richting jaarwisseling gaan en als ik op het blogjaar 2013 terugkijk mag ik wel héél tevreden zijn.
Gewéldig hoeveel mensen er ondertussen regelmatig meelezen, en dan ook nog niét  zuinig zijn met reacties die áltijd inhoudelijk zijn.
Vaak humorvol, soms informatief of  to the point . Ook wel eens kritisch  en ik  ben er héél trots op dat iedereen z’n eerlijke mening durft te geven óók als die duidelijk afwijkt van de mijne.
Heel bijzonder is dat iedereen altijd weer bereid is mee te gaan  in m’n gekke invallen, je had me moeten zien zitten als een spin in een web tijdens de kerstdagen wanneer we thuis waren en de stoof peertjes het wel alleen af konden.
Met nét zulke rode koontjes als de peertjes  móest ik , tijd of geen tijd, weer even snel iets bij  een nieuwe reactie schrijven. Ik kan het gewoon niet laten, het is té leuk! Die reacties vormen soms een log op zichzelf.
Vraag het Marion maar,  zij volgt altijd álle reacties  en vindt die vaak nog leuker dan het log zélf !
Dat mag aan het eind van het jaar bést eens gezegd worden want dát is jullie verdienste en eerlijk gezegd  word ik  soms bést  een beetje verlegen van  en ja…. dat meen ik héél serieus!

bedankt001

gelukt..!

Zo aan het eind van het jaar  worden we, voorál in de media,  regelmatig met de neus op de feiten gedrukt, “je mag wel héél dankbaar zijn als het je goed gaat en dat is zéker een reden om je steentje bij te dragen daar waar het minder goed gaat” .
Dat is  niet  tegen dovemansoren  gezegd  oke, bij Henk wel een beetje natuurlijk  in huize Rietepietz en er werden in de maand december voorbereidingen getroffen ons steentje bij te dragen.
Met liefde kiezen we voor  een stumper die al een tijdje verwaarloosd, zwaar ondervoed en bewegingloos in  een verlaten opslagplaats de dag door moet zien te komen totdat  er eindelijk iemand  z’n burgerplicht gaat doen.
Dat  hij bruin is vinden we geen bezwaar, integendeel,  de wat ziekelijke witte  bleekscheet die er óók rondhangt steekt héél pover af  bij het práchtige chocoladebruin dat   glanst in de zon….als die een beetje wil schijnen dan hé!
Dat we daar wat geld in moeten steken begrijpen we wel maar uiteindelijk is ons doel de economie een beetje te helpen  en dan is krenterigheid gewoon een verkeerde insteek.
“Hij” blijkt trouwens een “zij” te zijn en ze is al op de hoogte dat ze opgehaald wordt vandaag en heet ons van harte welkom….

front
Ze pinkt een traantje weg als ze ons aan ziet komen  en probeert dat ongemerkt weg te wissen.
Om haar niet af te schrikken met tevéél liefde ineens streel ik haar voorzichtig langs één van de  mooie diepbruine wangetjes  en  laten haar even achter om de “adoptiepapieren” te tekenen.
En dán mag ze mee naar buiten waar helaas de zon niét schijnt maar waar ze niet kan wáchten om te laten zien wat allemaal kan……

Suustwee
Ter nagedachtenis aan ons vorige adoptie kindje, dat precies 4 jaar bij ons mocht zijn,  noemen we haar Suus 2 en als ze ons nét zoveel plezier gaat verschaffen als haar voorgangster gaan wij zéker geen spijt krijgen van onze edelmoedigheid  om haar te redden van de gevolgen van de economische crisis.
Met het opgeluchte gevoel  onze burgerplicht gedaan te hebben keren we met Suus 2 huiswaarts  om haar in de familiekring op te nemen, dat ze maar een lang en gelukkig leven bij ons mag hebben.
En zeg nou niét dat we dat voor ons plezier gedaan hebben hé,  als de economie nog een laatste zetje nodig heeft dan  geven we dat graag ,  hier… kijk nou zélf  eens naar het effect van onze  goede daad!

krantenkop

Blooperrrrrs!

Tja….  het ontstaan van het kerstfilmpje in het vorige logje is vast ” voer voor psychologen”, maar ik vind het zélf eigenlijk   niet eens vreemd!
Als ik met Henk aan het ontbijt  zit  en uit het niets zeg; “hé… ik krijg inééns een leuk idee voor een kerstfilmpje” probeert hij nog z’n noodlot te ontlopen door voor te wenden dat hij z’n hoorapparaten nog niet in heeft!
Trap ik niet in natuurlijk en   ik herhaal dat ik  uit een gat in een tafel omhoog wil komen met een kerststuk op m’n hoofd.
De inspiratie deed ik op  in het tuincentrum waar ik 6  vlammend rode mini kerststerren kocht .

Henk  vraagt liefjes of ik het niet kan doen met het  gaatje dat ik  blijkbaar in m’n hoofd heb”, hij is écht niet van plan een gat te zagen in de eetkamertafel. Maar hij kent me langer dan vandaag en dus luistert hij met een nauwelijks onderdrukte zucht naar hoe ik het in grote lijnen voor me zie.  Ik sleep hem mee naar de serre waar een side table staat  en ga op m’n knieën liggen….. nee niét om te smeken, zo is Henk niet,  nee ….om te laten zien dat de hoogte precies goed is.
Mijn hoofd komt precies op de  2 juiste hoogtes  al naar gelang ik op de knieën sta of de billen op de hielen laat zakken.

side table
Die tafel hoeft alléén maar leeg gemaakt te worden…. én een stuk van muur af …. en de twee stoeltjes een kwart slag gedraaid áchter de tafel zodat er een flinke plank lang de muur op de stoelleuningen kan leunen, papieren kerstkleed erover en voila….. dan blijft er nét genoeg ruimte open  waar een gat voor m’n hoofd in geknipt kan worden……éitje toch?
Ik geef Henk even  tijd om  het idee  te laten bezinken en ga  boven m’n strijk  doen in de hoop dat Henk “om is” als ik beneden kom.  En zo gebeurt het ook en…., als Henk om is is hij ook écht om  want  als ik beneden kom staan alle planten al in de keuken en zoekt hij  in de schuur naar een geschikte plank.
Over het kerststuk had ik stiekem al wat langer nagedacht en we knutselen wat met karton, plakband,  zilverfolie, kersttakken en kleine kerstballetjes. Nog even wat damast papier om het geheel…. gat in het kerstkleed knippen en filmen maar……… nou ja het ging iéts minder snel maar best wel voorspoedig!

Dan hoef ik alleen nog maar even “onder  de tafel te kruipen” om te zien of alles werkt (zie bloopers)  éitje natuurlijk ……
Henk zet de kerststerretjes  in de “hoed”, en schikt de kersttakken over de tafel en filmen maar …… oeps…. vergeten de kaarsen aan te steken , ff jammer dat het speeldoosje een hapering heeft waardoor het stopt als alles verder nou juist lekker liep. Ook wel lastig dat ik nergens tekst heb kunnen neerleggen dus dat gáát wel eens fout en   dat de bilspieren het moeilijk hebben als ik een paar keer  zonder handen van “de billen” omhoog en weer terug moet  is iets waar ik ook tijdens de kerstdagen nog “met plezier” aan terug denk….. maar éigenlijk ging het van een leien dakje allemaal  😉

Kerst 2013

Langzaam valt de echte Kerstsfeer  over huize Rietepietz, het is gelukkig behoorlijk donker weer, dat hoort gewoon bij kerst omdat dan de lichtjes in de boom en het dorpje zoveel beter tot z’n recht komen!
De slinger kerstkaarten laat  zien dat  veel van de mensen waar we van houden nog de moeite nemen een persoonlijk kaartje te schrijven.

kaart
De kaartjes voor de bewoners in ons kleine straatje heb ik net zélf bij hen in de brievenbus gedaan en nu mag de deur op slot.
Ik begin me echt “kersterig”te voelen  en overpeins dat het best aardig zou  zijn om  met al m’n “linkjes” en lezers aan een  mooi gedekte tafel  van een kerstdiner te  genieten. Sommige “bloggers of lezers” ken ik ondertussen persoonlijk  maar ook m’n andere lezers “leven voor me” omdat je elkaar al bloggende (althans zo vergaat het mij) tussen de regels door aardig leert kennen.

Maar  goed, samen een kerstdiner nuttigen bij Rietepietz zit er  “logistiek gezien”  niet in, en wat mijn kookkunst betreft  hoeft dat misschien wel  niemand te berouwen.
Aan de andere kant is daar dan wél het gemis van elkaar ook eens in de, al dan niet blauwe , ogen  kunnen kijken en waar nodig,  elkaar een hart onder de riem te kunnen steken .
Helaas, geen vorstelijk gedekte tafel dus voor jullie allemaal  in huize Rietepietz het zou uit z’n voegen barsten  maar wat dan?
Iedereen een mooi kerststuk sturen?  Gaat ‘m óók niet worden, maar één kerststuk moet kunnen  en dát zet ik dan hier in het filmpje op tafel zodat iedereen er van kan genieten!
Rest me nog iedereen, mede namens Henk,  warme en gezellige kerstdagen te wensen al dan niet met familie of vrienden.
Verder  gun ik   in het nieuwe jaar iedereen  minstens één glimlach per dag en hoop ik dat het filmpje in dit log vandáág voor zo’n glimlach mag zorgen … zélfs wanneer (of misschien wel juist dán) deze kerstdagen  misschien niet de meest geweldige van je leven zullen zijn.

bijna kerst…

Bijna Kerst ja, dat wéét ik natuurlijk wel anders hadden we ons niet op een kerstboom gestort! Maar ik ik zie overal al logjes  met kerstboodschappen en aangekondigde logpauze’s !
Verheug je nou niet te vroeg hé…., van een blogpauze is bij Rietepietz gewoon geen sprake, die gaat door tot het gaatje zal ‘k maar zeggen!
En die kerstboodschap komt er héus wel maar  ik doe dat altijd graag zo kort mogelijk voor de kerst, het liefs  vroeg op kerstavond!
Nou snap ik heus wel dat veel  bloggers van alles te doen hebben en nauwelijks aan bloggen toe komen, maar  juist voor die mensen  die wél alleen thuis zijn is het erg saai als er dan helemaal niémand meer blogt .
Natuurlijk blijf ik dus ook gewoon tegenreacties  schrijven, zou anders bar ongezellig worden hier!
In de loop der jaren is het een beetje traditie geworden  om “de kerstwens”  in een filmpje te verpakken….. en daar heb ik me behóórlijk wat mee op de hals gehaald.
grappig26Voor wie hier nog  maar kort leest verdient het misschien aanbeveling eens  in het archief  te snuffelen rond de kerstdagen van vorige jaren, je kunt maar voorbereid zijn.
Tja… beloven kan ik nog niets, het is altijd afwachten of er nog een krankzinnig  c.q.vreemd c.q., gestoord  origineel idee in de hersenpan opborrelt en, ook niet onbelangrijk, of mijn “partner in crime t.w. Henk met de camera,  over te halen is me door dik en dun te helpen.
Dan hebben we het nog even niet over”of  alle benodigde spullen toevallig in huis zijn”  en of de fysieke mogelijkheden in voldoende maten  aanwezig zijn, stel dat ik “brokken”maak …. eh… nee, we gaan niét op de motor, dat beloof ik!
eh…. wat…? je denkt dat ik je nieuwsgierig zit te maken….?
Hoe kom je  nou op dát  idee…… ik weet nog niet eens of het gaat lukken … maar  Henk heeft al door dat er weer geen ontkómen aan is !

Yes..hij staat!

Het lijkt belachelijk om in een kerstboompje van 1.20 hoog met gemak 100 lampjes weg te frommelen maar het is eerder te weinig dan veel!
brandendekaarsjesToen ik nog kind was moest de 2 meter hoge kerstboom bij m’n ouders   het met 24 kaarsjes doen,  dat waren  dan wél echte kaarsjes, in zo’n ijzeren knijpertje , weet je nog?houdertjes
Het waren meestal van die gedraaide kaarsjes van hooguit  12 cm lang   die  in rood en wit te koop waren
Natuurlijk mochten die kaarsjes maar een beperkte tijd branden en uitsluitend wanneer m’n ouders er bij konden zitten met een kaarsen dover  én een emmer water naast de stoel.
Ook de eerste elektrische kerstverlichting was nog vrij groot , de “nepkaarsjes” met een elektrisch lampje waren nét zo groot als de kaarsjes waar ik het net over had en zaten per 24 of 36 in een flinke doos.
elektrischOok die lampjes mochten maar mondjesmaat  aan omdat de lampjes vrij snel op waren en je héle snoertje waardeloos werd wanneer je géén vervangende lampjes had ….en er zaten maar 2 reservelampjes bij.
Zodra er meer lampjes stuk gingen brandden de resterende lampjes feller, en bij een volgende uitvaller nóg feller waarna de kans  op brand door “sluiting” bijna net zo hoog was als  bij de vlammetjes van de echte kaarsjes!
Bij de huidige generatie lampjes  is er geen bezwaar meer  ze te laten branden zolang het donker is , en bij somber weer branden ze  zelfs vaak de hele dag omdat het zo gezellig staat.
2013boom
Ondertussen zijn de lampjes zó klein geworden dat 100 lampjes met gemak in een doosje passen dat nog niet half zo groot is  dan de doos van die 24  elektrische lampjes van destijds.
Ook de prijs is niet meer te vergelijken met vroeger, in de jaren 60 waren 24 lampjes  nog een flinke hap uit het kerstbudget !
Maar goed , Henk ik hebben  in perfecte kerstharmonie een gooi gedaan naar “de perfecte kerstboom”, alweer niet helemáál gelukt maar we zijn best wel  tevreden met het resultaat ….. is het wat?

op stoom…

Kerstmis ligt eindelijk  “op stoom” in huize Rietepietz. Duurt altijd even maar dan héb je ook wat!
vrolijk in elkaarMaar….  éérst moest de legpuzzel van de “vrolijke drinker”nog van tafel, je weet wel die legpuzzel van 1000 stukjes!
Het wordt ook wel tijd dat de vrolijker drinker in de doos verdwijnt,  het doet je drankenvoorraad natuurlijk geen goed als je iemand in huis hebt die een naam heeft hoog te houden  als “drinker”!
Menigeen  zal het maf blijven vinden om je  in het zweet te werken om 1000 stukjes karton in elkaar te passen om ze, zodra het plaatje compleet is,  weer  allemaal los in een doos te stoppen….vrolijk de doos in

….. Nou ja, ….wat er met het eten gebeurt dat we dagelijks klaarmaken  is uiteindelijk óók zo verheffend niet ….  en wat dacht je van  “de was en de strijk”….alsof dát allemaal eeuwigheidswaarde heeft !
Oke ,  de drinker verdwijnt dus  vrolijk en al  in de doos en we storten ons op de vólgende puzzel…. dit keer van 100 stukjes…eh… lampjes netjes verdelen in een kerstboompje  van net een meter hoog!

’t heen en weer..

Nou nee hoor, eigenlijk geen kerst stress  hier, gewoon hetzelfde “huize gestoord” dat het hier met vlagen  zonder meer kan zijn.  Zo bedacht m’n zus dat twee bomen in haar tuin wel érg  scheef groeiden en liet een flinke berk én een kersenboom neerhalen, nou daar gaan wij dan geen boom over opzetten of we dat hout willen ophalen want dát willen we wel!
hendrikjanGelukkig had haar tuinman alles in “hapklare brokken” gezaagd (voor zijn begrippen dan hé, en die man is natuurlijk nog lang niet 70+)
Maar we mochten gerust  gebruik maken van zijn kruiwagen om het hout naar Suus te kruien,  thuis zat die luxe er niet in …. de betekenis van het spreekwoord “ergens  met een kruiwagen binnenkomen” heeft voor ons geen geheimen meer, mét kruiwagen  hadden we het een stuk makkelijker dan zonder.

Om onze Suus niet helemáál af te raggen werd het  7 x rijden en zo stonden  er  drie dagen  grotendeels  in het teken van “het heen en weer”, zie je het voor je….?
van Rijswijk naar Voorburg rijden….
kruiwagen volladen aan het eind van de bijna 30 meter lange tuin…via de bijkeuken en de garage over de oprit naar onze Suus !
houtauto….Hout in de auto laden, terug naar het eind van de tuin en dat herhalen tot de auto vol is …… ritje Rijswijk en dáár alles weer  op man- c.q. vrouwkracht uitladen en door de gang en de kamer naar de tuin brengen , in dat geval is het een zegen dat zowel huis als tuin van ons kleiner zijn dan die van m’n zus !
Natúúrlijk  prikt er ondertussen,  in ” de takkenzooi” die er nog ligt,  een tak een gaatje in m’n scheenbeen ……lekker dan want ik slik bloedvat verwijders  en dan heb je in no-time een waar bloedbad. Gaatje dichthouden dus en een pleister erop en ik ben weer zo goed als nieuw voor een volgend ritje .

Dat er aan het eind van  “heen en weer dag 1” een grote donkere vlek op m’n broekspijp zit verbaast me niks,  zal wel aarde zijn toch?
Dat het géén aarde is blijkt als de broek uit gaat omdat we dringend aan een bad toe zijn. De pleister heeft het bloedbad duidelijk  niét tegen kunnen houden en  vanaf de pleister  tot vér op m’n sok  zit een dikke plak  van een vreemde kleur roestbruin op, en in,  de sok  die vroeg in de morgen nog gewoon wit was.
Ik week de zooi los, doe er een flinke nieuwe pleister op om weer klaar te zijn voor  “heen en weer dag 2 + 3”!
Natuurlijk moesten er ook wat boodschappen gedaan worden, een kerstboom uitgezocht worden, 60 kerstkaarten geschreven worden   en nog iets  “geregeld worden” bij de dealer van onze Suus maar dat doen we er allemaal even tussendoor.
Pppfffttt….. Vrijdag mochten we dus  een dagje werken in de drukkerij….. lekker rustig na al die “heen en weer dagen” !

z’n gróótje!

Verrassing….  deze week  zijn Henk en  ik alweer  een héél jaar lang overgrootouders  en kleindochter Jennifer en haar man Maykel hebben   thuis  een spetterend feest  voor ons georganiseerd .
Toen we er binnenstapten  was het een gezellige drukte met veel bezoek en een héél grote taart,  ze hadden duidelijk héél veel moeite gedaan om er  voor ons een geweldig feest  van te maken….maar ja, dan heb je áltijd “aanwezigen”  die het niet helemaal goed begrepen hebben. levicadeau
Dit kleine mannetje pikte gewoon zélf het mooie cadeau in  dat hij óns  had moeten  overhandigen…..,
wie vieren hier  nou dat ze  al een jaar óvergrootouders ….wij toch ?
Dus  wie krijgen er dan de cadeautjes….. wij toch ?
En dan heb ik het nog niet ééns over de tafelmanieren  van deze jongeman ….schánde  zo ga je niet met een taart om, zelfs niet met een ouwe taart   daar valt écht nog wel iets aan bij te schaven als je het mij vraagt!
Wanneer mensen er wat besmuikt aanmerkingen op maken   zie je hem denken…..wie…. ik?
Nou ja, het  feestje werd ons dus op deze manier wel een beetje afgesnoept , ‘t  was gewoon “naar z’n grootje”!

Vorige Oudere items