de donderdag…

…. is de dag dat ik wekelijks rond half 11 de deur uit stap om naar Marion te rijden om  een flink deel van die dag met haar door te brengen. Ik leerde haar in 2006 kennen omdat ze altijd bij me reageerde  en ik per mail contact met haar opnam om te vragen of alles oke was toen zij ineens wekenlang ontbrak.
Ondertussen ben ik één ( ze heeft er gelukkig nóg 1) van de trouwste vriendinnen van Marion en we hebben maar wát veel plezier samen op onze strooptochten, haar  rolstoelafhankelijkheid  is daar volkomen ondergeschikt aan. Zo’n rolstoel is bijv. reuze handig om de tas aan te hangen en nét als vroeger achter de kinderwagen, loop je er makkelijk een eind mee weg (zolang je geen obstakels tegenkomt dan) .
Soms kom ik wel eens bekenden tegen die vragen” is dat vrijwilligers werk” en dat ergert me altijd een beetje , ik ben gewoon met een vriendin op stap voor mijn- én haar plezier en dat zouden we óók doen als zij niet in een rolstoel zat.
J.L. donderdag waren we in het stadshart van Zoetermeer waar het nog steeds  véél drukker dan normaal is wegens  de opening onlangs van een “primark” . Marion was nog niet bekend met het fenomeen “primark”, een mega “klerenzaak”, waar alles “voor weinig” te koop is.
Het laat zich raden dat Marion en ik niet tot de doelgroep van het bedrijf behoren maar toevallig zijn wij wél leergierig en willen dan wel eens met eigen ogen zien waar de jeugd in drommen op afkomt.
Tot onze verrassing kunnen we met de rolstoel ruim tussen de kledingrekken door, dat is wel eens anders in winkels waar we wél tot de doelgroep behoren. In V&D   is het maar ál te vaak oppassen dat je niet in de kleding verstrikt raakt met de wielen en voor je het weet heb je zo’n schattig kerst stoeipakje” aan je kar hangen”!

Ma3Verloren tijd als je drie x om moet lopen om ergens bij te kunnen komen en dáár houden “deze meisje” niet van, we willen het maximale uit de donderdag halen en dat betekend…..

Ma2We crossen dus die middag door de primark en, eerlijk is eerlijk, we kunnen ons voorstellen dat de hartjes van die jonge meiden daar op hol slaan. Er hangen leuke spullen voor weinig geld, al zou ik er met mijn “Rubens figuur”  nooit meer dan helft van mijn “charmante figuurtje” mee kunnen bedekken. Voor Marion ligt dat anders  met haar “5 maatjes minder”  en zij vindt zelfs een truitje dat niet leeftijd gebonden lijkt.
Op naar de kassa dan maar wat een cultuurshock is. Kun je je nog de cineac van vroeger herinneren? Precies, daar moest je in een lange rij achter een soort hek wachten en schuifelde je langzaam richting ingang ….. bij de primark schuifel je zo naar de kassa’s die in een lange rij naast elkaar staan.
Voor primark begrippen was het niet druk…er stond naar schatting “slechts” een metertje rij en we twijfelen nog even of we aan willen sluiten of niet….. maar dan horen we vanachter één van de kassa’s een meneer roepen “dames….dámes…..!!!! ” We schrikken en vermoeden alsnog gesnapt te zijn als “geen doelgroep”, misschien zijn we zelfs wel strafbaar, je wéét het maar nooit in die moderne winkels.
Maar nee… we worden naar de énige lege kassa vooraan gewenkt en mogen daar direct het truitje van Marion afrekenen….. !
En zo zitten we sneller dan verwacht  aan de erwtensoep met roggebrood en spek, een kleine kom voor mij en een grote kom voor Marion, zij kan het hébben met haar primarkmaatje!
Ma