een zonnetje!

Marion en ik verbazen ons er nog vaak over hoe we elkaar via mijn  blog hebben leren kennen. Ondertussen hebben we een hechte vriendschap ontwikkeld en we kwekken wat  áf op onze uitgaans donderdag.
In leeftijd schelen we 15 jaar .  “peanuts”  natuurlijk  nu we beiden  van ” ruim middelbare leeftijd” zijn.  We vinden héél wat raakpunten in onze levens temeer daar Marion óók opgroeide in Den Haag .
Ze woonde daar zelfs in dezelfde omgeving als waar  ik 44 jaar gewoond heb en ging naar school op de school die ik later  dagelijks passeerde op weg naar mijn school .
In onze jeugd  was 15 jaar natuurlijk wél een heel verschil , ik moest nog geboren worden toen zij al van de basisschool af ging.
Marion is uit 1927 en ik uit 1942, dat betekent o.a. dat zij wél de oorlog bewust heeft meegemaakt en ik slechts onbewust. Zij leerde de liefde van haar leven al  kennen toen ik nog op de kleuterschool zat en waar ik na mijn huwelijk in 1961 het  alleen maar béter kreeg had zij  na haar huwelijk  in 1948 nog  moeizame jaren voor de boeg door maatschappelijke “toestanden”  die na mijn huwelijk veel minder voorkwamen.

Dat huwelijk van haar was al een apart verhaal waar de hedendaagse jeugd zich óngetwijfeld het één en ander bij af zal vragen.
Haar lief was dienstplichtig  militair  en zou uitgezonden worden naar Nederlands Indië . Uiteraard wilden  ze graag trouwen vóór hij weg ging maar, beiden 20 jaar oud , was daar toestemming van de ouders voor nodig .
Aan de toestemming werd de eis verbonden dat Marion en haar man gewoon  ieder  bij de eigen ouders zouden blijven wonen . Misschien een begrijpelijk eis in een tijd dat voorbehoedsmiddelen nauwelijks bestonden en ouders  hun dochter graag wilde besparen misschien wel als  weduwe met kind door het leven te moeten . Er wérd getrouwd en wat later moest er afscheid genomen worden vóór er van een “echt huwelijk” sprake was.
brief naar Indië, '48 R
De brieven die Marion van haar man kreeg waren verre van geruststellend , hij kreeg vrijwel iédere tropische ziekte , leed honger en maakte verschrikkelijke dingen mee.  Vel over been kwam hij na twee en een half jaar gelukkig wél terug uit Indië  .
De door de regering beloofde woonruimte  liet nog jaren op zich wachten en zo woonde het echtpaar nog steeds bij Marions ouders  toen al gauw een eerste kind werd geboren .

De slechte gezondheid waarmee haar  man uit Indié kwam bleek nog een lelijk staartje te krijgen en kort na de geboorte van het tweede kind werd TBC geconstateerd  en moest haar man  in een sanatorium opgenomen worden . Hectische jaren waarin Marion haar tijd verdeelde tussen de kinderen en de bezoeken aan het sanatorium waar haar lief  gelukkig wél herstelde .  Ook voor haar dus “tropenjaren” maar dan in overdrachtelijke zin .
Na het herstel van haar man kwam er éindelijk een eigen woonruimte al was dat nog steeds geen eigen woning zoals  veel jongelui nu  in hun  uppie  al normaal vinden maar ze waren gelukkig met het “eigen” plekje en zo kwamen er nóg twee kinderen !
Eindelijk kwam  Marion’s gezin toen in betere tijden terecht en vanaf die tijd hebben we samen héél veel herkenbare  herinneringen  ook al kénden we elkaar toen nog niet!

Tja, waarom vertel ik nou dit verhaal… ach… ik  schrijf waarschijnlijk makkelijker dan ik praat en  ze mag onderhand bést eens weten dat ik haar bewonder voor de manier waarop ze onder álle omstandigheden ( alweer 6 jaar zónder haar maatje én rolstoelafhankelijk)  altijd het beste uit het leven haalt ,  nóóit klaagt en voor iedereen een zonnetje is !
Mag wel eens gezegd , eh… …  geschreven worden toch…?

Advertenties

27 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. Kakel
    Nov 07, 2016 @ 20:45:41

    Marion heeft het niet gemakkelijk gehad maar ze heeft iets van haar leven gemaakt en kon ook nog een lief licht voor een ander zijn. Een prachtige karaktereigenschap! Het klinkt raar maar je begrijpt vast hoe ik het bedoel: ik ben blij dat ik haar “gekend” heb.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      Nov 07, 2016 @ 20:59:21

      ik begrijp hélemaal wat je bedoeld, ik mis haar eigenlijk nog dagelijks omdat we ook dagelijks belde om”de dag even door te nemen” , én de criptogrammen . Ze was destijds zó ontroert dat ik alles zo goed onthouden had en zo mooi beschreven. Ze was een mooi mens en ja, ik mis haar maar voor haar ben ik blij dat ze uit haar onwillige lichaam verlost is.

      Beantwoorden

  2. Trackback: blog & blogger-tag | van koninklijk tot knettergek
  3. roadlaura1969
    Aug 29, 2013 @ 16:54:17

    Oooo wat heb je dat mooi geschreven Rietepietz.
    Mijn Oma kwam zonder Opa uit Indië en wat ik herken is dat het doorzetters zijn idd nooit zuren of klagen.

    Wat fijn dat jullie 2 hechtte vriendinnen zijn 😀 xxx

    Rietepietz zegt;

    Dankjewel, Dit soort logjes schrijft zichzelf als je dit soort verhalen hoort.
    Marion ’s man was niet afkomstig uit Indië ,maar werd gestuurd voor z’n militaire dienstplicht . Ik denk dat jouw oma daar wél oorspronkelijk vandaan kwam zo aan jouw donkere uiterlijk te zien, en voor die mensen was het een soort verdreven worden uit je land. Er is daar door veel mensen op verschillende manieren heel veel geleden.

    Beantwoorden

  4. Zus
    Aug 28, 2013 @ 22:57:40

    Ja ook ik heb die tijd meegemaakt. Wat leeftijd betreft zit ik precies tussen jullie in.Toen wij verkering hadden moest ik zowiezo, in het begin (ik was 18) om 9 uur thuis zijn .In het weekend want in de week mocht ik niet weg.Toen ik 20 was werd het 11 uur. Ik wilde dus graag trouwen en eigen baas zijn.Maar dat kon niet, veel te jong. Bovendien kreeg je geen vergunning om op kamers te gaan wonen.Dan moest je getrouwd zijn of samen 65 jaar zijn.Wij zijn dan ook voordat wij op kamers bij de oma van mijn vriendin, gingen wonen voor de wet getrouwd en anderhalf jaar later toen ik die kamers toegewezen kreeg voor de kerk.Dat moest ook van onze ouders. Al die tijd sliep mijn man bij zijn moeder, en ik thuis.Jaja, dát waren nog eens tijden!! Maar zoals het nu gaat tegenwoordig vind ik ze te veel doorslaan naar de andere kant. Mooi verhaal van Marion, en zo herkenbaar,doe haar mijn groeten En voor jou een X van Zus

    Rietepietz zegt;

    Dit is bijna weer een logje op zichzelf, én heel herkenbaar natuurlijk. Ook bij mij thuis was er altijd nog een vroege “avondklok” en er werd gewaakt voor momenten dat gelieven “alleen samen” konden zijn. Omdat we een zolderetage konden huren (maar dan móest je inderdaad getrouwd zijn) kréég ik toestemming voor een huwelijk ondanks dat ik pas 18 was, waarschijnlijk uit angst dat ik misschien tóch nog voor het schandaal van “een moetje” zou zorgen in die tijd de grootste angs van ouders van dochters. De huidige jeugd begrijpt hélemaal niets van die strakke regels natuurlijk, heeft meestal al een groot bed in de kamer als ze 16 zijn waardoor vriendje of vriendinnetjes kunnen “aanschuiven”. Vindt (bijna) niemand vreemd. Ook ik vind het allemaal een beetje té ver doorgeslagen en zou het zélf nooit zo gewild hebben. Wie kan er nú (van onder de dertig) nog zeggen dat de partner de enige seksuele partner is en zal blijven. Het heeft Marion, jou en mij geen kwaad gedaan ! Marion leest alles mee dus jouw groeten bereiken haar vanzelf . XXX

    Beantwoorden

  5. Melody
    Aug 28, 2013 @ 22:04:13

    Liefde, vriendschap….. en dan alleen maar de pure en echte….zijn leeftijdsloos, julie bewijzen dat maar weer eens.

    Rietepietz zegt;

    Zo is het maar net! Maar Marion maakt het wél makkelijk hoor;-)

    Beantwoorden

  6. Hartelijke Hot Hulk
    Aug 28, 2013 @ 10:17:14

    Mooi beschreven
    Mooi dat je haar kent
    Mooi dat je haar positiviteit kent
    Die werkt nu bij allen van ons door
    Dank je wel daarvoor

    Rietepietz zegt;

    Ik word héél erg nederig van al deze reacties, dankjewel!

    Beantwoorden

  7. Astrid
    Aug 28, 2013 @ 09:21:31

    Lieve Riet……ja zo noem ik je nu even. Je hebt een stuk van Marion haar leven op een hele mooie integere manier verteld. Gisteravond was ik bij haar en we hebben natuurlijk over je log gepraat en hoe jij dat na een praatstoel middag in je opgenomen hebt en er een log van heb gemaakt.
    We zijn er allebei van overtuigd dat je een computergeheugen moet hebben daar je het verhaal van haar alleen maar hebt aangehoord en er vervolgens in goede volgorde dit schitterende log van hebt gemaakt.

    In mijn ogen is Marion ook een bijzondere vrouw die voor bijna alles altijd een creatieve oplossing weet te vinden en ze is ook altijd heel creatief geweest.
    Wat zou je denken van, breien, naaien, schilderen, piano en klarinet spelen.
    En niet te vergeten de Panfluit ……die ze ook nog zelf maakte!!!
    Zo zijn er natuurlijk nog veel meer dingen te vertellen maar ik wil het hierbij laten.
    In al de jaren die ik haar nu ken heb ik altijd grote bewondering voor haar gehad.

    Riet ik wil jou toch ook wel even in het zonnetje zetten. Je bent erg bewonderingswaardig door elke week naar Marion te gaan en gezellige dingen met haar te ondernemen. Petje af !!!
    In mijn ogen zijn jullie allebei…. “BIJZONDERE VROUWEN”.
    Dat is tevens de titel van een log wat je misschien in de toekomst nog eens zal
    gaan schrijven hahaha

    DIKKE KUS

    Rietepietz zegt;<p>
    Oeps…zit ik hier even helemaal verlegen te zijn , wat liéééf! En ik zou zeggen dat jij toch ook een bijzondere vrouw moet zijn. Ik weet dat je al meer dan 40 jaar de beste vriendin van Marion bent en dat jullie gezinnen met elkaar meegeleefd hebben bij de “ups” maar zéker ook bij de “downs”.
    Mijn “geheugen” is geen verdienste maar een zegen waar ik alleen maar heel blij mee mag zijn, en dat bén ik dan ook! Fijn dat je gisteren nog even bij Marion kon zijn, het logje greep haar méér aan dan zij én ik gedacht hadden en dan is het fijn er nog even over te praten met iemand die haar door en door kent.
    Ik geef je ook van harte die dikke kus terug xxx

    Beantwoorden

  8. Rebelse Huisvrouw
    Aug 28, 2013 @ 00:20:41

    Och, wat mooi geschreven! Je zag het allemaal zo voor je, gewoon een film. Dat kun je je nu niet meer voorstellen hè, trouwen onder voorbehoud! Er is veel veranderd ondertussen.

    Rietepietz zegt;

    Dankjewel , (ik ben gék op complimentjes) maar eigenlijk schreef dit verhaal zichzelf toen Marion vorige week op “haar praatstoel”zat.
    En ja inderdaad , héél veel veranderd en ik vraag me af of de hele seksuele revolutie niet een tikkie doorgeslagen is. Maar dat zal mijn tamelijk spartaanse opvoeding wel zijn , ik zou het vreselijk vinden om seks als een ” one night stand” te beleven…. zucht… , je wordt óuder mama ,geef het maar toe……

    Beantwoorden

  9. Spinnetje
    Aug 27, 2013 @ 22:20:41

    Mooi verhaal en helemaal in mijn straatje. (Mijn moeder is geboren in Indië en in de oorlog in haar eentje op de boot naar NL gezet. Ze vertelt weinig over die tijd, maar door verhalen van anderen te lezen krijg ik toch een beter beeld van die tijd).

    Zelf heb ik, vooral in de web-log tijd, ook een aantal bloggers ontmoet. Zelfs soms puur toevallig zoals M. die pal naast m’n oude werk bleek te werken. Met een andere blogger heb ik nog steeds contact, ondanks dat zij zelf niet meer blogt.
    Wat dat betreft kan uit een virtueel blog wel degelijk een real life vriendschap ontstaan.

    Rietepietz zegt;

    Dat zal héél ingrijpend geweest zijn voor je moeder , ze moet toen nog heel jong geweest zijn. Wat jammer dat ze er (te) weinig over praat want voor verwerking is praten altijd beter. In zo’n oorlog zijn altijd aan beide kanten onschuldige slachtoffers want ook onder de dienstplichtige militaire die er heen gestuurd werden is veel geleden. Jongens van 19 á 20 jaar die vaak zo onder moeders rokken vandaan kwamen moesten zich maar zien te handhaven vaak met heimwee . Dat er individueel mensen ontspoorden is dan ook niet verwonderlijk maar wél verschrikkelijk óók voor de mensen die daar géén deel aan hadden.

    Helemaal waar , ik ken ook meerdere mensen persoonlijk via m’n blog , behalve Marion is er nóg een vriendin uit voortgekomen die echter aan de andere kant van het land woont. Alle anderen die ik ontmoet heb hebben toch een speciaal plekje bij me en zijn áltijd heel vertrouwd bij een ontmoeting.
    Mede door mijn manier van bloggen, de tegenreacties) leer ik de mensen goed kennen.Bovendien wacht ik altijd even met iemand “linken”(zodat die vast in mijn leesrondje meedraait) totdat ik “de mens achter de blog”een beetje denk te kennen. Ik ga binnenkort ook jou een plekje tussen m’n linkjes maken als je daar geen bezwaar tegen hebt.

    Beantwoorden

  10. Wieneke
    Aug 27, 2013 @ 15:21:48

    Ik had al zo’n beetje in de gaten dat jij en Marion het prima met elkaar kunnen vinden. 🙂 Weblogs zijn voor heel veel dingen goed, maar sociaal gezien zeker omdat je ahw kennis maakt je maakt met mensen, die je anders nooit zou kennen. Al is het maar omdat je zover van elkaar vandaan leeft. Bij sommige bloggers ben ik op bezoek geweest en/of zij bij mij. Dat voelde meteen heel vertrouwd. Zó goed leer je elkaar toch kennen.
    Tja, ik vind toch, dat Marion maar eens – via jou of wellicht in een gastlogje – meer over haar leven in een totaal andere tijd moet vertellen. Het zal vast de moeite van het lezen waard zijn.

    Mevrouw Marion, dénk er eens over alstublieft.

    Rietepietz zegt;

    Het grappige is dat elkaar al 40 jaar geleden dus misschien al vaak gepasseerd zijn in een winkel waar we beiden regelmatig kwamen.
    Gelukkig bleek Marion ook nu redelijk dicht in de buurt bij mij te wonen want héél reislustig ben ik niet 😉 Maar ik heb inderdaad nog wel wat loggers mogen ontmoeten en ook dat , net als jij al zegt, heel vertrouwd.Heeft óók met de manier van bloggen te maken maar ik “ken m’n pappenheimers” aardig !Natuurlijk wordt niet iederéén “vriend aan huis”, dát zou veel te veel druk op het sociale leven leggen maar ik wil m’n virtuele vrienden níet missen hoor.
    Marion is te bescheiden om zélf te schrijven , ze had haar bedenkingen al of er op dit logje reacties zouden komen, maar ze léést alle reacties dus …wie wéét!

    Beantwoorden

  11. Leo's mening
    Aug 27, 2013 @ 11:02:40

    Mooi verhaal zeg. Ja, die wereld van toen zat een beetje anders in elkaar dan de huidige. Waarin iedereen maar raak rommelt zonder leed, maar ook zonder angst op een ongewenst nageslacht mits men de juiste middelen gebruikt. Of het ene nu echt beter was dan het andere? Overigens lag Indie in de ‘Oost’ hoor, maar dit is een klein detail. Het overwegende verhaal was ontroerend openhartig en mooi.

    Rietepietz zegt;

    Het seksuele moreel lag toen misschien noodgedwongen wel onnódig hoog maar zoals nu vaak als een wegwerpartikel behandeld wordt is écht het andere uiterste! Ik zou zó niet willen leven!

    Ja Tagrijn wees me er ook al bescheiden op , ik heb me op het verkeerde been laten zetten door de term “west-indië” en het klonk zo bekend 😉 Nou ja , het doet aan de inhoud van het verhaal gelukkig niets af maar ik zal er Indié van maken ( war volgens mij ook al een achterhaalde naam is, het is wel duidelijk geografie boeit me van geen kant) 😉

    Beantwoorden

  12. Redstar
    Aug 27, 2013 @ 08:56:42

    Als je ouder wordt vallen die 15 jaar zo weg ja. En hoe ouder men wordt, hoe minder die 15 jaar een grens is.
    Veel soldaten leden honger daar of werden ziek. Ik heb genoeg verhalen gehoord om er een en ander van te weten.

    Rietepietz zegt;

    Dat merken wij inderdaad heel goed, behálve als we terug gaan naar onze jeugd, dáár is 15 jaar een flink verschil!
    Inderdaad waren de soldaten daar veel ziek,logisch, een ander klimaat,andere voeding (of niet), de TBC van Marions man kwam ook zéker niet uit de lucht vallen, gelukkig was er toen al genezing mogelijk , 50 jaar eerder betekende TBC nog de dood!

    Beantwoorden

  13. Leidse Glibber
    Aug 26, 2013 @ 23:58:47

    Helemaal terecht dat je haar in het zonnetje zet en wat waanzinnig mooi geschreven Rietepietz

    Rietepietz zegt;

    Als alles “echt”is schrijft het zó makkelijk, dankjewel!

    Beantwoorden

  14. datzalwel
    Aug 26, 2013 @ 23:56:59

    De mensen zoals Marion zijn het die een lintje verdienen. Zij weten ook beter te waarderen wat ze ondanks de huidige crisis toch nog hebben. Daarbij optimistisch te zijn en een gewaardeerde vriendin een rijkdom voor jullie allebei.
    Groetjes.

    Rietepietz zegt;

    Dat is zéker waar, ze waardeert én geniet heel erg van wat ze wél heeft zonder al te veel stil te staan bij wat ze niet (meer) heeft. Dat lintje zal er nooit komen maar daar zit ze vást niet op de wachten.
    Ik ben ook heel blij met haar en we hebben gewoon een “valide” vriendschap waarin de rolstoel mee mag doen.

    Beantwoorden

  15. cornma
    Aug 26, 2013 @ 21:26:30

    Schitterend log! Deze dame verdient zeker een plaatsje in de zon. Zou ze niet een keer een gastlog kunnen schrijven? Ik ben er van overtuigd dat ze mooie verhalen zou kunnen vertellen.

    Rietepietz zegt:

    Dankjewel en ik vond het fijn dat ik het mocht doen.Ik had haar inderdaad gevraagd of ze niet eens een gastlog wilde schrijven , dat zou ze zéker kunnen. maar daar is ze te bescheiden voor en dus wilde ze dat niet. Ze gaf wél toestemming aan mij om het op te schrijven en zo is het verhaal tóch verteld1

    Beantwoorden

  16. Mirjam Kakelbont
    Aug 26, 2013 @ 21:13:43

    Dat waren nog eens andere tijden! Eigenlijk werd je een beetje geleefd… Het siert Marion alleen maar dat ze zich overal zo kranig door heeft geslagen. Daar kan de jeugd (van mijn leeftijd 😀 ) ook nog wat van leren. Doe haar mijn hartelijke en welgemeende groeten!
    Liefs Kakel

    Rietepietz zegt:

    Verliefde stelletjes werden inderdaad best wel geleefd in die tijd. Het “fatsoen” stond in hoog aanzien en wegens gebrek aan voorbehoedsmiddelen moést de hartstocht beteugeld worden als het even kon! Ik had als jong meisje ook géén sleutel van het ouderlijk huis, ik zóu eens met jongens naar binnen kunnen gaan tijden de afwezigheid van de ouders!
    Die groeten komen zéker over bij Marion, ze leest altijd de reacties állemaal en dit keer zéker!

    Beantwoorden

  17. powerpointgreetje
    Aug 26, 2013 @ 21:04:45

    wat een pracht verhaal Riet, erg mooi geschreven.

    Rietepietz zegt:

    Dankjewel, ze verdient het écht! Ik was onder de indruk toen we van de week in een “verledentijd” gesprek rolden!

    Beantwoorden

  18. ria
    Aug 26, 2013 @ 20:52:27

    Daar heb ik veel over gehoord .Die woelige jaren en trouwen met de
    handschoen. Je kende elkaar alleen van foto’s en brieven , zoals mij werd
    verteld. Dat was ook niet altijd je van het.
    Groetjes , Ria

    Rietepietz zegt:

    Het kwám inderdaad wel voor dat bruid en bruidegom elkaar alleen via briefwisseling kenden, maar in de mééste gevallen kenden men elkaar al wél voordat de jongen naar Indié vertrok en werd pas later getrouwd bijv. als het meisje oud genoeg was. Het had vaak ook wel iets met “geld “te maken want een getrouwde soldaat kreeg een vergoeding voor z’n gezin als ik het goed heb.

    Beantwoorden

  19. tagrijn
    Aug 26, 2013 @ 20:52:04

    Ik had al eerder begrepen dat haar leven niet bepaald over rozen is gegaan. Daarom is het zo bewonderenswaardig dat ze zich er zo doorheen slaat. En natuurlijk geluk dat ze zo’n geweldige vriendin heeft gevonden die overal met haar naar toe gaat.
    Kwam haar man trouwens niet uit de oost ipv de west… 😉 Flauw hè?

    Rietepietz zegt:

    En dat klopt wel,maar het lijkt om mensen die veel meegemaakt hebben béter met tegenslag om kunnen gaan dan mensen die een makkelijk leven hebben.
    Ze heeft gelukkig vier fijne kinderen die haar op handen dragen én nog een lieve vriendin die ze al meer dan 40 jaar een hechte band mee heeft. Maar ik kwam pas in haar leven toen haar maar man overleed, het lijkt daardoor of ik een heel klein stukje van haar leven mag invullen.
    Op het gebied van aardrijkskunde kun je mij álles wijs maken ,dat is een onderontwikkeld gebied bij mij, nooit reislustig geweest en nooit iets bijgeleerd;-) maar hier kun je dus wel stellen “Oost West, thuis best.

    Beantwoorden

  20. Renesmurf
    Aug 26, 2013 @ 20:22:43

    Jazeker, verhalen zijn er om verteld te worden! Daar kan de mensheid van leren. En beseffen hoe goed we het nu hebben!

    Rietepietz zegt:

    Dat is zéker waar , Maar er zijn natuurlijk nu óók nog wel mensen die veel meemaken in hun leven, en er worden nog steeds militairen uitgezonden , gelukkig zijn het nu uitsluitend mensen die voor het leger gekozen hebben, vroeger móest je !

    Beantwoorden

  21. Suske
    Aug 26, 2013 @ 19:53:56

    een verhaal waar de jeugd van heden veel van kan opsteken, als dat nog lukt tenminste.

    Rietepietz zegt:

    De huidige jeugd is meestal niet écht slecht maar is in veel dingen erg verwend. Alleen op het gebied van geborgenheid “thuis” komen veel kinderen tekort en dié hadden we vroeger vaak ondanks alle ellende juist wél!

    Beantwoorden

  22. Mrs. T.
    Aug 26, 2013 @ 19:47:22

    Wat een mooi verhaal. Sterke mensen die twee.

    Rietepietz zegt:

    Ik heb haar man maar héél kort gekend en toen was hij al ziek. Hij overleed kort nadat Marion haar leuke huisje moest verruilen voor het bejaardenhuis voor hun beider gezondheid. Ook dat heeft ze heeft dat héél dapper verwerkt en ik vind het fijn dat ik een piepklein stukje van het gat dat er voor haar viel mag opvullen.

    Beantwoorden

  23. Hanny
    Aug 26, 2013 @ 19:25:18

    Ook al ben ik maar een paar jaar jonger dan jij, is dit een herkenbaar verhaal. Inwonen bij de (groot)ouders was heel normaal. Ook de latere jaren nog. Wel trouwen, maar het huwelijk nog niet-consummeren (is echt goed gespeld) kwam ook vaker. En als er wat gerommeld werd voordat het huwelijk plaats had gevonden, dan waren de rapen gaar. Je kunt je tegenwoordig toch niet meer voorstellen hoe het zo’n dikke zestig jaar geleden was in de verhoudingen. Ik vond daarom de serie ‘Moeder ik wil bij de revue’ zo herkenbaar.

    Rietepietz zegt:

    Ja klopt , dát deel van de naoorlogse misere heb ik ook nog ruim meegekregen, mijn oudere zusje woonden tot aan de geboorte van hun eerste kind bij m’n ouders, wij hadden zélf erg veel geluk met een zolderetage voor ons zelf! Maar zonder boterbriefje kreeg niemand een woonvergunning en dat is de reden dat ik al op m’n 18 jaar een getrouwde vrouw was! met drie dochters was inderdaad hun grootste zorg dat er geen zwangere dochters weggegeven hoefden te worden! Maar Vader Rietepietz had gewoon drie kéurige dochters !
    De serie hebben wij met dezelfde interesse gevolgd natuurlijk!

    Beantwoorden

  24. Marion
    Aug 26, 2013 @ 19:09:48

    TJa, het was geen beste start maar de kinderen zorgde voor de nodige afleiding en ik had gelukkig mijn familie. Nu prijs ik me gelukkig met de vriendschappen van jou en Astrid en mijn vier zonen die alle vier heel lief voor me zijn.
    XXX

    Rietepietz zegt:

    Je verdient al die aandacht ook ten volle dus blijf er voorál van genieten!
    Maar tegen wie zég ik het, je hebt mijn aansporing niet nodig ! Het is weer zó donderdag dus bedenk maar vast weer een uitstapje 😉 XXX

    Beantwoorden

  25. Marja
    Aug 26, 2013 @ 16:48:54

    Zeker weten! Een prachtig verhaal met veel herkenbare dingen uit onze familiegeschiedenis. Mijn vader zat ook 3 jaar in Indonesië en een van zijn zussen trouwde “met de handschoen”. Zou dat een beter voorbehoedsmiddel zijn geweest? ;o)

    Rietepietz zegt:

    Ik denk dat met de handschoen trouwen tóch minder leuk was, Marion was in ieder geval op haar trouwdag wél samen …al was dat niet “samen” zoals eh… nou ja, je begrijpt;-) “de Handschoen”wás natuurlijk het perfecte voorbehoedsmiddel maar Marion was tóen al een “braaf meisje” en kreeg dus pas kinderen toen haar lief terug was!

    Beantwoorden

Rietepietz is gék op reacties ,dus .....ga je gang ! je hoeft het niet noodzakelijk met me eens te zijn!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: