’t kan raar lopen!

De meeste van mijn lezers wel weten dat onze zoon met zijn gezin in de USA woont,  het zal  minder bekend zijn dat hij in een dorpje nabij Boston woont .
Het hele gezin  bevindt zich  zelfs vrijwel  dagelijks in  Boston, de beide jongens zitter er op school en zowel Ruud als z’n vrouw Andrea werken in Boston .
Ja precies , de stad waar ondertussen de rust is weergekeerd nadat de daders van de bomexplosies tijdens de marathon gepakt zijn!

We zijn altijd reuze blij met alle contact mogelijk heden waardoor we meestal wel ongeveer weten hoe de plannen dáár  in grote lijnen liggen.  colombiaSchoondochter Andrea is een fervente hardloopster die graag de marathon van Boston loopt  maar……  dit jaar liep ze niét mee omdat  een familie bezoek aan  haar moederland Colombia nodig was,  de kinderen hadden een weekje vakantie en  gingen  mee met mams.

Toen dus het ingelaste nieuwsbulletin die avond vorige week melding maakte van bomexplosies bij de marathon in Boston  waren we, net als iedereen geschokt, maar realiseerden ons direct “Andrea loopt niet mee “ !
Natúúrlijk maakt dat het niet minder erg dat er zoveel doden en gewonden vielen maar …. het hemd is nu eenmaal nader dan de rok …. wij slaakten toch een opgeluchte zucht .

Van Ruud wisten we dat hij die  dag een belangrijke vergadering had, hij was dus wél in Boston  maar niet in de buurt van de marathon!
Vreemd genoeg wisten wij dus éérder dan Ruud wat er aan de hand was, Ruud zelf wist  tijdens de vergadering natuurlijk nog van niets wist.
Dat Ruud niet mee naar Colombia was kwam omdat hij die donderdag  naar een congres in  New Zealand  zou vertrekken vanaf het vliegveld in Boston.

De klopjacht op de daders begonop donderdagmiddag  en alwéér waren wij eerder op de hoogte dan Ruud van die klopjacht….lees maar even wat hij zelf over z’n vlucht schrijft …..o.a.;

“Aangezien ik aan de overkant van het vliegveld werk, heb ik dus slechts 10 minuten nodig om d’r met openbaar vervoer te komen. NOG meer politie en FBI en helicopters dus.
Mijn vlucht werd uiteindelijk ruim 2 uur vertraagd. Ik zou de overstap in San Francisco nog maar amper kunnen halen. Omdat er ook nog steeds een backup van marathon runners die naar huis wilden was, was een vroegere vlucht  vrijwel uitgesloten – geen keuze.”

Het was niet alleen zijn probleem, nog 8 andere passagiers zouden de vlucht naar Auckland  missen en dus werd het probleem gemeld  met dit resultaat;

“Aan het einde van de slurf stond meteen een escort klaar die ons groepje snel door het vliegveld loodste helemaal naar de andere kant waar ons vliegtuig in de internationale terminal het vertrek had vertraagd en netjes op ons wachtte.
Weinig pauze voor een hapje en een plasje dus. Dat was eerst ruim 5 uur vliegen naar San Francisco en eigenlijk meteen door met een ruim 11 urige vlucht naar Nieuw Zeeland.”

Dat Ruud bij dit soort situaties  z’n laconieke zelf blijft  blijkt uit het volgende ;

“kHoef natuurlijk niet te vertellen dat m’n bagage het niet gehaald heeft, maar dat wordt morgenochtend netjes bij het hotel afgeleverd. Ondertussen een ‘male overnight kit’ ontvangen … ben benieuwd wat daar in zit (een female ?)”

Het kan dus raar lopen , terwijl wij hier de klopjacht in Boston min of meer op de voet konden volgen kreeg Ruud er niets van mee omdat hij nét weg was voor het luchtruim boven Boston gesloten werd zoals hij zelf schrijft;

“En toen ik hier Aucklandop het vliegveld in Nieuw Zeeland aankwam hoorde ik wat er ondertussen in Boston gaande is. Iedereen zit dus thuis opgesloten .. nou, nou.”

Kortom, ik mag graag een potje mopperen op digitale ellende ….. maar dit is dan weer zo’n geval dat ik het internet warm omarm…..  wat zóuden we in de piepzak  gezeten hebben als we niet, via mailtjes en skype, op de hoogte waren geweest van het doen en laten van onze Amerikaantjes!

Advertentie