hé, hé……

Pffftttt…. het was me het weekje wél, met donderdag als meest “onhandige” dag omdat onze “Suus” toen voor haar allereerste beurt  naar de garage moest!
Het is al  niet leuk om de +/- 10 km naar Scheveningen in de spits met het openbaar stadsvervoer te overbruggen maar,  in deze omgeving was het donderdag óók nog eens weer waarin je een hónd nog niet naar buiten stuurt .

Het was om 8 uur nog stérvensdonker, wat er door de regen niet béter op werd natuurlijk.
Wat ook niet hielp was dat we niet zo thuis zijn in wáár wélke tram stopt en vooral bij onze overstap in de buurt van station Hollands spoor was het een labyrint van in de regen glanzende tramsporen waarop de verschillende tramlijnen zich luid tingelend een weg banen tussen overstekende passagiers .

Ik stap de weg op als ik de juiste tram aan zie komen zonder  het rode voetgangerslicht zelfs maar te zien, maar Henk trekt me tijdig voor een aanstormende auto weg. Enkele seconden later trekt hij me tóch mee naar de overkant ondanks dat het voetgangerslicht nog stééds rood is maar de tram missen  we uiteindelijk tóch!
“Onze” tram stopt op een iets rustiger deel van het “netwerk” maar evengoed propt een aantal mensen met een druipende paraplu zich onder de abri in een poging  aan de aanstormende zondvloed te ontkomen, wachtend op de  volgende tram .

Ook wij hébben ieder een paraplu maar door de wind is dat eerder een gevaarlijk wapen dan een nuttig attribuut en het nut is te verwaarlozen, áls ze de strijd tegen de elementen al niet verliezen .

Als we uiteindelijk in de tram zitten worden we daar ábsoluut niet vrolijker van, het is in de tram net zo troosteloos als buiten .
De tram is bevolkt met een soort  zombies die geen gezicht lijken te hebben, de vaak donkere gezichten vallen nauwelijks waar te nemen onder de grote natgeregende capuchons wat een surrealistisch beeld oplevert van zwijgende ,  door de tram schuivende donkere vlekken .

Een grote Antilliaanse vrouw doorbreekt de grauwheid met een knalroze gehaakte muts die een lichtgevend baken lijkt door de glanzende regendruppels die tussen de haaksteken nog even blijven oplichten.
Het is het énige lichtpuntje, zelfs door het raampje naar  buiten kijken biedt uitsluitend treurnis ……….