bey bey ,zwaai zwaai !

Het is hier óórverdovend stil …………………………………………………………………………………………………………………..!

.. na een week van een, tussen álles door, kakelend  kinderstemmetje dat in een grappig mengelmoestje van, toch wel overwegend, Engels en Nederlands aandacht vroeg!
Vanmorgen, onderweg naar Schiphol, had het kleine druktemakertje aanmerkelijk minder babbels en bij het afscheid dook hij weg in de donkere, lange jas van zijn “daddy”  die hij na een weekje Nederland ineens pápa noemt!

We laten hem….. , afscheid nemen van alle mensen die  een steeds groter plaatsjes in z’n jonge leventje krijgen is niet leuk, ook al  wil je  bést graag naar huis waar mama je heeft gemist!
Zodra  ze richting de gate lopen draait hij zich om en wordt er driftig naar ons gezwaaid.
Rond half 2 in de middag gaat de geplande vlucht  met wéér een overstap in IJsland terug naar Boston waar  de middag voor hen, na een uurtje of 9 onderweg zijn, dan pas 3 uur verder blijkt te zijn.

Een dag met méér dan de 24 uren die een dag normaal gesproken telt, maar met minder last van jetlag door de gunstige tijd waarop ze vliegen.
Na de vermoeiende, lange  dag zal het hen geen moeite kosten om vanavond “vroeg” naar bed te gaan al zullen ze morgenochtend, voor Amerikaanse tijd, nog wel vroeg wakker worden.

Op de heenreis was dat lastiger, de 6 uur die wij in Nederland “voorlopen” maken dat je na 9 uur reizen dus 15 uur vérder in de dag zit waardoor je, afhankelijk van de vertrektijd, dus vaak de nácht overslaat!
Wegens het korte verblijf hebben we niet ál te veel werk gemaakt van die 6 uur inlopen  voor Sebastian, hij ging wat later naar bed en sliep wat langer dan normaal, scheelt al gauw een uur of twee waardoor hij het bij aankomst thuis misschien wat makkelijker zal hebben.

Het was een práchtige week maar daar heb ik het vást nog wel over in volgende logjes!
wereldreiziger

Advertentie