mistige overpeinzingen

Een klein stukje uit de reactie van Marion in het vorige log ;
"moederziel alleentje door die stille duinen loopt" brengt me even terug in de mistige duinen .
Er is inderdaad een tijd geweest dat ik , door fobïen gekweld , niets afschuwelijkers had kunnen bedenken dan dat.
Nu loop ik volmaakt rustig in m’n uppie van alles te overpeinzen terwijl de mist de voetstappen van andere wandelaars , die er toch ook regelmatig zijn , dempt tot ze me met een vriendelijk "goeie morgen" uit mijn gedachten halen .

Terwijl ik voor m’n plezier loop moet ik ineens denken aan de veel minder vrijwillige kilometers lange tochten van mijn vader tijdens de oorlog .Ik weet er te weinig van weet ik ineens pijnlijk zeker want , in 1942  geboren heb ik zelf van de oorlog niets meegekregen , althans niet bewust .
Uit flarden van verhalen weet ik dat mijn vader regelmatig "de boer opging" door duinen en polders richting Noord Holland  om aan eten te komen voor zijn gezin.
Het moeten zware tochten geweest zijn , soms met een fiets zonder banden , soms met een kinderwagen maar altijd met angst en een slechte conditie wegens het gebrek aan behoorlijke voeding .
Ik heb  pas véél later waardering gekregen voor de strenge  , ouderwetse man die mijn vader was , je zult maar de zorg hebben voor een nog groeiend gezin in oorlogstijd .

Over angst heb ik nooit iets gehoord , de verhalen  die ik ken gingen altijd over bravoure stukjes om "de moffen " te slim af te zijn .
Ik schrijf hier "moffen" omdat het zijn woorden waren ,zelf gebruik  ik dat woord nooit omdat ik vind dat , wie niet zelf de oorlog "aan den lijven" heeft ondervonden geen reden heeft om dat te gebruiken .
Misschien heb ik "makkelijk praten " maar naar mijn idee zijn er ook in een oorlog aan beide zijden goede en slechte mensen .Zo ben ik ooit , op de arm van mijn moeder ,door m’n haren geaaid door een jonge Duitse militair die de woning moest doorzoeken naar onderduikers .
Hij vertelde mijn moeder , die een jaar in Zwitserland gewoond had en dus best een beetje Duits verstond , met tranen in zijn ogen dat hij thuis ook zo’n kleintje had en dat meiske verschrikkelijk miste .
Gezocht is er verder niet maar ik weet  niet of mijn vader op dat moment verstopt zat in de diepe ruimte tussen de vloer op de tweede etage en een kast op de eerste etage .

Misschien had ik vroeger , toen dat nog kon , eens een wandeling met hem door de duinen moeten maken om zijn échte verhaal te horen .
Hij is volgende maand alweer 14 jaar dood en in zijn laatste levensjaren heb gelukkig ik iets meer van hem leren begrijpen , beter laat dan nooit , al blijft er een groot mistig deel waar ik meer over zou willen weten.
Hij zou hem waarschijnlijk verbaasd hebben dat hij jaren na zijn dood nog eens met me "mee  liep" in zijn geliefde duinen of eh…, misschien misschien heeft hij het altijd wel geweten !

                   gypsy08.gif hij wist het . picture by rietepietz